In 1995 beweerde Sloot een datacompressiesysteem te hebben ontwikkeld dat het mogelijk maakte om ten minste 16 speelfilms op een chipkaart van 64 kilobyte op te slaan. Via een speciaal kastje konden de speelfilms op een beeldscherm worden vertoond. Het Sloot Digital Coding System zou geen gebruik maken van het binaire stelsel, maar van een zelfontworpen digitaal alfabet.
64 Kilobyte is niet echt veel… 65536 bytes die of 1 of 0 kunnen zijn. Nu heb ik een levendige fantasie maar je kunt mij niet wijsmaken dat een slim datacompressiesysteem in 1995 17 miljoen keer effectiever data kan opslaan dan de huidige DivX technieken (700Mb voor een speelfilm). Dat is hetzelfde als roepen dat je met het laten van een flinke scheet een geostationaire baan kunt bereiken.
En om nou te zeggen dat Roel Pieper en/of Philips zo’n geweldige breakthroughs hebben gehad op dat gebied, nee. Dus ik verwijs deze technologie naar het rijk der fabelen. Het is zeer goed mogelijk dat Sloot wel het slachtoffer was van een bepaalde conspiracy, maar ik denk dan who cares? Het klinkt eigenlijk zelfs een beetje als een opgezette valkuil om de conspiracy poel te bevuilen. 1995 was een druk jaar: de oprichting van de WTO, Oklahoma City bombing, de oorlog tegen Joegoslavië, etc.
Sloot is 20 jaar bezig geweest met het ontwikkelen hiervan. Hij heeft bij Philips gewerkt en wellicht daar zijn idee opgedaan en vervolgens op zijn zolderkamertje uitgewerkt.
Ik vermoed dat hij wel iets groots had ontdekt, anders vind ik het wel héél toevallig dat dé dag voor de openbaring hij het leven liet. Toeval bestaat - dat zeer zeker - maar in dit geval geloof ik niet zozeer in toeval.
Wat te denken van de Fries Wardenier? Ook iets met Philips . Monddood gemaakt d.m.v. een sloot met geld.
De techniek staat tegenwoordig voor niets. Men vindt steeds iets uit wat beter is en sneller. In dat licht vind de ‘conspiracy’ rond meneer Sloot niet eens zo gek.
Het is een vermakelijke CT, maar ik denk op weinig feiten gebaseerd. Het compressiesysteem lijkt me sterk als het op de huidige technieken van data-opslag is gebaseerd. Misschien was hij iets op het spoor, maar de vraag is of het nu nog echt zoden aan de dijk zou zetten.
Compressietechnieken zijn tegenwoordig vrij ver gevorderd en inmiddels is het wel duidelijk dat men de kunst van het weglaten aardig heeft uitgeput. Ik ben ook niet altijd zo blij met die stationaire vlakken in DiVX; prima om een torrentje mee te pikken maar als het echt gaat om filmbeleving dat is het het net niet.
Het principe werkte ogenschijnlijk simpel. Net zoals er voor een stuk tekst maar een beperkt aantal karakters beschikbaar is, wordt een film uit een eindig aantal kleuren en geluiden opgebouwd. Al die basisgegevens werden in vijf algoritmes in vijf verschillende geheugens opgeslagen. Bij de opslag van films zou ieder algoritme een maximale omvang van 74 megabyte krijgen. In totaal dus 370 megabyte: de motor van de vinding. Het enige wat nodig was om die te starten was een passende sleutel. Sloot berekende voor iedere bladzijde van een boek, of ieder beeld van een film, een unieke code waarvan het geheel ook weer resulteerde in een unieke code. Die laatste code, de sleutel, nam slechts één kilobyte geheugen in beslag, ongeacht de lengte van de film of de dikte van het boek.
Op de 64 kB chip van de smartcard staat een code die zestien volledige speelfilms op het scherm van de monitor kan laten verschijnen.
We gaan even basisschool rekenen op de feiten van het artikel. Hij claimt 16 films op 64Kb te hebben staan. Per film is dit dus 64/16=4 Kilobyte. Genoeg voor vier unieke codes voor vier bladzijdes in een boek of vier frames van een film (met andere woorden, een zesde seconde). FAIL.
Ik heb het fok artikel - er zijn er meerdere trouwens op Fok - nog ff doorgelezen. De tegenstanders van Jan Sloot beweren dat het simpelweg onmogelijk is met het huidige binaire stelsel. Ook gaat het vaak over compressie, terwijl ik toch duidelijk het woordje “coderen” ben tegengekomen. Dat lijkt mij dus wat anders.
Op basis van de huidige techniek is het onmogelijk, dat geloof ik graag. Mister Sloot heeft wellicht iets revolutionairs uitgevonden, wat menigeen niet kán en wíl geloven. Ik ben niet overtuigd dat het kan, maar ook dat het niet kan .
Er doen mij te veel grote namen en bedrijven mee om dit verhaal simpelweg af te schuiven als hoax o.i.d.
Een film comprimeren tot 64 kb of minder is gewoonweg onmogelijk. Als het niet gaat om compressie maar om iets anders, dan zou ik graag willen weten waar het dan wel om gaat en wat daar zo revolutionair aan is. Zelf ben ik informaticus, dus enige technische details kan ik wel aan.
Zie de laatste post van Qriz: het gaat hier blijkbaar niet om compressie maar coderen. Ik heb er niet veel verstand van, maar ik weet wel dat ik met een softwareprogramma gedownde films kan hercoderen waardoor er ineens 5 films op 1 DVD passen in plaats van 1. Dus het zou zomaar kunnen dat deze man een manier heeft gevonden waardoor het bestand uiteindelijk nog veel kleiner wordt. Maar wat weet ik ervan…
Het maakt niet uit hoe je het doet of noemt. Het is fysisch gewoon onmogelijk om één film op 64 kb te plaatsen, laat staan meer films.
.
Een goede vergelijking zou zijn dat je een olifant in een Volkswagen Kever propt. Zelfs als je die stukken zaagt (arm beestje), zal hij nooit in dat Kevertje passen omdat ook dan het volume nog veel te groot is.
Heb jij mijn andere topic al gelezen, Out of the Box? Amerikaanse lui, die een methode hebben gevonden / ontwikkeld / gejat van Jan Sloot om bestanden zo in te pakken, dat het past op een chip ter grootte van een muntje. We hebben het dan over 250 dvd’s.
Heb jij mijn andere topic al gelezen, Out of the Box? Amerikaanse lui, die een methode hebben gevonden / ontwikkeld / gejat van Jan Sloot om bestanden zo in te pakken, dat het past op een chip ter grootte van een muntje. We hebben het dan over 250 dvd’s.
Of gaat hier een andere techniek achter schuil?
Ik ben er zeker van dat het gaat om een andere techniek. Het is zeker niet onmogelijk om veel data op een zeer kleine oppervlakte te schrijven. Het is gewoon onmogelijk om veel gegevens tot een kleine hoeveelheid gegevens terug te brengen. Dit lukt wel door te comprimeren, maar slechts met wiskundig te berekenen grenzen.
. Monddood gemaakt d.m.v. een sloot met geld.
