Eindelijk, na jaren vertraging, is in London de „7/7 Inquest“ van start gegaan. Een „onderzoek” op verzoek van de slachtoffers en de nabestaanden van de slachtoffers naar de gang van zaken voor en tijdens de bomaanslagen in London op 7 juli 2005. Ontevreden over het „officiële eindverslag“ van de Britse regering over 7/7 hebben verschillende belanghebbenden zich jarenlang ingezet om een dergelijk hoorzitting te doen plaatsvinden. Hoewel dergelijke verzoeken in eerste instantie werden afgewezen vanwege „verspilling“ van belastinggeld en mankracht (Tony Blair) om vervolgens wegens „lopende terreur-rechtszaken“ op ijs te belanden, moest de Britse regering uiteindelijk toch door de knieën. Niet alleen staat het eindverslag over de aanslagen vol met inconsistenties; uit terreurzaken die na 2005 voor het gerecht kwamen, bleek de Britse inlichtingendienst twee van de vier daders langere tijd in de gaten te houden. De uitkomst van de „inquest“ staat al vast: vier moslimmannen hebben de aanslagen gepleegd. Punt. Nu wordt gekeken naar de rol van de hulpdiensten en de veiligheidsdiensten.
Nog voordat de hoorzittingen van start gaan, weren MI5 en Scotland Yard zich. Zij willen „bewijsmateriaal“ alleen achter gesloten deuren aan „coroner“ (voorzittende) Lady Justice Hallett voorleggen. Bovendien, zo beargumenteren politie en veiligheidsdienst, zou het openbaar maken van foto’s en CCTV-beelden van de aanslag „extremisten ertoe verleiden de beelden voor propaganda-doeleinden“ te gebruiken. „Ze frusteren moedwillig het proces“, verzucht een nabestaande.
Geen nieuwe beelden van daders of onheilsplek bij de opening van het gerechtelijk onderzoek dus. Toch zorgt Hugo Keith CQ, die het onderzoek opent en twee dagen lang feiten presenteert aan de toehoorders en rechter namens de inquest, voor nieuwe opmerkelijkheden.
Zo wijst Keith expliciet „conspiracy theories“ over 7/7 van de hand. “De daders waren geen “dupes”.”. Vervolgens noteert hij dat de aanslagen mogelijk voor 6 juli gepland waren, maar omdat Mohammed Sidique Khan op 5 juli met zijn vrouw naar het ziekenhuis moest wegens complicaties bij haar zwangerschap, blies hij het plan af. Dit zou blijken uit een sms dat in de telefoon van Khan werd gevonden. De „bombers“ hadden mogelijk ook totaal andere metrostations als doelwit maar moesten hun plannen bijstellen vanwege vertraagde treinen. Op een papiertje gevonden in het paspoort van dader Lindsay staan afreistijden voor de stations Paddington, Westminster en Bond Street.
Hiermee lijkt Keith een van de meest pijnlijke fouten in de „officiële theorie“ op te lossen. In het regeringsonderzoek naar 7/7 arriveren de bombers op hun doelwittreinen via een trein die die dag niet reed. Ook het „eeuwige misverstand“ over Peter Powers „toevalsrampoefening“ (op papier oefenen op een rampscenario op precies de stations die getroffen werden) wordt zo (kennelijk) ontkracht.
Lindsay zou ook op Luton een parkeerboete hebben gekregen terwijl hij in zijn auto sliep. Via DNA dat aangetroffen werd op de boete kon Lindsay worden gekoppeld aan de auto. De parkeerwachter zou daarbij bang zijn geweest aangevallen te worden (door een slapend persoon). Lindsay’s auto werd op Luton weggesleept ondanks het feit dat op Luton een wielklemregeling geldt.
Nieuwe feitjes, die eerder meer vragen opwerpen dan vragen beantwoorden. Slechts een paar van de honderden tegenstrijdigheden, losse eindje en opmerkelijkheden rond de aanslagen van 7/7. De inquest zal nog zeker vijf maanden in beslag nemen.
ik moest vandaag spreken op een terrorisme en veiligheid congres
Inderdaad, zijn er nog mensen die er iets anders van kunnen maken?
Het idee dat de bommen zich onder de vloer van de metro bevonden, komt overigens hier vandaan