Zapruder Inc.

Oh jee, het “G-woord” is gevallen: gatekeeper. De gevleugelde term van de 9/11 jihadisten wordt nu tegen henzelf gebruikt. Een gatekeeper is volgens de 9/11 jehova’s iemand die hun zucht naar waarheidsvinding frustreert en een obstructie vormt die uit de weg geruimd moet worden. Een persoon die uitblinkt in het frustreren en verstrooien van de discussies over het instorten van WTC-7, de drone die het Pentagon ingevlogen zou zijn en die iedere aanwijzing voor een complot meteen van de hand wijst. Ironisch genoeg hebben ze zelf kennelijk niet in de gaten dat hun fanatieke gewauwel over zaken waarin ze geen enkele bewezen expertise hebben juist andere zaken verhindert om voor het voetlicht te treden. Misdaden tegen de mensheid die 9/11 op een uit de hand gelopen kroeggevecht doen lijken: mondiale voedselmanipulatie, staatsterrorisme, psychopatisch corporatisme, het verziekte bankstelsel, imperialisme, de misdadige pharma-industrie, oorlogsbusiness en mind control door media en overheid. Deze zaken lijken minder belangrijk en wellicht te abstract voor deze lui die niet verder komen dan de verhandelingen van Jones&Jones en een handvol vage filmpjes op Youtube. Drie torens die op verdachte wijze instorten zijn eindeloos veel interessanter en voer voor gebeden zonder eind. 9/11 “truthen” is een religie geworden, compleet met haar hogepriesters, ontkenners, extremisten en devote aanbidders die iedere afvallige in een poel van gesmolten WTC-metaal willen gooien en overgieten met brandende thermate.

Het probleem hier is niet enkel een voortwoekerende discussie die ieder ander onderwerp bijkans onbespreekbaar maakt, maar het feit dat veel 9/11 fanatici oprecht denken dat ze de waarheidsvinding een dienst bewijzen door telkens hun repetitieve praatjes te verspreiden. Want 9/11 is volgens velen het begin van een lang en oncomfortabel pad naar de enige echte vrijheid en verlichting. Begin bij 9/11 en de schellen zullen je van de ogen vallen en je zult de wereld zien voor wat ze echt is. De matrix die bestuurd worden door illuminati/ greys/NWO (streep door wat niet van toepassing is) en zowat ieder aspect van onze ziekelijke samenleving tot in detail controleert. Helaas blijven veel van deze dolende zielen steken bij hun verpulverende torens, shapeshiftende vliegtuigen en Intertoys scheikundedooskennis. Ze hebben niet in de gaten dat zij zelf deel uitmaken van een zorgvuldig gecontroleerd evenwicht dat erop geënt is om werkelijke waarheidsvinding te saboteren en de mensen die oprecht naar kennis zoeken te marginaliseren. Door deze vaak ontsporende discussie over 9/11 toe te laten -en in sommige gevallen zelfs te voeden- wordt de schijn gewekt dat men open en bloot over echt belangrijke zaken kan en mag discussiëren. En in deze schijnwereld zit de truthwereld gevangen als een Palestijn in Gaza.

Repressieve tolerantie
Deze valkuil van schijnwaarheid werd eerder al treffende omschreven door Marcuse, die stelde dat de powers that be bepaalde dissidenten geluiden opzettelijk toestaan zodat de illusie gewekt wordt van een open en kritisch debat; dit heet repressieve tolerantie. Door als overheid (of iedere belanghebbende macht) ongewenste ideeën openlijk te onderdrukken bevestig je juist het vermoeden dat er iets achter zit en wek je wantrouwen bij de burgers. Dit wantrouwen leidt tot opstand en maakt het vervolgens lastig om de meute te onderdrukken, waardoor men over moet gaan tot fysieke repressie. Door op gecontroleerde wijze dissidente geluiden aan beide uitersten van het spectrum toe te staan en soms zelfs te voeden, zorg je ervoor dat ze elkaar elimineren in een oorverdovende kakafonie van argumenten die zich bevinden tussen “zeer overtuigend” en “De Gebroeders Grimm”. Met andere woorden: de felle debatten tussen truthers en debunkers zijn niks meer dan een zorgvuldig geörchestreerde status quo dat echte waarheidsvinding en -actie neutraliseert.

Ironisch genoeg delen deze twee uitersten van de discussie veel overeenkomsten, namelijk dat ze niet naar elkaar luisteren, star vasthouden aan hun eigen dogma’s en alles wat “de ander” uitbraakt al nonsense vinden voordat deze uitgepraat is. Dat is de reden dat discussies tussen deze twee groepen nergens naartoe gaan en tot in de eeuwigheid voort kunnen duren zonder dat iemand een stap verder komt. Een vervelend bij-effect van deze oeverloze discussies is dat mensen die zich tussen de twee uiterste kampen in bevinden snel worden weggejaagd door deze rabiate waarheidsvorsers. Ergo: men schrikt die groep af waarvan men telkens zegt dat deze overtuigd moet worden zodat waarheidsvinding de broodnodige massa verkrijgt die het nodig zou hebben. Een zeer productieve strategie, zoals men kan zien.

Vooral Nederland blinkt uit in deze repressieve tolerantie, hoewel dat de laatste jaren ook steeds minder wordt. Door nu openlijk de vrijheid van meningsuiting aan te vallen en de privacy van burgers openlijk te schenden, zie je wel langzaam een toenemende onvrede en verzet ontstaan. Jarenlang baadde Nederland in haar gecultiveerde onschuld van kneuterigheid en valse tolerantie. Homo’s, drugs, hoeren, hippies, buitenlanders, alles mocht en alles kon, zolang het maar niet in de netjes aangeharkte achtertuin gebeurde. Nederland, het lichtende baken van de moderne Westerse wereld. Tja, totdat dit alles niets meer een klucht bleek en deze tolerantie zich ontpopte als een zorgvuldig bewaakte “laissez-faire” die niets anders tot doel had dan echte dissidente geluiden te verstikken onder een deken van neptolerantie. In een land als de VS waarvan we dachten dat het veel minder openlijke kritiek kende, hebben de tegenstellingen altijd veel duidelijker bestaan en daar is wel degelijk echte en openlijke kritiek te vinden. Dat we daar via de MSM maar weinig van meekrijgen heeft meer van doen met deze corporate propagandamachine.

De die-hard truther zal natuurlijk zeggen: wat moet je dan doen? Alles begint toch bij bewustwording? Ja, eens, maar daar blijft het dus vaak bij steken. Door de tegenstellingen alsmaar te benadrukken ziet men niet in dat de verschillende facties genoeg onderwerpen delen die het de moeite waard maken om actie voor te voeren. Wat bij politieke partijen wel effectief gebeurt, namelijk dat men zich conformeert aan een paar gemeenschappelijke doelen met een duidelijk plan de campagne, zie je dat bij de truthers hopeloos mislopen. Zonder organisatie bereik je niets. Zou je alle Nederlanders die waarheidsvinding een warm hart toedragen op het Malieveld zetten, dan krijgt politiek Den Haag een hartverzakking. Laat staan wat dit zou betekenen wanneer je dit op Europees of mondiaal niveau zou doen. Politieke partijen die vele malen minder leden tellen krijgen veel meer gedaan, omdat hun graad van organisatie hoger is, de focus scherper en beperkt tot een aantal hoofdonderwerpen. Het feit dat men het binnen de eigen gelederen soms met elkaar oneens is is, mits goed gekanaliseerd, juist goed om inteelt te bestrijden en zelfkritiek te bevorderen. Daarnaast is leiding onontbeerlijk: in organisatorische zin, maar ook om de dadendrang en actie in het maatschappelijk landschap in te bedden. Met andere woorden: mensen die de trutherwereld en ‘normale’ wereld aan elkaar weten te verbinden en weten hoe je je gelijk kunt halen en doelen kunt bereiken. Daarnaast is enige intellectuele onderbouwing ook gewenst, wil men een breed publiek aanspreken en engageren.

De echte truther zal vaak antwoorden dat de kracht van de beweging juist ligt in deze ongrijpbare ongeorganiseerdheid: water en los zand laten zich niet makkelijk vangen en dringen overal in door. Maar in de praktijk betekent dit eindeloos bekvechten en trollen op fora en blogs, waar truthers en debunkers in een perfect georchestreerd evenwicht elkaar neutraliseren. Mocht deze repressieve tolerantie falen en weten enkele truthers zich toch te organiseren in een partij of gerichte eenmansactie, dan kun je altijd nog rekenen op de represailles van de schaduwkant van de regerende macht. Dit is niets minder dan het eeuwenlange beproefde concept van onderdrukking, intimidatie en fascisme. Het probleem met deze paardemiddelen is dat ze na verloop van tijd steeds meer op verzet gaan stuiten van de publieke opinie wat onvermijdelijk leidt het tot het heengaan van de onderdrukkende macht. Dat is wat de historie ons keer op keer leert.

Helaas hebben de truthers ook voor deze redenatie weer een argument, namelijk dat het geen reet uitmaakt of je de zittende macht weet te verdrijven of niet. De NWO kent vele gezichten en schudt een beschadigd instrument van uitvoerende macht net zo makkelijk af als een slang zijn oude huid. Truthers zijn namelijk ook nog de ultieme pessimisten, want de NWO is overal en controleert alles en zo is verzet dus zinloos.

Je ziet, de machthebbers hoeven niet eens in actie te komen om het gevaar van waarheidsvinding te neutraliseren, dat kunnen de waarheidsvinders namelijk prima zelf.