Het is een serieus beroep, alleen weggelegd voor crème de la crème. Een pandemie is niet zo maar iets. Het is een zorgvuldig samenspel tussen kans, media, farmaceutische industrie, regeringen en instanties. Niet iedereen krijgt dat in elkaar gepuzzeld, iedereen heeft daarbij zijn eigen belangen en die moet je begrijpen. Er zijn op de hele wereld maar een paar mensen die het kunnen.
‘Dat zijn de groten der aarde. Ik ben er één van. Ik heb griepvirussen op de kaart gezet, 10 jaar geleden begreep nog niemand het commerciële potentieel van Influenza en Corona-achtige virussen. Met eigen geld en hard werken heb ik er, samen met wat collega’s, een miljardenbusiness van gemaakt. Inmiddels hebben we het modernste en één van de grootste labs van Nederland. En allemaal commercieel he! Er komt geen cent gemeenschapsgeld aan te pas, we doen al dit nuttige werk volledig op kosten van goedgeefse farmaceutische bedrijven. Op dit moment hebben we in Nederland alleen nog AIDS-expert Joep Lange voor ons te dulden. Maar dat HIV, ja dat is voorbij he. Een gouden toekomst heeft het achter zich. Influenza is de nieuwe superstar en die is van ons. Hahaha.’
Ab lacht, zijn staf lacht als op commando mee. Ron Fouchier, Thijs Kuiken en Guus Rimmelzwaan maken een hi-five. In het kielzog van Ab is het goed toeven, weten ze allemaal.
Dit verhaal is fictief, alle overeenkomsten met werkelijke gebeurtenissen of werkelijke personen is puur toeval en niet de bedoeling.
‘Onze SARS en Vogelgriep (H5N1, red.) pandemieën stierven weliswaar een vroegtijdige dood en konden nooit pieken, maar de industrie ging wel begrijpen wat de mogelijkheden waren. We hebben er een hoop van geleerd. De tijd was er toen nog niet rijp voor. We hadden destijds ook problemen met de testkits, die lieten te weinig ruimte voor eigen interpretatie. De hypotheses konden daardoor niet tot volle wasdom komen. Als je zoals wij, onderzoekslijnen uitzet, moeten collega’s van over de hele wereld daar wel bij kunnen aanhaken. De testresultaten moeten voldoende ruimte laten voor creativiteit van andere teams. Het is een teamsport. Maar wij zijn de aanvoerders. Dat wel.’
Ab kijkt zelfverzekerd onze kant op en leunt achteruit in zijn stoel. Ab is van huis uit dierenarts, maar de indrukwekkende lijst publicaties maken van hem een opinion-leader. Als Ab spreekt, praten anderen na. Ab bepaalt.
‘Ik heb de beste mensen die er te krijgen zijn’, zegt hij. ‘Ja dat is gewoon zo. We scoren. Het is leuk om de te scoren. Ik ga niet voor de achtergronddingetjes, voor de me-too-onderzoeken. We hebben papers in de grote journalen: Nature en Science. Wij gaan voor de frontpage. Wij hebben laten zien dat vogelpest-uitbraken gelinkt zijn met trekvogels, die virussen mee kunnen nemen over grote afstanden. De ontdekking van het Sars-virus heeft overal nieuwe onderzoekslijnen in gang gezet. Als je niet de eerste bent, hoef je het nauwelijks meer te doen.’
We laten Ab praten, hij praat gemakkelijk. Met gevoel voor drama. Ab Osterhaus is de juiste man voor de job. Ab geeft ze wat ze nodig hebben en dat legt hem geen windeieren.
We moeten afsluiten, een dame komt ons vertellen dat Ab een afspraak heeft met Pauw en Witteman. Hij mag weer op tv. De media zijn blij dat ze nu eens over wat anders dan de kredietcrisis kunnen praten. Goedlachs schudt hij ons de hand.
‘Gelukkig hebben we hier die vaccins bijna klaar. We zullen ze straks nodig hebben. Miljoenen doden gaan er vallen als regeringen niet snel handelen. Ik ga ze dat uitleggen, ik zie dat als mijn taak. Ze noemen me wel eens de doemprofeet, maar vroeger of later slaat het noodlot toe en dan kan ik zeggen dat het aan mij niet gelegen heeft. Wij hadden die vaccins allemaal liggen. Waren wij er maar geweest ten tijde van de Spaanse griep toen tientallen miljoenen mensen doodgingen aan een vergelijkbaar virus.’
Z’n ogen twinkelen. Ab is gelukkig, z’n virussen zijn hot. Hij koestert ze.
Dit verhaal is fictief, alle overeenkomsten met werkelijke gebeurtenissen of werkelijke personen is puur toeval en niet de bedoeling. Wat niet fictief is, is dat Ab Osterhaus ook aan de basis heeft gestaan van de ‘ontdekking’ van de SARS en H5N1 ‘pandemieën’. Miljoenen doden zouden er toen gaan vallen en een kwart van de wereldbevolking zou besmet raken. Ook al. Er gebeurde niets. De miljoenen vogels die aan het virus zijn gestorven werden geruimd vanwege ‘mogelijke’ besmetting. Maar driemaal is scheepsrecht en toeval blijkt toch altijd weer heel gewoon voor sommige mensen.
Ab Osterhaus heeft sterke banden met onder andere farmagigant GSK en het WHO. Ab werkte 15 jaar voor het RIVM en is aandeelhouder in een dieren én mensenvaccins producerend bedrijf, IsoTec, dat het onderzoek uitbesteed aan een ander bedrijf waar Ab aandeelhouder van is, ViroClinics. Het bedrijf Viroclinics is afhankelijk van sponsoringen van voornamelijk medicijnfabrikanten.
Het verhaal is gebaseerd op dit werkelijke interview met Ab Osterhaus.
De mexicaanse griep gaat muteren met HIV, je moet dan wel eerst een varken neuken, maar goed.
De hersengarage van Zapruder Inc.
Walvisvet als biobrandstof
Verslaafd aan Russisch aardgas
De les van Libië
Europa geeft Iran schot voor de boeg (en in eigen voet)