Zapruder Inc.

Dat is er. De hele AIDS-theorie (HIV → AIDS → DOOD) staat namelijk als een huis. De hele theorie is bijzonder overtuigend. Het is binnen zichzelf een compleet sluitende set redeneringen waarin duizenden gereputeerde wetenschappers en nog veel meer medici zich helemaal kunnen vinden.

Aan de basis van de hele redering en de miljardenindustrie staat echter een dubieuze aanname. Een aanname die niemand waarschijnlijk meer durft te controleren omdat dan het hele AIDS-kaartenhuis kan instorten en iedereen die erin deelnam plotseling schuldig kan blijken aan dood door nalatigheid misschien zelfs door schuld. Op z’n minst schuldig zal blijken aan schadelijke goedgelovigheid.

Aan de basis staat de HIV-genoom. Als je HIV wilt bestrijden, moet je het kunnen herkennen en dat kan met zijn genoom. Een genoom is de bouwtekening van een organisme (of virus). Zijn DNA, of in geval van een retrovirus als HIV, zijn RNA. Van HIV is de genoom ook bekend. Want wat meten al die laboranten anders als ze iemand seropositief verklaren met hun PCR, ELISA of Western Blot tests? En hoe kan anders met PCR worden vastgesteld dat de medicijnen HIV onderdrukken? En wat gebruiken al die AIDS-wetenschappers dan anders bij al hun berekeningen, simulaties en experimenten? De HIV-genoom is bekend zodat nu iedere wetenschapper over de hele wereld HIV kan herkennen.

Hier is de HIV-genoom.

De HIV-genoom is bekend maar dat komt niet omdat iemand die genoom ooit zelf met eigen ogen heeft gezien. De HIV-genoom is een consenus-genoom. Een aanname. De HIV-genoom is virtuele, nooit gecontroleerde genoom waarvan Dr. Gallo heeft gezegd dat het van HIV is. Dr. Gallo is een twijfelachtige wetenschapper met een reputatie van fraude, diefstal, oplichting en wetenschappelijke onzorgvuldigheid en die man gelooft nu iedereen op zijn woord. Vrijwel de complete medische wereld gelooft een bewezen oplichter op ab-so-luut niets meer dan zijn woord.

Dit is geen overdrijving, dit is geen stemmingmakerij maar het lijkt me zeker geen wetenschap.

Een medicijn kan niet worden gevonden. Het klassieke, virologische bewijs voor de besmettelijkheid van AIDS kan niet worden geleverd. Het hele AIDS onderzoek zit muur- en muurvast. Zou het misschien kunnen dat die genoom helemaal niet de genoom is van een virus dat ons aan het uitroeien is maar dat het gewoon onschadelijke lichaamseigen DNA betreft en dat het daarom in zoveel zieke en gezonde mensen kan worden gevonden? Kan het zijn dat het DNA is dat onder bepaalde omstandigheden in bepaalde individuen meer aanwezig is dan in andere maar verder niets doet? Daar zijn aanwijzingen voor. Veel aanwijzingen. Kan het zijn dat de reden dat er geen medicijn kan worden gevonden, is dat we de ziektekiem nog nooit hebben gevonden? Dat kan. Ook daar zijn heel veel aanwijzingen voor.

Het HIV zoals dat door de wetenschap wordt gebruikt is geen bewezen virus maar een aanname. En als je met dit in je achterhoofd nog een keer kijkt, zal je AIDS-wetenschap zien voor wat het volgens ons werkelijk is: een logische tautologie, een cirkelredenering waar niets tegenin te brengen valt om de simpele redenen dat de theorie ontestbaar is gemaakt. Het heeft door alle bijzondere aannames meer weg van religie die op goed geloof moet worden aanvaard dan van een solide wetenschappelijke theorie. Met als gevolg dat er duizenden en duizenden mensen sterven aan de medicijnen zonder dat ooit bewezen is dat ze ziek waren. Dat er honderduizenden mensen sterven omdat niet hun honger en leefomstandigheden worden gezien, maar een virtueel virus.

¹⁾ Een aanvaarbaar bewijs is een volgens de regels van het vak geisoleerd HIV met als resultaat een electronenmicroscoopfoto van het virus.

Precies hoe is dr Gallo dan tot de HIV-genoom (aanvankelijk nog slechts gespecificeerd in termen van proteines? Biochemicus Wilhelm Godschalk legde me in onze reviewsessies uit hoe dat gebeurde. Het is extreem schokkend, want realiseer je dat de hele AIDS-theorie gebaseerd is op onderstaande oplichting:

Uit mijn artikel: Deze consensus-proteines zijn gespecificeerd door dr. Gallo

Reactie van Wilhelm: Volkomen juist. Het is interessant om te weten hoe hij dit deed. Hij fractioneerde een mengsel van bloedplasma-monsters van, naar ik meen, zo’n 30 verschillende AIDS-patienten op een suikergradient in de ultracentrifuge. Na centrifugatie hebben alle bestanddelen de zone opgezocht die dezelfde dichtheid heeft als zij zelf. Aangezien HIV als retrovirus wordt aangeprezen, zou het (als het bestaat) gevonden moeten worden bij een dichtheid van 1.16 g/ml. De fractie met deze dichtheid vertoonde echter geen virusdeeltjes (noch bij Gallo, noch bij Montagnier, die hem voorging en waarvan Gallo het oorsponkelijke preparaat jatte). Wel worden er bij 1.16 g/ml verschillende eiwitten gevonden. En nu komt het ongelofelijke: Gallo pikte uit deze verzameling van eiwitten juist diegenen die het sterkst reageerden met de antistoffen die aanwezig waren in het bloed van HIV-verdachte personen! Dat is natuurlijk in een kringetje redeneren. Zoiets kan echt niet. Een “HIV-testkit” bestaat dus uit eiwitten die om te beginnen al afgestemd zijn op antistoffen in het bloed van testpersonen uit bepaalde bevolkingsgroepen (zoals homosexuelen of drugsgebruikers).