Zapruder Inc.

“Aangezien Prednison niet het gewenste resultaat had stelde de huisarts voor bij een volgende test ook HIV op de lijst te zetten. Elisabeth stemde daar mee in. Wisten wij toen veel dat dit ongeveer de stomste fout is die je in je leven kunt maken? Ze werd positief getest. Achteraf waren daar diverse oorzaken voor aan te wijzen, maar dat wisten we niet. Alleen al rodehond is voldoende voor een ‘keihard bewijs’ van HIV. Als er bovendien ‘iets rommelt’ in je baarmoederhals dan is een bingo gegarandeerd. Nogmaals; we hadden geen idee van het echte leven en slikten alles voor zoete koek. We waren zelfs verbaasd dat herhaalde tests uitwezen dat ik seronegatief was.

Al bij het eerste bezoek aan de internist, die we gedurende vrij lange tijd vertrouwden en zelfs aardig vonden, werd Elisabeth geadviseerd een uitstrijkje te maken aangezien, zo werd gesteld, baarmoederhalskanker bij seropositieve vrouwen verhoudingsgewijs vaker voorkwam. Dat deze aandoening pas in een laat stadium aan de lijst van AIDS-gerelateerde aandoeningen is geplaatst om redenen van een soort politieke aard was ons niet bekend. Wij geloofden nog steeds in de betrouwbaarheid van hen die ons op ernstige toon vertelden welk een verdoemde toekomst voor ons lag. Elisabeth werd van haar baarmoeder ontdaan maar toen brak een beetje de pleuris uit, aangezien de gynaecoloog volgens zijn Vorgezetzten maar half werk had verricht, zodat Elisabeth korte tijd later opnieuw op de operatietafel lag waar men zorgvuldig alles heeft weggesneden wat ooit door wat voor soort tumor dan ook zou kunnen worden aangetast. De leider van het operatieteam vertelde ons dat er tumorweefsel was aangetroffen (nimmer ondersteund door een rapport van een patholoog anatoom) en dat radiotherapie onvermijdelijk was. We vertrouwden op zijn kennis en lieten ons wellicht misleiden door zijn kennelijke autoriteit en Elisabeth heeft in 24 sessies haar resterende ingewanden ernstig laten beschadigen. Bij de aanvang van die sessies maakte de internist ons duidelijk dat radiotherapie een dermate grote aanslag op Elisabeth’s gezondheid en immuunsysteem zou betekenen dat het onvermijdelijk was met medicatie te starten.

Onvoorstelbaar hoe we volslagen onnozel, zonder enig onderzoek of navraag alles voor zoete koek hebben geslikt! Hoe Elisabeth in die periode van dood- en doodziek zijn die pillen vaak heeft weten binnen te houden is een wonder. Lotgenoten met zelfs een andere historie herkennen dat. Ze werd gaandeweg slanker, als ik het eufemistisch mag uitdrukken. Ze moet een absoluut ijzersterk gestel hebben, anders had ze die periode nooit kunnen doorstaan.

Na de periode van radiotherapie krabbelde ze maar langzaam weer op. De hoeveelheid slaap die ze per etmaal nodig had nam niet af, maar toe. Twaalf uren slapen was eigenlijk niet voldoende en van enige energie om wat dan ook te doen was geen sprake. Lusteloos, futloos, vaak zelfs emotieloos, kortom niet ver van een zombie.

Al gedurende de periode van radiotherapie waren we gestart met zoeken naar informatie over HIV/AIDS. Het kon dus niet missen dat er gaandeweg vaker dissidente meningen op het scherm verschenen. Aanvankelijk klikte ik dat geërgerd weg. Het was Elisabeth zelf die dergelijke informatie serieuzer begon door te nemen en ik heb me daar al vrij snel bij aangesloten. We hebben daar ook met de internist over gesproken, maar dat leidde niet direct tot zinvolle reacties. Bij ieder gesprek gingen we een stapje verder en op een zeker moment, dat moet eind van de zomer 2005 geweest zijn, bespraken we voor het eerst een zogenaamde therapiepauze. De internist reageerde als door een wesp gestoken. “De kanker kan terugkomen”, was haar belangrijkste argument. We zullen dat moment niet snel vergeten en weten inmiddels dat die uitspraak vanuit ieder medisch oogpunt hoogst onverantwoordelijk was. Het zou betekenen dat iedereen die ooit welke vorm van kankerdiagnose dan ook heeft gehad levenslang chemotherapie zou moeten volgen. AIDS-remmers (met AZT, ofwel Zidovudine voorop) is immers niets anders. Dat is feitelijk het moment van omslag geweest. Tot dat ogenblik hadden we aarzeling. Als je geen stempel ‘HIV+’ op je medische status hebt staan is het allemaal relatief eenvoudig om te zeggen dat het allemaal onzin is. Als je echter regelmatig tegenover die internist zit die uitstekend is opgeleid in het vak Indoctrinatie en je vertelt “jouw virus is resistent geworden; we gaan je andere medicatie voorschrijven anders ga je NOG sneller dood”, dan piep je wel anders. De misser van de terugkerende kanker was een eye-opener. Natuurlijk kan kanker terugkeren. We hopen het niet en hebben ons leven en eetgewoonten wel degelijk aangepast. Maar mocht die kanker terugkeren dan is dat geen gevolg van het niet slikken van AIDS-remmers en mocht dat via een cirkelredenering toch logisch klinken dan is het leven zonder chemotherapie nog steeds te verkiezen boven het vegeteren als een zombie.

Hoe dan ook, in december 2005 is Elisabeth gestopt met de medicatie. Geen therapiepauze dus, maar gestopt. Ze heeft de resterende pillen heel symbolisch terug gebracht naar de apotheek. Een bijna plechtige afsluiting. We hebben de internist nog een tweetal keren gesproken. De laatste keer had ze uitgebreid op anderekijk.net rondgekeken. Haar oordeel luidde: “Het lijkt wel een soort geloof. Het doet me aan een sekte denken.” Projecteren heet zoiets. Als je een probleem hebt projecteer je dat gewoon op de ander. Al die oplichters en sukkels (de grens daartussen is vaak moeilijk vast te stellen) die nog steeds geloven in de nooit bewezen theorie HIV>AIDS>DOOD stellen gewoon dat WIJ een sekte zijn.

Ze zijn ongelooflijk.

Elisabeth voelt zich inmiddels al lange tijd perfect. Misschien wel beter dan ooit tevoren, maar daar speelt het feit mee dat ze het nu kan vergelijken met andere tijden…

Gert”