Gisteravond was er een uitzending van EO-netwerk over AIDS in Afrika.
“In geen enkel land is de AIDS-problematiek zo groot als in Zuid-Afrika. Ongeveer vijfentwintig procent van de mensen heeft het HIV- of AIDS-virus. Dagelijks sterven gemiddeld duizend mensen aan de gevolgen van het virus. Het hoge aantal geïnfecteerden in het land wordt veroorzaakt door een gebrek aan medicijnen en voorlichting. De voorlichting die ze wel krijgen is vaak onjuist.”
Dat is nogal wat! Hoe zou de EO aan deze uitspraken komen? Ik durf dit complete flauwekul te noemen. Op niets gebaseerde onnozele napraterij. De waarheid is namelijk dat niemand, helemaal niemand, kan weten hoeveel AIDS er daadwerkelijk is in Afrika. Niemand kan zelfs weten of er überhaupt wel sprake is van een nieuwe doodsoorzaak sinds de zogenaamde AIDS-pandemie is begonnen ergens begin 80-er jaren. De reden is heel eenvoudig…
Er zijn nooit statistieken bijgehouden. Geen enkel land in Afrika houdt AIDS-statistieken bij. Zeker niet in de jaren 80: het worden niet voor niets ontwikkelingslanden genoemd. De cijfers zijn er gewoon niet. Het enige land in Afrika dat een nog enigszins betrouwbare adminstratie bijhoudt, is Zuid-Afrika. En als we in de officiele statistieken kijken, kunnen we nergens ‘aantal doden door AIDS’ vinden. Die statistiek bestaat niet.
“Dagelijks sterven gemiddeld duizend mensen aan de gevolgen van het virus.”
Hier zijn de officiele rapporten, ’Mortality and causes of death 2003,2004‘. De enige AIDS-gerelateerde getallen die staan vermeld, zijn de zogenaamde ‘HIV diseases’. In 2004 stierven er volgens de officiele cijfers 37 mensen per dag aan ‘HIV diseases’. Dat is al heel wat anders dan de door de EO genoemde 1000 per dag. Hadden deze mensen AIDS? Ook dat kan niemand weten want deze mensen zijn nooit getest, er is nooit autopsie op de lichamen gepleegd, ze zijn nooit onderzocht. Ze voldeden hooguit in sommige gevallen aan de Banqui-definitie van AIDS en die is compleet, maar dan ook echt volkomen onbetrouwbaar. De Banqui-definitie is gebaseerd op de visuele inschatting van een arts. Op uiterlijk waarneembare symptomen. En omdat AIDS een syndroom is waar ook de ziekten onder vallen die typisch zijn voor de zwaar ondervoedde en infectie-zieke mensen uit de homelands van Zuid-afrika, zal de gemiddelde Zuid-afrikaan al vrij snel in de AIDS-statistieken belanden.
“Ongeveer vijfentwintig procent van de mensen heeft het HIV- of AIDS-virus.”
HIV is geen AIDS. Voor HIV-besmetting bestaat ook geen Banqui-achtige definitie die het mogelijk maakt infectie op het oog vast te stellen (die natuurlijk voor AIDS ook totale flauwekul is, AIDS is te meten met een zogenaamde CD-4 count van bloed, niet op het oog vast te stellen). Om HIV te kunnen vaststellen moeten tests worden uitgevoerd, typisch een ELISA en / of een Western Blot test. Zijn al deze 15 miljoen Zuid-afrikaanse mensen getest of is een representatief deel van de bevolking getest? Absoluut niet. De enige tests die worden uitgevoerd zijn die in de geboorteklinieken, op zwangere vrouwen. HIV-tests zijn normaal gesproken al extreem onbetrouwbaar maar op zwangere vrouwen zijn ze vrijwel onbruikbaar omdat zwangerschap een gedocumenteerde oorzaak van valse positieven is.Net als Tuberculose of Malaria. De kans dat een ondervoedde zwangere vrouw met malaria of TBC seropositief test is zeer groot en staat vrijwel los van eventuele daadwerkelijke HIV-infectie. Deze testresultaten worden dan geextrapoleerd en op basis daarvan wordt gesteld dat een kwart van de bevolking seropositief. Volkomen onwetenschappelijk en pure flauwekul. In Nederland worden ook zwangere vrouwen getest maar daar wordt tijdens de interpretatie van de testresultaten door een arts rekening mee gehouden. Dat leest u trouwens goed: de tests worden geinterpreteerd en een arts houdt daarbij rekening met uw sociale en maatschappelijke situatie. Alsof het virus zich daar wat van zou aantrekken…
En dat is dat alleen nog maar de situatie in Zuid-Afrika, het meest moderne land van Afrika. Statistieken voor Tanzania, Uganda, Rwanda.en de rest van die landen bestaan niet. Niemand weet of AIDS echt een probleem is, hoeveel AIDS gevallen er zijn of hoeveel seropositieve Afrikanen er zijn. Natuurlijk zijn die Afrikanen ziek, maar de ziektes die ze hebben komen ook voor zonder seropositiviteit en zijn prima afzonderlijk te behandelen. Geen van de ziekten in het AIDS-syndroom is slechter te behandelen wanneer een patient seropositief is.
“De voorlichting die ze wel krijgen is vaak onjuist.”
Zoals we dus zojuist hebben aangetoond. En de EO voorziet in die onjuiste voorlichting. Ik zal de redaktie van het programma om een reactie vragen. Kijken jullie ondertussen naar een echte expert die het veel beter kan uitleggen dan ik:
Dus, gaat Afrika dood aan de AIDS? Ik denk van niet...
Dus, gaat Afrika dood aan de AIDS? Ik denk van niet...
De hersengarage van Zapruder Inc.
Walvisvet als biobrandstof
Verslaafd aan Russisch aardgas
De les van Libië
Europa geeft Iran schot voor de boeg (en in eigen voet)