Zapruder Inc.

In den beginne hadden we aarde, lucht, water en vuur. Later werden dat moleculen, atomen, elektronen, fotonen. Nog later quarks, leptonen, bosonen, neutrino’s, muons, tau’s, tachyonen, donkere materie enzovoort. En dat vaak ook nog in antimaterie vorm. Theorieën zijn niet kloppend te krijgen en van standaardmodel, gingen we naar supersymmetrie en snaartheorie, preon-theorie of andersom en alles dat er ongetwijfeld nog komen gaat. Gedrochten van theorieën die vrijwel niemand begrijpt en nu moet de Large Hadron Collider ons het volgende puzzelstukje gaan leveren: de Higgs-boson. Weer een nieuw elementaire deeltje, maar dan weer net wat anders. Bij elke puzzelstukje dat ze vinden, blijkt de puzzel te zijn gegroeid. Van een afstand en zonder enige kennis van zaken ziet het er allemaal wat amateuristisch uit. Elegantie is ver te zoeken, het komt over als hack-werk. Maar dan geen Heras.

Zou het kunnen dat al die slimme wetenschappers al vele decennia op een verkeerd spoor zitten? Nassim Haramein heeft namelijk een heel ander idee: ‘er bestaat niet zoiets als een fundamenteel deeltje’. Er zullen altijd kleinere structuren kunnen worden gevonden. En ook altijd grotere. Overal om ons heen zien we zogenaamde recursie. Structuren die zijn opgebouwd uit kleinere maar vergelijkbare structureren die zelf ook weer onderdeel uitmaken van grotere en ook weer vergelijkbare structuren. Delen zijn gehelen en die gehelen zijn zelf ook weer delen. Dezelfde structuren maar telkens op een andere schaal. Een sterrenstelsel heeft best wel wat weg van de complex molecuul en een schaal groter hebben sterrenclusters ook weer een vergelijkbare structuur. Net als een schaal kleiner de delen van een molecuul ieder voor zich ook weer vergelijkbare opbouw hebben. Er bestaat zelfs een speciaal soort wiskunde gebaseerd op recursie, die van de fractals. En fractale wiskunde is voor één ding bij uitstek geschikt: het modelleren van natuurlijke vormen.

Zou het niet zo kunnen zijn dat er geen fundamenteel deeltje bestaat maar slechts een fundamenteel patroon? In dat geval kunnen we oneindig blijven zoeken naar dat fundamentele deeltje en zullen uiteindelijk deeltjesversnellers zo groot als een zonnestelsel nog geen definitief antwoord geven.

De materie is duidelijk boven ons hoofd, alleen Donkerdoorn maakte even de indruk alles te begrijpen en begon wat controleberekingen te maken, maar verviel al heel snel in onduidelijk gebrabbel. Ondanks dat is het verhaal van Nassim goed te volgen en lijkt stap-voor-stap volkomen logisch. Behalve de constatering dat het fundamentele deeltje niet bestaat, doet Nassim ook een poging het fundamentele patroon te bepalen en komt daarbij op iets bijzonder elegants. Een geometrie die hij vervolgens ook overal weer kan terugvinden, niet alleen als de structuur van het vacuüm en basis van zijn verenigde velden theorie. In één adem van zwarte gaten fysica naar piramides, graancirkels, buitenaards leven, oudheden en zelfs de bijbel. YHWH zelf was die geometrie. En YHWH, dat was de oorspronkelijke naam van God, voordat vertalingen en bekrompen interpretaties er de huidige God van maakten. God was een tetragrammatron en geen persoon of mens. God was een ding, een fundamenteel patroon. En how’s that voor out-of-the-box denken? Nassim heeft een paar essentiële karaktereigenschappen die we in veel te weinig wetenschappers terugzien: lef, geen angst voor reputatieschade, een levendige fantasie en groot(s) gevoel voor humor, maar heeft hij ook gelijk? Zien we morgen de grootste wetenschapper van de 21e eeuw spreken of gewoon iemand met veel fantasie en een geweldig verhaal?