Zapruder Inc.

Alsof de regering Bush II nooit weg is geweest, staat opeens een speerpunt van George W’s “agenda of fear” hoog op het prioriteitenlijstje van Barack Obama: nucleair terrorisme. De bekende Bush/Cheney-mantra uit de mond van de “milde” en “realist” Obama. Het ongrijpbare terreurspook Al Qaida streeft naar een atoombom, er bestaat een dwingend gevaar voor een “dirty bomb” (het verwaarloosbare effect van een dergelijke bom op de volksgezondheid tussen haakjes gezet), het is slechts een kwestie van tijd dat “de terroristen” nucleair toeslaan.

Toegegeven, ergens bestaat er een kans dat een dergelijke terreuraanslag (ooit) zal worden uitgevoerd, maar die kans is vele malen kleiner dan de kans op een “conventionele” atoomoorlog, of de inzet van atoomwapens door atoommachten. In beleidsnota’s van de NATO wordt bijvoorbeeld openlijk gefilosofeerd over de “first strike option” om “westerse waarden” te beschermen. De regering Obama zelf maakte enkele dagen voor de converentie bekend “haar beleid ten aanzien van de inzet van nucleaire wapens” te hebben omgesteld. Met de opmerkelijke uitzondering van Iran, zullen de VS geen kernraketten inzetten tegen non-kernmachten. Juist de insteek van “een converentie over het mogelijk gebruik van nucleaire wapens door terroristen” maakte de bijeenkomt tot een nogal merkwaardig gebeuren. Niet dat dat bepaalde Europese leiders ervan weerhield nogal lachwekkend op volle kracht mee te spelen in het poppenkastspel (Balkenende: gerechtshof voor nucleair terrorisme, Merkel: de vieze bom kan ieder moment ontploffen).

Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste aap uit de spreekwoordelijk mouw tevoorschijn kwam. Uiteindelijk bleek de Obama-vredesprijsshow vooral te dienen als bijzonder dun sluierwolkje voor een van de werkelijke doelstellingen: het isoleren van Iran. Er werd gesproken met de Russen, er werd gesproken met de Chinezen. En er werd vooral gesproken, en gecommuniceerd met de media, over.....Iran. De Chinese toezegging dat het land “wel wil praten in de VN-veiligheidsraad” over nieuwe sancties tegen Iran werd aangehaald als een “diplomatieke overwinning” voor Obama. Dat in feite de posities in de kwestie Iran totaal dezelfde bleven als voor de nuke-converentie kan met liefde genegeerd worden. Zoals de uiteindelijk slotverklaring niets meer was dan wat toezeggingen en het “ja-knikken” van landen die sowieso altijd naar de marsorders van Washington luisteren.

De uiteindelijke doelstelling werd dus niet gehaald: de totale controle van nucleair materiaal, waar ook ter wereld. Naast plutonium en uranium voor militaire- en energiedoelstellingen, zal ook radioactief materiaal dat wordt gebruikt in bijvoorbeeld ziekenhuizen, universiteiten of industrie moeten worden geregisteerd, in databasissen worden opgeslagen en gecontroleerd worden “afgevoerd”. Dergelijk materiaal kan namelijk door terroristen worden gebruikt als bomvulling. Ambitieus, maar noodwendig volgens Obama. Het risico van aanslagen is te groot, evenals de ambitie van Al Qaida om uiteindelijk een atoombom te kunnen bouwen (of kopen).

Dat een dergelijk voorstel komt van het land dat al 16 jaar in Geneve onderhandelingen over het stopzetten van de productie van hoog splijtbaar materiaal dwarsboomt, en weigert ook maar een inspecteur toe te laten tot productiefaciliteiten voor het verrijken van uranium, is ergens merkwaardig. De veel geroemde START verdragen tussen Rusland en de Verenigde Staten over de afbouw van nucleaire wapens (wat nu onder Obama wordt voortgezet), behaalde, naast het feit dat de verdragen feitelijk niet-aanvalsverdragen zijn, weinig tot slepend resultaat door de weigerachtige opstelling van, met name, de Verenigde Staten ten aanzien van de uiteindelijke controle.

Los daarvan hebben de Verenigde Staten, en ook Nederland, nog niet zo lang geleden tegen het wereldwijd verbieden van het gebruik van munitie met verarmd uranium gestemd. Hoewel het verband moeilijk valt aan te tonen (en alleen Italië toegeeft dat er überhaupt verband bestaat), wordt door het gebruikt van dit soort munitie zeer waarschijnlijk ernstige soorten kanker veroorzaakt. Met name Kosovo, Irak, Gaza en Afghanistan zijn getroffen door een plaag van vreemde kankers. Juist die landen werden de afgelopen jaren stevig onder vuur genomen met DU-munitie. 

Als DU-munitie niet verboden kan worden, en de VS hun eigen uranium-productie weigeren te laten controleren, waarom zullen andere landen wel meewerken aan een dergelijk plan? Waarom is het zo belangrijk om een databasis te hebben met al het nucleaire materiaal wereldwijd, en moet dit worden verkocht met het “terreursausje”?

De markt voor nucleaire technologie is, met het zicht op het naderende einde van fossiele brandstoffen (in zover uranium geen fossiele brandstof is), booming. Met name de Franse president Sarkozy is op dit moment de nummer 1 nuke-pooier als het gaat om het verkopen van kerncentrales, maar ook de Verenigde Staten, Duitsland en Rusland nemen gretig een stuk van de nucleaire taart. Landen als Saudi Arabië, Egypte of Polen hebben de “purchase orders” voor reactoren al uitgeschreven (waarmee de “kwestie Iran” nog lachwekkender wordt), en hoewel naar verwachting met name landen die al “nuke-tech” hebben de grootste omzet zullen genereren, zullen vele landen volgen. De technolgie voor de bouw van kerncentrales, en het produceren van brandstof, is tot op heden nog een monopolie van het “westen”, samen met China, Japan en Rusland.

Terwijl er dus nucleaire handel wordt gedreven met landen die niet het non-proliferatieverdrag hebben getekend, en dus met de ene hand nucleair materiaal wordt uitgedeeld, willen de nucleaire monopolisten aan de andere kant het gebruik en verspreiding van nucleair materiaal controleren en registreren. Het verhaal van Obama en co. is kortom weinig consequent, en het begint er verdacht veel op te lijken dat het “terreur” verhaal slechts een stroman is voor een heel andere agenda. Natuurlijk in eerste instantie media-aandacht, en sympathie, voor de sancties tegen Iran maar tegelijkertijd profiteren vooral de nucleaire industrie en de landen die geld verdienen aan nuke-tech, aan het in kaart brengen van radioactief materiaal. Controle van de “handelswaar” is immers de basisregel voor een grote marktpartij. 

De Nuclear Security Summit had beter, naast de grote “Iran-bash-show”, de Nuclear Monopoly Summit genoemd kunnen worden.