Zapruder Inc.

De Braziliaanse president Lula in het Midden Oosten om te bemiddelen tussen Israël en de Palestijnen. Turkije als ontmoetingsplaats voor Israël en Syrië om over vrede te praten. En nu het duo Brazilië en Turkije dat het diplomatieke estafette-stokje, na het vastlopen van onderhandelingen in 2009, van Europa overneemt ten aanzien van het Iraanse nucleaire programma. Met succes. Iran is in principe akkoord om het leeuwendeel van haar laag-verrijkte uranium aan Turkije in bewaring te geven, in ruil voor reeds bewerkt uranium. Vrijwel een kopie van de „deal“ die het westen Iran in 2009 voorlegde. Deze deal implodeerde, niet door de weigerachtige houding van Iran zoals het verhaal in de westerse media werd verkocht, maar omdat de „groep van 6“ weigerde Iran te garanderen dat het überhaupt haar uranium ooit terug zou krijgen. Tegenvoorstellen van Iran om over te gaan tot een „swap“ van nucleair materiaal werden genegeerd.

Maar terwijl de Verenigde Staten en Europa koortsachtig aan voorstellen voor nieuwe sancties tegen Iran werken, blijken „neutrale“ partners Brazilië en Turkije met gemak het vertrouwen van Iran te winnen. Met slechts enkele enkele open details, zullen president Lula en president Erdogan binnenkort hun voorstel aan de VN-atoomwaakhond IAEA en veiligheidsraad voorleggen.

De reacties op de „deal“ van de twee Amerikaanse bondgenoten Brazilië en Turkije zijn vernietigend. Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken Clinton, reageert als een „born again christian“ prediker op een AIPAC conventie: „Iran rekt tijd“, „Iran geeft niet haar streven naar een atoombom op“, „Iran houdt nog (illegaal) uranium“. Uit de Europese hoofdsteden klinken soortgelijke geluiden. De torpedoos om het Turks-Braziliaans voorstel tot zinken te brengen worden geladen. Maar Lula en Erdogan blijven ondanks alle kritiek bij hun streven, en stippen fijntjes (wederom) aan dat Iran, als ondertekenaar van het nonproliferatie-verdrag, gewoon recht heeft op „nucleaire energie“ en zelfs resterend uranium verder mag bewerken. Bovendien is het land onderworpen aan de meest strenge IAEA controles denkbaar.

Bij de haalbaarheid van het voorstel kunnen dus de nodige vraagtekens worden gezet. Iran zelf heeft al aangegeven dat het eigenlijk wil dat de complete, zeventien-koppige, veiligheidsraad toestemd. Daarnaast wijzen de diplomatische bewegingen van de VS en Europa eerder richting sancties dan richting goedkeuring aan een akkoord.

Toch, terwijl in het westen de media de propaganda-mars ten aanzien van Iran marcherende houdt, is de rest van de wereld niet blind en doof voor wat er gebeurt. Twee „opkomende“ machten zijn succesvol in een van de belangrijkste geopolitieke vraagstukken van deze tijd. De toch al wankele geloofwaardigheid van het „westen“ in de Iraanse kwestie krijgt een extra duwtje in de richting van absolute „ongeloofwaardigheid“. Hoewel China en Rusland, met een slag om de arm, tijdens Obama’s „kernwapenvrije-wereld“-„anti-Iran“ theatershow hun steun aan nieuwe Amerikaanse sancties min-of-meer hebben toegezegd, zullen de twee drijvende krachten achter de zogenaamde „multi-polaire wereld“ met genoegen de acties van Brazilië en Turkije hebben bekeken. De kaarten rond Iran zijn wederom geschud.

Obama, op zoek naar diplomatieke bewegingsruimte en bewust van mogelijke imago-schade, zet daarom voorlopig de plannen voor eenzijdige Amerikaanse sancties van het, door de pro-Israëlische lobby beheerste, Amerikaanse Huis van Afgevaardigden op de waakvlam. Voorlopig. Op militaire vlak, laat het Pentagon blijken, gaan de geheime operaties tegen Iran gewoon door. Steun aan de terreurgroep Jundullah, aanslagen tegen atoomwetenschappers, sec-ops op de grond. Empire en Israël laten hun ambities ten aanzien van een confrontatie met Iran niet zomaar los.

Toch maakt de terugtrekkende beweging van Obama duidelijk dat de Verenigde Staten niet langer volledig de internationale agenda bepalen. De BRIC’s (Brazilië, Rusland, India en China) laten zien dat zij hun eigen geopolitieke agenda volgen, ook als dat tegen de belangen van de Verenigde Staten of het zwakkere Europa ingaat. De wereld is aan de opkomende machten. De toekomst zijn de verzamelde BRIC’s.