Zapruder Inc.

Eigenlijk is het een klein wonder dat er presidentsverkiezingen in Afghanistan zijn. De zittende president Karzai wilde in het voorjaar van 2009 al verkiezingen, zoals eigenlijk door de Afghaanse grondwet aangegeven, maar de “internationale gemeenschap“ (lees: NATO) kon in die tijd niet garant staan voor de “beveiliging“ rond de stembusgang. De radicale Pashtuns zetten rond die tijd net hun traditionele “lenteoffensief“ in en in Washington worden de logistieke eindjes aan elkaar geknoopt voor president Obama’s “Afghaanse surge“. Dus blijft Karzai met wat kunstgrepen zitten tot augustus. Al een tijdje is de relatie tussen Karzai en Washington op pooltemperatuur aanbeland (Karzai mocht samen met de Pakistaanse president Zardari in Washington aantreden. Bij de inauguratie van Obama waren slechts warlords aanwezig). De sluwe Pashtun Karzai, de “compromiszetbaas“ van de regering Bush, laveert al vier jaar tussen warlords (die voor hun “inzet“ in 2001 door de regering Bush worden beloond met politieke baantjes), bedelen om geld van de internationale gemeenschap, non-opbouw, een burgeroorlog en een bevolking die haar geduld heeft verloren. Karzai wordt steeds vaker gedwongen om kritiek te uiten op het optreden van de NATO, als gevolg van de niet aflatende stroom burgerslachtoffers, en gedwongen een andere dan de door Washington gewenste koers te volgen.

Karzai wordt lastig. Als oplossing voor het „probleem Karzai“ wordt voorzichtig met de gedachte gespeeld om een oude bekende als “vice-roy“ naast de president te installeren: de hardcore neocon Zalmay Khalilzad, oud post-911 Amerikaans ambassadeur in Afghanistan en nu afgevaardigde bij de Verenigde Naties.

Het gaat Washington al lang niet meer om alleen Afghanistan. De oorlog is omgedoopt tot het AF/Pak theater. Werden onder de Pakistaanse president Musharraf de Taliban en andersoortige radicalen beschermd en gesteund in Pakistan (met soms tijdelijk ingrepen door het Pakistaanse leger gevolgd door een “bestand”) - een (moedwillige?) blinde vlek in de war-on-terror van George Bush - onder de zwakke “burgerregering” van Bhutto-weduwnaar Zardari wordt een full-blown CIA/Pakistaans offensief tegen de NWF (North West Frontiers) en FATA (Federally Administered Tribal Areas) ingezet. Acties van opstandelingen in de Pakistaanse stamgebieden bedreigen in zeer ernstige mate de aanvoerlinies naar de NATO-troepen in Afghanistan. De „drone-oorlog“ van de CIA in Pakistan wordt opgevoerd.

In de achtergrond van het uitbreiden van de oorlog speelt een tweede stuk: gesprekken tussen de Afghaanse regering en de Taliban, in eerst instantie onder leiding van “Taliban-grootvader“ Saudi-Arabië. Karzai ziet een „politieke terugkeer“ van Public Enemy No.1 Mullah Omar op het Afghaanse politieke toneel als een serieuze optie. Hoewel de Amerikanen, en vooral de Britten, meer dan open staan voor een politieke rol voor „de gematigde Taliban“ (wat dat ook moet voorstellen) is Mullah Omar zelf een no-go. En niet alleen voor de Amerikanen. Ook buurland Iran bekijkt met wantrouwen een eventuele „comeback“ van aartsvijand Taliban en Omar.

Als “gematigde Taliban” zien de Amerikanen meer de legendarische veteraan van de Russisch/Afghaanse oorlog, MSM-Taliban en slager van Kaboel Gulbuddin Hekmatyar. Hoewel Hekmatyar geen Taliban is (wel Pashtun). Het is de “talk&diplomacy“ keerzijde van de “Obama-strategie“ in Afghanistan in concert met oppercommandant en de uitvinder van de “awakening councils“ in Irak generaal Petraeus’ “koop ze om en heers“ strategie voor de Afghaanse Pashtun stammen.

Het scenario lijkt perfect voor het bondgenootschap VS-Groot-Brittannië-Pakistan-Saudi-Arabië. De Verenigde Staten wensen een niet al te sterke regering in Kaboel, de Pakistanen kunnen via de “radicalen” de immer gevreesde invloed van India op buurland Afghanistan afwenden en Saudi Arabië de invloed van Iran op Afghanistan.

Want er duikt opeens concurrentie op in de “oorlog-in-Afghanistan“. Nog voor het aantreden van president Obama en het in werking treden van de Amerikaanse “surge“ doen Rusland en India na een staatsbezoek van de Russische president Medvedev aan India opmerkelijke uitspraken: het “Afghaanse probleem verdient een samenhangende en verenigde internationale aanpak“ om vervolgens een conferentie voor te stellen in het kader van de SCO (Shanghai Cooperation Organisation), inclusief leden “op de wachtlijst“ Pakistan en Iran, om het probleem in Afghanistan aan te pakken. Een directe uithaal naar het falende beleid van de NATO in Afghanistan door concurrent SCO.

Karzai wordt opeens de hand gereikt door de machtigste organisatie in zijn regio. In plaats van de ideëen en beloftes vanuit het verre Brussel, Washington en London kijken de lokale supermachten, met in het achterhoofd de gedroomde “multi-polaire wereld“, naar de tragedie van Afghanistan. Karzai kan kiezen.

En karzai kiest. Als de aanstelling van Zalmay Khalilzad als vice-koning (voorlopig) geen doorgang vindt en ondanks gesputter vanuit de NATO over “veiligheid“ de verkiezingen in augustus daarentegen juist wel doorgaan, besluit Karzai de aantrekkingskracht van zijn team voor de etnisch verdeelde Afghaanse samenleving te vergroten (federalisme) door de Tajiekische commandant Muhammad Fahim als “running mate“ aan te stellen. Vervolgens stelt de Oezbeekse en legendarische commandant “bak-Taliban-in-de-zon“ Rashid Dostum zich achter Karzai. En meer oudgedienden van de “noordelijke alliantie“. De “warlords“ die voordat de Verenigde Staten in april 2001 besloten de “Taliban“ uit te schakelen, werden gesteund door…..Iran, India, Rusland.

Een duidelijke overwinning van Karzai is een nachtmerrie-scenario geworden voor de havikken in Washington en Islamabad. Voor de Verenigde Staten een “re-run“ van Irak, waar na de invasie de invloed van Iran op de Irakese binnenlandse politiek alleen maar groeide. Voor Pakistan het mogelijke “verlies“ van Afghanistan in haar “invloedssfeer“. Te laat om de verkiezingen af te blazen vanwege de “veiligheidssituatie“ worden er andere maatregelen genomen.

Richard Holbrooke, de speciale afgezant van Obama voor Afghanistan en Pakistan, vloog vlak voor de Afghaanse verkiezing nog naar Islamabad “om over energie te praten“. In werkelijkheid trof de diplomaat daar Jamiat Ulema-e-Islam (JUI) opperhoofd Maulana Fazlur Rahman en de leider van Jamaat-i-Islami (JI) Qazi Hussein Ahmad. Sleutelfiguren in Jihad Inc. De commandant van de Amerikaanse strijdkrachten in Afghanistan Stanley “death squad“ McChrystal was ook in Pakistan te vinden. Hij ontmoette Pervez Ashraf Kiani, de commandant van het Pakistaanse leger.

Hoewel van Iraanse zijde al de eerst geluiden te horen zijn over mogelijke stemfraude tijdens de Afghaanse verkiezingen, en ook de Oezbeek Dostum aangeeft “chaos” na de verkiezingen te verwachten, beginnen in de westerse media enkele dagen voor E-day berichten op te duiken over stemfraude. Fraude vooral gepleegd door het kamp van Karzai en zijn warlords. Tegelijkertijd komt het Amerikaanse congres met een rapport dat concludeert dat niet de “Taliban“ van de drugsproductie in Afghanistan profiteert maar juist de warlords rond Karzai de buit verdelen. Een betere timing had niet gekund. Dat het „westen“ al zeven jaar met deze mensen heeft samenwerkt en steevast heeft volgehouden dat de Taliban poppies aanplant, moet even vergeten worden.

Zoals “braad-Taliban-in-containers“ Dostum aangeeft: “het wordt chaos. Iedereen beschuldigt iedereen van verkiezingsfraude“. Westerse polls geven aan dat Karzai op 45% staat, dus een tweede ronde is waarschijnlijk. Ziet het er beter uit voor Karzai kan altijd nog een „Iraanse pleuris“ uitbreken.

We zullen zien.