Het weer doet wat vreemd de laatste tijd. Dat kunnen we beamen. En wat daarvan de oorzaak is wordt ons verteld door Al Gore en IPCC. Gore kennen we nog als zelfverklaard uitvinder van het internet en de nieuwe economie. En als we zijn ‘truth-docu’ mogen geloven was hij ook een van de eersten die iets leerde over het klimaat en CO2. Gore kan het mooi vertellen. Dat moet hem worden nagegeven. De juistheid van zijn praatjes laat echter veel te wensen over.
Naast story teller Gore hebben we ook het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change). Dit aan de VN gelieerde ‘panel’ brengt regelmatig rapport uit. Hierin wordt de wereldopinie over klimaatverandering gedicteerd. Wereldwijd smullen politici en beleidsmakers van zo’n rapport. Het is dik en lijkt goed onderbouwd. Lezen doen ze het niet. Ze zouden het toch niet begrijpen. Ze beperken zich tot de PMS (policy makers summary) en bepalen op basis daarvan hun beleid.
In 1995 ging het als volgt. Politiek was - zoals wel vaker - een duidelijke zondebok gewenst. Die kon dan mooi worden aangepakt. Omdat het natuurlijk ondoenlijk is om de vervuilende industrieën aan te wijzen (die accepteren dat niet), werd de schuld bij een weerloos gas gelegd. CO2 mocht gaan rekenen op daadkrachtige aandacht van – door weinig kennis gehinderde – politici en beleidsmakers. Het IPCC had aanvankelijk geconcludeerd: “Geen van de geciteerde onderzoeken bewijst dat we waargenomen klimaatveranderingen aan toename van broeikasgassen kunnen toeschrijven”. (H. 8. Waarneming van klimaatveranderingen en toeschrijving aan oorzaken). Dat paste echter niet bij de gewenste conclusie (in het PMS). Besloten werd dan ook dat de IPCC auteurs hun verhaal moesten aanpassen. Ze concludeerden toen maar ‘dat er waarschijnlijk sprake is van menselijke invloeden op de vastgestelde klimaatvariaties’.
Ruim 10 jaar later blijkt de invloed van de wetenschap op het klimaatdebat verder te zijn uitgehold. Zelfuitgeroepen klimaatguru’s als Al Gore voeren nu het hoogste woord. Op basis van mythes en emoties wordt het beleid een bepaalde kant op gestuurd. Wie hier een kritische noot over laat horen wordt er al snel van beticht ‘het niet goed voor te hebben met zijn kinderen en met deze planeet’, en aldus monddood gemaakt.
Voor de grote bedrijven pakt het allemaal erg goed uit. Ze hoeven niet te boeten voor alle vervuiling die zij sinds de industriële revolutie hebben veroorzaakt. Een handje vol mensen is daarmee puissant rijk geworden. En die gaan hun rijkdom natuurlijk niet investeren in herstel van de schade. Liever manipuleren zij nu de manier waarop de klimaatdiscussie wordt gevoerd. Het resultaat: niet zij, maar de rest van de wereld krijgt de rekening gepresenteerd voor de vervuiling. De gevestigde industriële orde krijgt daarbij meer omzet en extra instrumentarium om tarieven op te voeren, subsidies binnen te halen en markten af te schermen.
Dit is het eerste deel in een serie over de ‘klimaat- en milieudeceptie’.
Ja, want....? Maar in een keer is de auteur zijn gedachtengang kwijt.