Zapruder Inc.

Ik krijg last van plaatsvervangende woede als ik zie hoe brutaal en schaamteloos het Amerikaanse volk zich laat naaien door haar regering, corporaties en banken. Ik ben van nature geen pessimist, maar als ik zie in wat voor een ijzeren greep dat volk zich bevindt met aan de ene kant onbetrouwbare en leugenachtige politici en aan de andere kant (en eigenlijk staan ze aan dezelfde kant) de gewetenloze corporaties en banken, dan zie ik het somber in voor de doorsnee Amerikaan. Tegelijkertijd begrijp ik niet dat ze niet allang in opstand zijn gekomen tegen deze openlijke verkrachting van hun toch wel bijzondere land. Komt het omdat deze jonge republiek badend in het bloed geboren is? De pioniers die dood en verderf zaaiden door de autochtone volkeren massaal over de kling te jagen en andere volkeren te ontvoeren door ze op slavenschepen mee te slepen? Je weet wel, die fijne V.O.C. mentaliteit waar onze Jan Peter het zo graag over heeft? Hoe dan ook, nu de veroverings- en burgeroorlogperikelen enigszins geluwd lijken te zijn en het land al enige eeuwen soeverein voortbestaat, lijkt er destijds toch iets in de nationale psyche te zijn misgegaan. Er lijkt een zelfde soort slaafsheid onder de burgerbevolking te zijn ingeslopen zoals we die zagen in Duitsland aan het begin van de 20e eeuw. En collectieve slaafsheid heeft meestal desastreuze gevolgen.

De lijst met voorbeelden hoe het volk genaaid wordt lijkt schier eindeloos, maar de triestheid is te vinden in de relatief kleine dingen als je ze nader bestudeert. Toen begin deze maand de Minnesota Bridge in Minneapolis instortte met een tiental doden tot gevolg en een enorme miljoenenschade, werd duidelijk dat er weer een nieuwe woekerende kanker in het land was ontdekt: de eigen infrastructuur leek op instorten te staan. In het hele land bestaan er 600.000 bruggen en daarvan stelde de overheid in 2006 dat 154.000 bruggen ondeugdelijk waren door verval, schade of overbelasting. De Minnesotabrug was één van die 154.000 bruggen. Je hebt dus de machtigste natie op aarde waarvan 1 op de 4 bruggen ondeugdelijk is en de regering doet alsof haar neus bloedt. Maar volgens FOX-journalist Bill Kristoll is er niks aan de hand natuurlijk. Mooier nog: Bush komt niet met keiharde toezegging over hoe hij de falende infrastructuur gaat aanpakken en laat net zoals de ramp in New Orleans met de orkaan Katrina zijn eigen burgers in de kou staan. Dat was een andere voorbeeld van een schaamteloze volksverkrachting voor het oog van de wereld: niet alleen verwaarloosde men de controle op de dijken en liet men de budgetten opdrogen voor het noodzakelijke onderhoud, men liet de getroffen mensen ook nog dagenlang creperen terwijl Bush een beetje rondparadeerde en FEMA het gruwelijk liet afweten. Bijna twee jaar na dato is de stad nog een steeds een puinhoop en werd een jaar na de ramp officieel geconcludeerd dat FEMA op alle punten had gefaald (hoewel dat niet blijkt als je hun site bezoekt).

Katrina was niet alleen een schandvlek wat betreft de gebrekkige respons van de regering, maar ook door de vele schandaaltjes die te maken hadden met de hulp die daarna langzaam op gang kwam. Zo waren er de huurlingen van Blackwater die ineens opdoken in het rampgebied: niet om direct hulp te bieden, maar om plunderaars mensen neer te schieten. Tja, in een gebied waar vele honderdduizenden gezinnen in één klap zonder onderdak, water en voedsel zitten hebben een paar zogenaamde plunderaars natuurlijk topprioriteit. Een andere onfris verhaal was de inhuren van Kenyon International voor het opruimen van de lijken. Kenyon is een dochter van het Texaanse Service Corporation International (SCI) dat geleid wordt door een vriend van de familie Bush. Ach, hoe toevallig… Een ander dochterbedrijf van deze corporatie werd vijf jaar geleden aangeklaagd voor het illegaal dumpen van lichamen en onteren van graven! Je moet het verhaal lezen om het te kunnen geloven. Schaamteloosheid dekt als woord niet eens meer de lading.

En dit zijn maar een paar voorbeelden die onder het regime van deze president hebben plaatsgevonden. Men is hard op weg om niet alleen de meest agressieve natie ooit in de geschiedenis te worden, maar ook de natie die er een sport van lijkt te maken haar eigen burgers systematisch te terroriseren, slachtofferen, bedriegen, voorliegen, bestelen, vermoorden, vergiftigen en uitzuigen. Dezelfde Amerikaanse regering die:
• het toestaat dat bedrijven als Enron, Monsanto en ziekteverzekeraars het volk oplichten en besodemieteren
• de vrijheden van haar burgers steeds verder inperkt en alvast concentratiekampen bouwt voor als de pleuris toch mocht uitbreken
• haar bevolking laat creperen in getto’s en het arme deel naar de slagvelden van onwettige oorlogen stuurt, waar ze vervolgens door de eigen troepen vergiftigd worden met nucleair materiaal als ze al niet ‘gewoon’ sneuvelen
• een regering die dissidenten -of ze nu president zijn, predikant zijn of blogs schrijven- vermoordt dan wel monddood maakt
• internationale verdragen aan de laars lapt en soevereine staten binnenvalt zonder internationaal mandaat
• een oorlogszuchtig land als Israël tot de tanden bewapent en sponsort. Een land waarbij de voorgaande repressieve regimes van Zuid-Afrika en Oost-Duitsland spontaan verbleken
• geen enkele rekenschap wenst af te leggen over haar daden aan de internationale gemeenschap, maar van anderen eist en afdwingt dat zij dit wel doen
• hypocrisie en samenzwering tot kunst heeft verheven
• fascisten in het Witte Huis plaats laat nemen

Zoals gezegd is de lijst met voorbeelden schier eindeloos en hoewel dit alleen maar een boze scheldpartij lijkt tegen “the greatest nation on earth” is het dat niet. De voorbeelden dienen om mijn verbazing te schetsen over de slaafsheid waarmee zogenaamde ontwikkelde volken dit allemaal kunnen ondergaan.

Maar er is meer, want dit gebeurt niet alleen in Amerika.

Amerika is een makkelijk doelwit omdat alles er zo uitvergroot is en grotesk op het absurde af. De tegenstellingen aldaar zijn zo groot dat zelfs een mol kan zien dat er niks van klopt. We dreigen ons zo blind te staren op dat gekke land met die nog gekkere yanks dat we bijna vergeten naar ons eigen land te kijken. Tja, toegegeven: als je één-op-één gaat vergelijken komen we niet in de buurt van de misdaden en onwettigheden die zich in Amerika hebben voltrokken, maar veel van wat zich hier afspeelt ontgaat de gemiddelde burger. De Nederlandse overheid en corporaties hebben een andere modus operandi gevonden waarbij men het volk zand in de ogen strooit. Men overdekt het geheel met een sausje van Hollandse kneuterigheid en slap poldergeneuzel. Over zaken als de moord op Fortuyn en Van Traa Van Gogh, SE Fireworks, de El-Al Boeing, de IRT-affaire, de Tonino-affaire, de Demmink-affaire, de Lockheed-affiare, de Maxima-affaire, de Hofstadgroep hoax, de politionele acties en de fratsen van het koninklijk huis wordt wat schamper gedaan of ze worden steevast gebagatelliseerd, om vervolgens in de vergetelheid te verdwijnen. De overheid gooit het op wat knulligheid van dienstdoende functionarissen, de slaafse pers doet mee aan het downplayen en de Nederlandse burger kan zich gevoeglijk verschuilen achter zijn mantra ”ach, het is altijd wel wat” om vervolgens weer door te zappen naar Dancing on Ice en Hart van Nederland.

Het Nederlandse volk is misschien wel het meest gecontroleerde en laffe volkje ter wereld. Onwetend, volgevreten en verzorgd van de wieg tot het graf zit de Nederlander in zijn gouden kooi en doet schamper over iedere zaak die morrelt aan het fundament van zijn zelfverkozen illusie. De onwetendheid van de Nederlandse burger is gecultiveerd en wordt met hulp van overheid en corporaties zorgvuldig in stand gehouden om de status quo niet te verstoren. Grote protesten op straat komen bijna niet meer voor en als men zich wil manifesteren doet men dit op een manier die alles zegt: de stille tocht; een krachteloos en woordeloos protest. De stille toch is een vorm van protest die gespeend is van lef, idealisme en vechtlust; voor mensen en door mensen zonder mening of de ballen om echt iets te veranderen. De barricades willen we niet meer op “omdat het toch niks uithaalt”, maar de echte reden is dat we gewoon rustig door willen consumeren. Volgevreten als we zijn hebben we geen idealen meer anders dan welke we ingefluisterd krijgen door Amnesty International en Greenpeace. Van de ware gebeurtenissen in eigen land zijn we amper op de hoogte, laat staan van wat zich buiten de landsgrenzen afspeelt. We stemden tegen Europa, maar krijgen het alsnog in de mik geschoven, alleen dit keer stilzwijgend via de zijdeur. Ondertussen laten we ons fijn bangmaken door de achterlijke angstpolemiek van derderangs politici. En dan lachen wij om die Amerikanen die zich zo laten fucken door hun regering? The joke is on us!