Zapruder Inc.

De Zwarte Ridder

Wat voor type onderzeeër is deze legendarische Xl-B? In het boek U-Boats under the Swastika zegt J.P.Mallmann Showell (54) dat de Duitse Deschimag-AG Weser werf in Bremen vier van deze ‘Zwarte Ridders’ (dat is hun bijnaam) heeft gebouwd. Ze wegen droog aan de haak 6800 ton, hebben een waterverplaatsing van 4650 ton, zijn 115 meter lang, 9,5 meter breed en 6,2 meter diep, kunnen 200 meter onder water en worden voortgedreven door Walter dieselturbines van 5000 pk. Dat is aanmerkelijk meer dan de toen gebruikte motoren van 750 tot 1000 pk. Ook beschikt de boot met 110 bemanningsleden over een ‘fluisterende’ elektrische aandrijving, een flinke bewapening en een eenpersoons Arado/Argus 231 verkenningsvliegtuigje dat is opgeslagen in een waterdichte container. De Xl-B heeft boven water een maximum snelheid van 23 knopen en onder water 7. Bij 22 knopen ‘gemiddeld’ is de reikwijdte 4000 zeemijl en bij 10 knopen 2600. Er is ruimte voor 600 ton aan proviand en bagage en twee compagnies aan soldaten, maar dat kunnen natuurlijk ook gasten zijn.

Velen ontkennen het bestaan van deze legendarische duikboten, maar in de militaire archieven van Freiburg im Breisgau zijn de proefvaarten op de rivier de Weser opgetekend, waarbij ze aan de oppervlakte een topsnelheid halen van 26 knopen. Dit wordt gedeeltelijk bevestigd door Eberhard Roessler in Die Deutschen U-Boote Und Ihre Werften.

Van de vier ‘Zwarte Ridders’ hebben de Amerikanen, Engelsen en Fransen na afloop van de Tweede Wereldoorlog er ieder een te pakken gekregen. Kant-en-klaar; inpakken, meenemen en vooral je mond houden. De vierde is gezonken en we weten nu waar. Overigens hangt het A of B nummer samen met de lading. Bij A zijn het torpedo’s en bij B mensen!

Missie

Ik wil weten wat de missie van deze duikboot was en ga op onderzoek: Volgens Eric Bothers, die bij het project Xl-B is betrokken, staat de onderzeeër ter beschikking van Duitse industriëlen die via hun inlichtingendienst ‘Sofindus’ met de geallieerden onderhandelen. In nauw verband hiermee worden genoemd de operaties Jolle en Aktion Feurland, verwijzend naar het zuiden van Argentinië. Beide operaties leggen de financiële basis voor een ‘Vierde Rijk’ in Chili, Paraguay en Uruguay (goed bereikbaar via Argentinië) en moeten de weg vrijmaken voor de overlevingsmogelijkheden van de Duitse industrie. Na het debacle in Stalingrad en de landing in Normandië op 6 juni 1944, gaat het alleen maar bergafwaarts. Wat de Duitse industriëlen betreft moet de oorlog zo snel mogelijk stoppen, want het zuurverdiende geld wordt erdoor gedraaid en van de met Wall Street kapitaal opgebouwde industrie blijft niets over. Bedrijven zoals I.G.Farben en Krupp zetten alvast hun reserves om in goud en deponeren dat bij banken in Zwitserland, Liechtenstein, Portugal en in Banco Aleman Transatlantico en Banco Tornquist in Argentinië. En veel meer Duitse bedrijven volgen, wanneer de van 1 - 20 juli 1944 gehouden Internationale Monetaire Conferentie in Breton Woods, New Hampshire, met maatregelen komt om de nazi-fondsen in te pikken. Resolutie nummer 6 zet de Zwitserse nazi-witwas Bank voor Internationale Geschillen (de Bank of International Settlements BIS) buitenspel. Ook worden alle buitenlandse overboekingen gevolgd! Het is dan ook te begrijpen dat tussen 1943 en 1944 de Duitse industriëlen 8 bijeenkomsten plannen met agenten van de Office of Strategic Services OSS. De kat raakt in het nauw en zoekt een uitweg, waarbij vooral Allen W. Dulles zich inzet. Allen is de OSS-baas in Bern en broer van John, die werkt bij de advocatenfirma Sullivan en Cromwell in New York. Allen en John eten van twee walletjes. Aan de ene kant met de nazi’s de buit verstoppen en aan de andere kant voor het Amerikaanse volk en vaderland dat een onvoorwaardelijke Duitse overgave eist, de oorlog beëindigen.

Al die tijd is de ‘Zwarte Ridder’ gestationeerd in een neutrale haven: Vigo in Spanje of Lissabon in Portugal, maar wanneer het doek valt keert hij terug naar Danzig, Polen, om daarvandaan volgens de Finse inlichtingendienst op 20 juli 1944 definitief te vertrekken. Dat is een dag nadat in Duitsland een coupe wordt gepleegd om de oorlog te beëindigen! De Xl-B en zijn bemanning heeft een tweevoudige missie: met de Amerikanen over een wapenstilstand onderhandelen en tegelijk kostbare bezittingen uit Europa smokkelen. Bijna 37 dagen later ziet de XI-B de kust van Massachusetts. Waar men heeft bijgetankt is niet bekend…

Natuurlijk is het vertrek niet onopgemerkt gebleven. Het Amerikaanse bureau van de Marine Inlichtingendienst wordt door de Britse marine gek gezeurd over een onbekende onderzeeër die hun kant opkomt. Op 15 augustus wordt de Amerikaanse commandant gezegd dat deze onderzeeër op een speciale missie is en twee dagen later dat deze – zeker weten – hun kant opkomt. De Britse marine volgt behalve de onbekende duikboot ook een bekende: de U-1229, die nota bene gelijk opvaart met het ‘mysterieuze’ vaartuig. Op 18 augustus erkent de Britse admiraliteit dat ze niet meer weet waar de boten zijn en op 20 augustus wordt de U-1229 gevonden en de grond ingeboord. Op 21 augustus vragen de Amerikanen zich af waar de onbekende duikboot is en op 25 augustus wordt deze door een Pan-Am lijnvliegtuig gevonden. Meteen gaat er vanuit South Weymouth het marine squadron ZP-11 op af, twee boten van de kustwacht en twee onderzeebootjagers. De Xl-B verstuurt ondertussen gecodeerde diplomatieke berichten, die worden onderschept door de Amerikaanse telegrafist Preston Howley, gestationeerd bij de marine inlichtingendienst in Chatham, Cape Cod. Volgens Howley is de onderzeeër in een zogeheten ‘S-5’ positie of wel vlakbij en dat klopt: de ‘Zwarte Ridder’ dobbert 14 mijl uit de kust. Howley stuurt de berichten naar de vertaaldienst in Washington. Binnen een halfuur wordt hem vanuit het Witte Huis gevraagd of hij de bron wil bevestigen.

Onderhandelingen

Eric Brothers denkt dat de onderhandelingen tussen de Duitse vluchtelingen aan boord van de Xl-B en de Amerikaanse regering zijn gevoerd door prins Bernhard, die in 1937 met prinses Juliana trouwt en die met zijn vrouw ten tijde van de aankomst van de duikboot in de vierde week van augustus 1944 in de Chatham Bars Inn in Cape Cod logeert. In de nacht van 25 op 26 augustus – nadat de lading aan wal is gezet – wordt de Xl-B door de Amerikaanse marine met dieptebommen tot zinken gebracht. Volgens Brothers is bovenstaande informatie in juli 1997 in Amerikaanse archieven boven water gekomen. Hij zegt over correspondentie tussen vertegenwoordigers van de koninklijke familie en de afdeling Protocol van het Amerikaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken te beschikken, waaruit blijkt dat ogenschijnlijk Bernhard en Juliana van een vakantie genieten, maar in werkelijkheid tot over hun oren in deze operatie zitten. En eerlijk gezegd, het feit dat de duikboot in het geheim een menselijke lading aan wal zet en vervolgens op een steenworp afstand van het koninklijk paar tot zinken wordt gebracht, is op zijn minst vreemd. Net als het plotselinge vertrek van het prinselijk paar in de vroege ochtend van 26 augustus naar Canada. De plaatselijke krant Cape Cod Times citeert die dag prinses Juliana: “I will not talk about anything political and cannot take questions.” Verder zegt ze hoe fijn haar verblijf in de Chatham Bars Inn is geweest. Binnen vijf minuten na dit interview rijdt de koninklijke familie weg.

Een andere aanwijzing dat van toeval weinig sprake is, ligt in de achtergrond van prins Bernhard. Hij heeft voor de oorlog een SS-opleiding gevolgd en werkt voorafgaand en tijdens de oorlog voor I.G. Farbens industriële spionageafdeling genaamd Unit N.W 7. Eric Brothers concludeert:

Er zijn sterke aanwijzingen dat prins Bernhard via zijn vrouw prinses Juliana opereert als een contactpersoon in de ontwapeningsonderhandelingen tussen Duitse grootindustriëlen en leden van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken en verschillende geheime diensten. Het definitieve bewijs is niet geleverd, maar de omstandigheden wijzen in deze richting.Wellicht dat het bewijs in de romp van de onderzeeër is verborgen.

Uitvindingen

De geruchtenstroom houdt aan: In november van hetzelfde jaar landen vlakbij Cape Cod twee Duitse spionnen, die later worden opgepakt. Proberen zij te weten te komen welke personen met wat voor informatie aan land zijn gezet? De Duitse wetenschappers liggen op hun westerse en Russische collega’s voor. Zij ontwerpen betere duikboten, kanonnen, vliegtuigen en raketten en zijn beter thuis in genetische manipulatie, biotechnologie en moderne elektronica. De Duitsers hebben al een scala aan uitvingen op hun naam staan, zoals de minister van Bewapening Albert Speer schrijft in Inside the Third Reich (167). Er zijn grondgeleide raketten, verschillende automatische wapens zoals de AK47, een straaljager, een op afstand bediend verkenningsvliegtuig, hittezoekende raketten en geluidzoekende torpedo’s. Het onderzoek naar de atoombom is weliswaar in 1941 gestopt omdat men het voordeel van een dergelijk vernietigingswapen niet ziet, maar alle beschikbare informatie wordt aan Japan doorgespeeld dat er wel gebruik van wil maken. Speer zegt ‘dat in 1941 werd becijferd dat de ontwikkeling nog zeker twee jaar zou duren en dat tegen die tijd de oorlog allang over zou zijn!’ Met andere woorden: In 1943 zou Duitsland al over een atoombom kunnen beschikken!

Het is duidelijk dat indien de Boogeyman een geplande wapenwedloop met de Russen wil winnen (zie het vorige hoofdstuk), dat hij minstens over de beste wetenschappers ter wereld moet beschikken. En dat zij uit Duitsland moeten worden gehaald voordat het land in elkaar stort.

Atoombom

Dankzij deze intellectuele kidnapping gooit een jaar later, op 6 augustus 1945, de Amerikaanse president Harry Truman (hij vervangt de gestorven Roosevelt), zonder waarschuwing een atoombom op Hiroshima en vervolgens drie dagen later een op Nagasaki. Hierbij komen 170.000 burgers om en Japan geeft zich op 15 augustus over. Beide atoombommen danken hun vernietigende werking aan de 560 kilogram 77 procent zuivere uraniumoxide dat wordt gevonden in de onderschepte Duitse onderzeeër U-234. Dat is althans de officiële versie: de U-234 met aan boord Duitse en Japanse mariniers vaart naar Japan om hun bondgenoten te elfder ure aan het uraniumoxide te helpen dat zij zo hard nodig hebben om een atoombom op een Amerikaanse stad te gooien. Japan kan wellicht eerder dan de Amerikanen in de Riken Laboratoria in Tokio (later gebombardeerd) een nucleair wapen fabriceren; de Duitsers kunnen dat in de chaos waarin ze zijn gedompeld wel vergeten. De U-234 heeft tevens allerlei geheime V-2 raketonderdelen bij zich, 240 ton aan documenten, prototypen van antivliegtuig granaten, een Henschel HS-293 bom, 1 ME-163 en 2 Me-262 straaljagers al dan niet in een experimenteel stadium, Junker straalmotoren en 3000 kilo aan technische tekeningen! De duikboot vertrekt op 15 april 1945 uit de haven van Kristiansand onder het motto: De vijand zal alleen ratten en muizen vinden, wij geven ons nooit over.

Het vaartuig van het XB type is met 1650 ton en bijna 90 meter een stuk kleiner dan de ‘Zwarte Ridder’. Er zijn er 8 gebouwd, maar alleen de U-234 en U-219 hebben het overleefd. De bevelvoerder is luitenant Johann Fehler, bijgenaamd ‘dynamiet’. Aan boord zien we verder luitenant-generaal Ulrich Kesssler en de kolonels Sandrat en Neishling van de luchtmacht, burgerexperts in raketten en straalvliegtuigen en de Japanse marinecommandanten Hideo Tomonaga en Genzo Shoji. Fehlers missie is om de U-234 veilig naar Japan te brengen. Fehler moet ieder contact met de vijand vermijden en blijft daardoor bijna voortdurend onder water. Pas op de vrije Atlantische Oceaan komt hij iedere nacht 2 uur naar boven om een luchtje te scheppen. Op 10 mei hoort Fehler dat zijn baas, admiraal Doenitz, de handdoek in de ring gooit. Duitsland geeft zich over. Iedereen moet de wapens neerleggen en naar de dichtstbijzijnde haven varen. De U-234 kiest uit de verschillende opties vreemd genoeg de Verenigde Staten.Hideo Tomonaga en Genzo Shoji plegen zoals dat hoort zelfmoord. Op 14 mei wordt de U-234 door USS Sutton (DE-771) naar de Amerikaanse haven in Portsmouth, New Hampshire, geleid waar vervolgens op 17 mei de goederen worden gevonden. Oppenheimer zelf (!) controleert de lading. Daarna wordt het uranium naar laboratoria in Oak Ridge gebracht waar het uiteindelijk wordt verwerkt in de bommen die op Hiroshima en Nagasaki worden gegooid.

Ashley Smith zegt in World War II: The Good War dat de Amerikanen niet de bommen afwerpen om de oorlog in de Stille Zuidzee te winnen, maar om de Russen tot een wapenwedloop te verleiden. In Jalta biedt Roosevelt de Sovjet-Unie enorme gebieden om ze te verleiden tot een verdere uitbouw van het communisme in Azië. En wanneer de Russen daar dolblij op afrennen, gooit de Boogeyman met atoombommen om duidelijk te maken dat de Amerikanen geen communistische invloed in Azië dulden. Kijk, dat heet treiteren. Eerst de Russen een deel van de wereld geven en ze daarna op hun vingers tikken. Duidelijk is dat de atoombommen niet nodig zijn; het Japanse leger heeft zich al overgegeven. Dit geeft admiraal William Leahy in 1946 toe:

Het gebruik van deze barbaarse wapens was niet nodig. De Japanners waren al verslagen. Ze stonden op het punt om zich over te geven, als gevolg van de efficiënte zeeblokkades en de succesvolle bomaanvallen met conventionele wapens.

Generaal Dwight D. Eisenhower zegt eveneens dat het ‘niet nodig is om ze met dat afschuwelijke ding te raken’. En het Amerikaanse Onderzoeksbureau Strategische Bombardementen concludeert ‘dat de Japanners zich in ieder geval voor 31 december 1945 en vermoedelijk voor 1 november 1945 zouden overgeven’. Japan gooit vijf dagen nadat Nagasaki met de grond gelijk is gemaakt de handdoek in de ring. De Boogeyman heeft om zijn speelgoed uit te proberen en de Koude Oorlog gestalte te geven nodeloos 170.000 mensenlevens geofferd.

Twijfel

Wat hierboven als de officiële versie over de U-234 staat lijkt aannemelijk, maar ik vrees dat er niets van klopt. Allereerst geven Duitsers geen wapens aan hun vijand en zeker niet als ze dagenlang de tijd hebben om deze wapens overboord te gooien. De vijand zal alleen ratten en muizen vinden, wij geven ons nooit over. Ten tweede zouden de Japanse officieren de bemanning ‘dwingen’ om verder te varen en als dat niet lukt de bemanning dwingen om de wapens en vooral het uranium overboord te zetten. Ten derde is het nogal kort dag (tussen de zogenaamde ontdekking van het uranium op 17 mei 1945 en het uiteindelijk gooien van de bom op 6 augustus) om van 560 kilogram 77 procent uraniumoxide Uranium-234 te maken en dat in een bom te stoppen.

Ik vrees dat u en ik worden beduveld. Ik vrees dat het uranium en al deze uitvindingen veel eerder met de Xl-B aan land zijn gebracht. Dat is of beter gezegd ‘was’ het cadeautje van de Duitse industriëlen aan de Amerikanen om met rust te worden gelaten. Om de Japanners hebben de Duitsers zich nooit bekommerd. Integendeel. Hitler was witheet toen ze Pearl Harbor aanvielen en hij als cadeautje de Amerikanen over zich heen kreeg. Terwijl hij juist probeerde een confrontatie met de Amerikanen te voorkomen en met de Engelsen vrede te sluiten, staken die stomme Samoerai een spaak in het wiel.

Ik vrees dat de zogenaamde officiële versie is verzonnen om de herkomst van de atoombommen die op Japan werden gegooid te verdonkeremanen. En om te voorkomen dat u en ik gaan graven naar de werkelijke belangen die in de Tweede Wereldoorlog een rol speelden. Vandaar dat we allerlei vervalste websites zien als we proberen de vorderingen van het CA-35 project te achterhalen.

De Boogeyman heeft ons bij de staart. Het lijkt alsof de ene vreemde gebeurtenis in een andere overgaat. Begint u aan dat liegen en bedriegen gewend te raken? Ja? Dan is de conclusie dat 11 september binnen het scenario van de Boogeyman past. Zonder zelfs ook maar het bewijs op tafel te leggen dat de Boogeyman verantwoordelijk is voor deze aanslagen, ziet u dat de wijze waarop u en ik worden belazerd overeenkomt met de strategie die hij al tientallen jaren ontwikkeld.