Zapruder Inc.

Kaart 1:

Kaart 2:

Van wie zijn de gasvelden?

De kwestie van soevereiniteit over Gaza’ s de gasvelden is essentieel. Vanuit een wettelijk standpunt behoren de gasreserves tot Palestina. Door de dood van Yasser Arafat, de verkiezing van de regering Hamas en het verval van de Palestijnse Autoriteit was Israël in staat om de feitelijke controle over de aardgasreserves van Gaza te verkrijgen. British Gas heeft onderhandeld met de overheid van Tel Aviv. De regering Hamas werd daarentegen gemeden met betrekking tot de rechten van exploratie en ontwikkeling van de gasvelden.

De verkiezing van eerste minister Ariel Sharon in 2001 was een belangrijk keerpunt. De soevereiniteit van Palestina over de gasvelden in zee werd aangevochten in het Israëlische Hooggerechtshof. Sharon verklaarde ondubbelzinnig dat “Israël nooit gas van Palestina zou kopen” en gaf daarmee te kennen dat de gasreserves voor de kust van Gaza van Israël zijn. In 2003 gaf Ariel Sharon zijn veto aan de aanvankelijke overeenkomst, die British Gas zou toestaan om Israël te voorzien van aardgas uit de gasbel van Gaza. (The Independant, 19 augustus 2003). De verkiezingsoverwinning van Hamas in 2006 leidde er toe dat de macht van de Palestijnse Autoriteit werd beperkt tot de Westelijk Jordaanoever, waar Mahmoud Abbas bij volmacht regeert.

In 2006 stond British Gas “op het punt om een overeenkomst te tekenen om het gas naar Egypte te pompen” (Times, 23 mei, 2007). Volgens rapporten kwam de Britse eerste minister Tony Blair namens Israël tussenbeide en maakte de overeenkomst met Egypte ongedaan. Het jaar daarop, in mei 2007, nam het Israëlische Kabinet een voorstel aan van eerste minister Ehud Olmert om gas van Palestijnse Autoriteit te kopen; het contract had een waarde van $ 4000 miljard, met een winst van ongeveer $ 2000 miljard, waarvan 1000 miljard zou gaan naar de Palestijnen.

Tel Aviv was echter niet van plan om de opbrengst met Palestina te delen. Een Israëlisch team van onderhandelaars moest van het Israëlische Kabinet BG onder druk zetten om zowel de regering Hamas als de Palestijnse Autoriteit te passeren.

“Het Israëlische Ministerie van Defensie wil dat de Palestijnen worden betaald in goederen en de diensten en dringt er op aan dat er geen geld gaat naar de Hamas-regering” (Times, 23 mei 2007, vet door de auteur.)

Het voornaamste doel was het ontbinden van het contract dat in 1999 tussen BG en de Palestijnse Autoriteit onder Yasser Arafat was getekend.

De overeenkomst faalde. De onderhandelingen werden opgeschort: “Het hoofd van de Mossad, Meir Dagan, verzette zich om veiligheidsredenen tegen de transactie, omdat van de opbrengst naar de “de terreur” zou gaan.” (Bron: Knesset-lid Gilad Erdan tot de Knesset, in antwoord op: “Het voornemen van eerste minister Ehud Olmert om gas van de Palestijnen te kopen, waarbij het geld Hamas ten goede komt. 1 maart 2006, geciteerd in: Lt. Gen. (ret.) Moshe Yaalon:  Bedreigt de Voorgenomen Aankoop van British Gas uit Gaza’s Kustwateren de Nationale Veiligheid van Israël? Jerusalem Centre of Public Affairs, oktober 2007)

Het was de bedoeling van Israël om te verhinderen dat er royalties zouden worden betaald aan de Palestijnen. In December 2007 trok BG zich terug uit de onderhandelingen met Israël en in Januari 2008 sloten zij hun bureau in Israël. (BG- website).

Het Plan van Invasie op de Tekentafel

Het invasieplan van de Gazastrook, genaamd “Operatie Gegoten Lood” ("Operation Cast Lead"), is ontworpen in juni 2008, aldus Israëlische militaire bronnen:

“Bronnen bij Defensie zeiden dat minister Ehud Barak van de Defensie de Israëlische Strijdkrachten meer dan zes maanden geleden [in juni of nog eerder] heeft opgedragen om voorbereidingen te treffen voor de operatie, op het zelfde moment dat Israël met hamas onderhandelde over een staakt-het-vuren.” (Barak Ravid, Operation “Cast Lead”: Israeli Air Force strike followed months of planning, Haaretz, 27 december 2008).

In nota bene dezelfde maand zocht de Israëlische overheid contact met British Gas, met het oog op de hervatting van essentiële onderhandelingen betreffende de aankoop van Gaza’s aardgas: “De directeur-generaal van het Ministerie van Financiën, Yarom Ariav, en de directeur-generaal van het Ministerie van de Nationale Infrastructuur, Hezi Kugler, informeerden BG gezamenlijk over de wens van Israël om de besprekingen te hervatten. De bronnen voegden daaraan toe dat BG nog niet officieel op het verzoek van Israël heeft geantwoord, maar de dat medewerkers van het bedrijf waarschijnlijk binnen enige weken naar Israël zouden komen om besprekingen met overheidsfunctionarissen te voeren.” (Globes online- Israel’s Business Arena, June 23, 2008)

Het besluit om de onderhandelingen met British Gas te bespoedigen viel in de tijd samen met de planning van de invasie van Gaza, waarmee men in juni begon. Het schijnt dat Israël graag voorafgaand aan de invasie met BG een akkoord wilde bereiken, dat reeds in een vergevorderd stadium van voorbereiding was. Bovendien werden deze onderhandelingen met British Gas gevoerd door de overheid van Ehud Olmert, die op de hoogte was van het feit dat er een militaire invasie op de tekentafel lag en dat Israël een nieuwe politiek-territoriale regeling voor Gaza-strook overwoog. In feite gingen de onderhandelingen tussen British Gas en Israëlische functionarissen nog door tot in oktober 2008, 2 tot 3 maanden vóór de aanvang van de bombardementen op 27 December.

In November 2008 droegen het Israëlische Ministerie van Financiën en het Ministerie van Nationale Infrastructuur het Elektriciteitsbedrijf van Israël (CEI) op, om onderhandelingen te beginnen met British Gas over de aankoop van aardgas van BG’s concessie in de zee van Gaza. (Globes, 13 november 2008)

“De directeur-generaal van het Ministerie van Financiën, Yarom Ariav, en de directeur -generaal van het Ministerie van Nationale Infrastructuur, Hezi Kugler, schreven onlangs aan de CEO van het CEI, Amos Lasker, om hem te informeren over het besluit van de regering om de voortzetting van onderhandelingen toe te staan, overeenkomstig het kadervoorstel dat eerder dit jaar was goedgekeurd. De raad van commissarissen van het CEI, met als voorzitter Moti Friedman, heeft enige weken geleden de uitgangspunten van het kadervoorstel goedgekeurd. De besprekingen met BG zullen beginnen, zodra de raad van commissarissen de vrijstelling van een aanbieder goedkeurt.” (Globes, 13 november 2008)

Gaza en de Geo-politiek van Energie

De militaire bezetting van Gaza is bedoeld om de soevereiniteit van de gasvelden over te brengen naar Israël, waarmee het internationale recht wordt geschonden. Wat kunnen wij na afloop van de invasie verwachten?

Wat is de bedoeling van Israël met betrekking tot de aardgasreserves van Palestina? Een nieuwe territoriale regeling, inclusief het stationeren van Israëlische en/of “vredes-” troepen? De militarisering van de volledige kustlijn van Gaza, wat voor Israël strategisch zou zijn? De openlijke inbeslagname van Palestijnse gasvelden en het eenzijdig uitroepen van de Israëlische soevereiniteit over Gaza’s maritieme gebieden? Als dit zou gebeuren, dan zouden de gasvelden van Gaza worden geïntegreerd in de Israëlische offshore-installaties, die grenzen aan die van de Gazastrook. (Zie hierboven kaart 1).

Deze verschillende offshore-installaties zijn ook aangesloten op de Israëlische corridor van energietransport, die loopt van de haven van Eilat, een terminal van de oliepijpleiding aan de Rode Zee, naar de terminal van de oliepijpleiding in Ashkelon, en noordelijker naar Haifa, om ten slotte aan te sluiten op een geplande Israëlisch-Turkse pijpleiding bij de Turkse haven Ceyhan.

Ceyhan is de terminal van de Baku – Tblisi - Ceyhan trans-Kaspische pijpleiding. “Volgens de planning moet de B-T-C- pijpleiding worden verbonden met de Trans-Israël pijpleiding van Eilat-Ashkelon, die in Israël ook bekend staat als Israëls Tipline.” (Zie: Michel Chossudovsky, The War on Lebanon and the Battle for Oil, Global Research, 23 juli 2006)