Zapruder Inc.

Dat de via een zijdeur door de Arabische Liga ingebrachte VN-resolutie om niets minder vraagt als “regime change” in Syrië, het stuk maant de Syrische leider Assad om de koffers te pakken en stelt nodige “maatregelen” in het vooruitzicht (de tekst is, zoals bij Libië, erg ruim opgezet), wordt met minder graagte aangehaald. Zoals de Russische Minister van Buitenlandse Zaken Lavrov al aanhaalde “De Russische politiek bestaat niet uit het iemand opdragen om terug te treden. Regime-wissellingen zijn niet onze specialiteit”. “Rusland handelt uitsluitend naar internationaal recht” (Doema voorzitter voor BZ Konstantin Kossatsjov).

De wens tot “regime-change” in Syrië werd al eerder, zeer verrassend, door de Arabische Liga op tafel gelegd. Na het uitbrengen van het eerste verslag van de “observatoren” missie van de Liga in Syrië, overrompelde het Arabische orgaan met niet alleen het stilleggen van de missie maar vooral door te eisen dat Assad terug zou moeten treden. Een opvallende beweging van de Liga dat met een zeer bekritiseerde missie, onder vuur via het zwartmaken van de Soedanese leider van het observatoren-team tot openlijk geweld van “onbekenden"/staatstroepen tegen verschillende teams in Syrië zelf, klaarblijkelijk met minimale middelen een maximaal resultaat behaalde. Syrische troepen gingen terug in de kazernes, gevangen werden vrijgelaten en het “democratiseringsproces” in Syrië is niet meer terug te dragen.

Het rapport van de Liga zelf werd opvallende genoeg of volledig genegeerd door de media of slechts in een voetnoot genoemd nadat de vooral onder invloed van Saudi Arabië staande bond het “regime-change” begrip uitsprak. Achteraf is ook duidelijk waarom: het rapport onthult dat Syrië onder vuur ligt van allerlei verschillende guerilla-groepen, die bloedige aanslagen plegen op openbare instanties, pijpleidingen en infrastructuur. Groepen die in het westen vooral bekend staan onder de naam “Free Syrian Army”.

Dit ondertussen met de Syrische “overgangsraad” verbonden “leger”, wat volgens de officiële lezing zo bestaan uit deserteurs, treedt vooral op als “beschermingstroepen” van de vredige demonstraties. Met een basis in Turkije zijn dit de nobele voorvechters van democratie in Syrië. Volgens het in de massa-media geschilderde beeld. De Arabische Liga komt daarentegen tot hele andere conclusies, en schetst een beeld van moordende milities die vooral doormiddel van terreur hun doelen willen bereiken. 

De door Rusland afgeschoten VN-resolutie ziet het geweld in Syrië echter als eenrichtingsverkeer. Volledig naar het door (buitenlandse)oppositie en vage “mensenrechtengroeperingen” geschilderde beeld van de strijd in Syrië, wordt alleen het staatsgeweld richting de “democratiseringsbeweging” afgekeurd. Een eerder door Rusland ingebrachte VN-resolutie, dat het geweld van de regering Assad afkeurde maar ook het geweld van de verschillende gewapende groepen, werd doodleuk door juist de westerse leden van de veiligheidsraad geblokkeerd. De door Rusland aangeboden “bemiddellingspoging” tussen oppositie en de Syrische regering werd vervolgens door de in Frankrijk en Turkije residerende oppositie verworpen. 

Het maakt ondertussen ook niet meer uit hoeveel verkiezingen het Assad-regime uitschrijft, hoeveel hervormingen worden voorgenomen en hoeveel referenda gehouden worden, met de afkeuring van de “internationale gemeenschap” van regeringsgeweld (tegen demonstranten) als ruggendekking, rukken milities ondertussen brutaal steden binnen. Wanneer het regeringsleger ingrijpt, is er sprake van de ijzeren vuist van het regime. Wanneer de staat niets doet, wordt Syrië overlopen door salafisten, Libië-huurlingen en andersoortige groepen met een agenda.

Assad&co. zitten in een catch-22 situatie en hebben de strijd de facto al verloren. Het enige wat rest is de tijd van verkiezingsdeadline tot verkiezingsdeadline uitzitten al, zullen deze historische verkiezingen door de verschillende belanghebbenden bij een Syrische “change” of verklaarde tegenstanders van de status quo in Syrië (de NATO met volledige controle over de Middellandse Zee, Israël, VS, Saudi Arabië, Qatar en de Emiraten) er alles aan doen om deze tot een volledig fiasco te maken. Met of zonder bloedvergieten. 

Tot die tijd blijft het interessant hoe het conflict in Syrië hier in Europa aan de man wordt gebracht. Verkocht als onderdeel van de “Arabische Lente” is de opstand in Syrië, net als de Libië-oorlog, juist onderdeel van de contra-revolutie waarmee de bedreigde aartsconservatieve regimes rond de Persische Golf en de westerse mogendheden hun belangen in het Midden Oosten “hedgen”.

Al sinds Sovjet-tijden volgt Rusland de standpunten van de Arabische Liga op internationaal vlak en de veiligheidsraad. Het Russische “nee” tegen de “Arabische resolutie” is daarom een unicum.

Het rapport van de Arabische Liga over de situatie in Syrië is in het Engels hier te vinden.