Zapruder Inc.

Irak

De tweede olie-oorlog is in Irak uitgebroken. Geen invasie door de Verenigde Staten dit keer, maar een politieke oorlog om de nieuw aan te nemen oliewet voor Irak. Deze wet weet op doortrapte wijze buitenlandse investerders een flink deel van de Irakese olieopbrengsten toe te schuiven en is de belangrijkse “benchmark"(doelstelling) die Bush de Irakese regering heeft meegegeven in zijn “surge"(troepenuitbreiding). Het wetsvoorstel is al goedgekeurd door de Irakese regering (2/3 van de ministers heeft gestemd), en is nu voorgelegd aan het parlement. En het parlement lijkt er niet aan te willen.

Met name de nationalistische soenniettische fracties en parlementsleden die onder invloed staan van de sjiietische geestelijke Muqtada Al Sadr zijn bezig de wet te frusteren. Al Sadr heeft na maanden van boycot zijn mensen weer naar het parlement gestuurd. Hoewel in verschillende media werd genoemd dat Al Sadr juist de regering wil steunen (de Maliki regering is pro-Iraans, pikant genoeg), lijkt de nationalist juist op het tegenovergestelde uit te zijn.

Het is daarom niet verbazingwekkend dat de Amerikanen weer eens melden dat Al Sadr wederom in Iran zit. Al eerder stelden de Amerikanen dat de geestelijke naar Iran zou zijn gevlucht, wat pure propaganda voor de Irakese thuismarkt bleek te zijn.

Op het Amerikaanse thuisfront ontdekt een veteranenbelangengroep dat het aantal Amerikaanse doden en gewonden in de Afghaanse en Irakese oorlog beduidend hoger ligt dan het Pentagon rapporteert.

Pakistan

De belegerde Pakistaanse president Pervez Musharraf speelt hoog spel met zijn land en zijn positie als president. Pakistan, de schizofrene bondgenoot in Amerika’s “oorlog tegen terreur”, gaat al enige tijd gebukt onder interne onrust. Een groot deel van de bevolking is het niet eens met het democratische gehalte in Pakistan en Musharraf’s beleid richting de gerechtelijk macht in het land. Tel daarbij op dat Pakistan hofleverancier is van allerlei radicale groepen die in semi-autonome gebieden de daadwerkelijke dienst uitmaken. Groepen die met regelmaat via grensoverschrijdende aanvallen van de Amerikanen en de NATO onder vuur worden genomen.

De internationale druk op Musharraf om iets aan deze groepen te doen is groot. Pakistan is een vluchthaven en bevoorradingsstation voor de Taliban, en de “lekke” grens met Afghanistan frusteerd de militaire acties van de NATO in dat land. Eerder pogingen van het Pakistaanse leger in deze regio’s in te grijpen eindigden in veldslagen. Maar controle is er (moedwillig?) nog steeds niet.

Na een aantal artillerie en raketaanvallen door de NATO in Pakistan werd langzaam een dillemma aan de president voorgelegd: of u doet iets aan de radicale groepen of wij gaan het aantal aanvallen binnen Pakistan, ongeacht de soevereiniteit van Pakistan, opvoeren. Kortom: Musharraf, je tijd als onze man zit er bijna op. Doe er iets aan.

En zo werd de “rode moskee”, thuisbasis voor de zogenaamd “moraal-squads” het eerste doelwit van de president’s nieuwe offensief tegen radicalisme in zijn land. De moskee, in het hart van Pakistan bleek al enige tijd een broedplaats voor openlijk radicale Islamisten. Doormiddel van straatteams van groepen studenten probeerden een aantal radicale imams de straten van Islamabad een Taliban-achtige moraal op te leggen. Goedschiks of kwaadschiks. Deze campagnes werden hoe langer hoe meer een doorn in het oog van de regering. De rode moskee zou als eerste worden aangepakt.

Maar het liep anders. Ondanks buitensporig geweld door beide zijden is er een patstelling ontstaan rond de moskee. De radicalen dreigen gijzelaars te vermoorden, het leger dreigt de moskee met de grond gelijk te maken. En de positie van Musharraf wankelt als nooit tevoor. Ondanks de internationale lof voor de acties van de president, ondermijnen de acties van het leger wederom de geloofwaardigheid van Musharraf. Musharraf wordt meer dan ooit gezien als een lakei van het westen die moedwillig Pakistanen tegen Pakistanen opzet.

De vraag is nu: zal Musharraf politiek overleven.....en in hoeverre heeft de president nog de verschillende krachten in zijn land in de hand? De vergelijking met Algerije of Hama (Syrië) 1982 beginnen zich op te dringen.

Afghanistan

Werderom een dodelijke week voor bevolking van Afghanistan. Hoewel het aantal werkelijke slachtoffers wordt vertroebeld door de propaganda van zowel de opstandelingen als de NATO, is duidelijk dat de bombardeer-strategie van het bondgenootschap, ondanks de zware protesten van de regering Karzai, wordt doorgezet.

Hoewel het aangekondigde zomer-offensief van de Taliban tot op heden alles meevalt, zijn de NATO en de “opstandelingen” wel verwikkeld in een verhitte informatieoorlog. Ook dit weekende melden stamouderen vele burgerslachtoffers door luchtaanvallen, wat door de NATO weer wordt onkend. De organisatie weet te melden dat “burgers” onder druk worden gezet door de Taliban om het dodenaantal vooral zo hoog mogelijk te maken. Aan de andere kant blijken meldingen van gedode Talibanstrijders vaak burgers te betreffen. 

Iran

De campagne om consensus te kweken voor een aanval op Iran lijkt in de hyperdrive te zijn gegooit. Een kleine greep uit de berichten deze week:

- Iran gebruikt Hezbollah in Irak voor training van opstandelingen en aanvallen op amerikanen.
- Zoektocht naar bom in auto van een Iraanse official in het Amerikaanse West Palm Springs levert niets op.
- Kan Iran bij een aanval van de Verenigde Staten of Israel terugslaan met massavernietigingswapens?
- Iran is de drijfveer achter het wereldwijde terreur.
- Onafhankelijk Amerikaans senator Lieberman: overweeg een militaire aanval op Iran.
- Irak’s president Talibani: Iran moet milities in bedwang houden.
- Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken Rice: Iran steeds gevaarlijker.
- Iran heeft al Qaeda basissen op haar grondgebied.
- Ontvoerde Iraanse functionaris geeft (stokoude) nucleaire geheimen prijs.

Opmerkelijk echter dat in alle bovenstaande berichten ergens onlogica, angstpropaganda of tegenstrijdigheden zitten.....

Israël

Een land dat wel altijd opmerkelijk actief is op de internationale wapenmarkt is Israel (Iran-Contra), waarvan deze week in Spanje op schip een lading van 1085 vuurwapens voor Nicaragua (Iran-Contra) werd ontdekt. Maar het nieuws vanuit Israël deze week was wel de vrijlating van de journalist Alan Johnston. Na 114 dagen werd de door een onbekende radicale groep ontvoerde Johnston eindelijk vrijgelaten. De bevrijding van de journalist kan gezien worden als onderdeel van de “law and order” campagne die Hamas heeft ingezet in de Gaza-strook. Vlak voor de vrijlating arresteerde Hamas een woordvoerder van de ontvoerders, waarna Johnston snel in vrijheid werd gesteld. Hamas gebruikte de vrijlating onmiddellijk voor propagandaplaatjes en lijkt het signaal te willen afgeven dat zij alles wel onder controle hebben in het kleine landstrookje.

Ondertussen wordt Fatah verder in de watten gelegd. Israël overweegt nu een aantal Fatah gevangenen te bevrijden terwijl Midden Oosten bemiddelaar Tony Blair wordt teruggefloten door de VS van eventuele gesprekken met Hamas. Nu langzaam de gelederen van Fatah worden voorzien van strijders en wapens, en Israel dagelijks beschiettingen uitvoert op de Gazastrook lijken de partijen zich op te maken voor een tweede ronde van intensieve strijd. 

Zoals ook in de Golan-hoogte, waar het Israelische leger grootschalige oefeningen houdt. Israël vreest al enige tijd een Syrische aanval. En Syrie heeft ondertussen een aantal controleposten op de hoogte weggehaald wat door Israël wordt dit gezien als een mogelijk teken voor een aanval. Een meer logische verklaring zou zijn dat Syrie, met al die Israelische troepen in de buurt, geen enkele provocatie wil geven. Syrië wordt op dit moment overspoeld met vluchtelingen uit Irak met alle problemen van dien en is verre van voorbereid op oorlog. 

Impeach the bastards.

Vorige week op Zapruder:

- Last man out, the european tour, be there!

- Openheid over Irak manifestatie

- De oorsprong van de pedocratie

- Vrije energie met de Orbo. Of niet?

- Sex, drugs en kinderporno in de Nederlandse ministeries (1)

- Het vervolg: Sex, drugs en kinderporno in de Nederlandse ministeries (2)

- 9/11: Hyena’s in de Mist

- Het ware verhaal achter bijziendheid