In de corpocratie Europese Unie vallen een hoop baantjes te verdelen, iets wat lang niet zo eenvoudig is als het misschien lijkt. De vele landen van de Unie hebben even zovele wensen, en (geschikte) mensen. Dit verklaart wellicht waarom in de Unie meestal niet de meest “capable” personen in Europese top-posities opduiken, maar de meest politiek “geschikte”. Denk aan de grijze-muis en immer gesoufleerde Hans van Rompaey of “minister van Buitenlandse Zaken zonder ervaring” Catherine Ashton. Nu het Verdrag van Lissabon van kracht is, is een rij van “diplomatische” vaccatures bij de EU vrijgekomen met onder andere, naar Amerikaans model, een afgevaardigde voor Afghanistan.
Een nogal “tricky” post waar de betreffende diplomaat bruggen zal moeten bouwen tussen Afghanen, NATO, NGO’s en de politiek in Europa. De uiteindelijke uitverkorene voor de baan is Vygandas Usacksas, oud-minister van Buitenlandse Zaken voor Litouwen. Met de keuze voor Usackas lijkt de EU te kiezen voor een “neutraal” persoon uit een kleine, politiek niet gevoelig liggende, lidstaat. Usackas heeft slechts een smetje op zijn blazoen: de Litouwse minister mocht opstappen na hevige onenigheid met de Litouwse presidentin over de CIA “blacksites” in Litouwen, de geheime gevangenissen van de CIA waar mensen uit Afghanistan werden vastgehouden en (waarschijnlijk) gemarteld. Volgens Usackas was er weinig aan de hand. “Geen gevangenen, dus geen bewijs dat de blacksites ook zijn gebruikt”. “Wir haben es nich gewüsst”. Alleen is een Litouwse minister van Buitenlandse Zaken nogal eng verbonden met inlichtingendiensten. De ongeloofwaardige en nukkige Usackas mocht dus opstappen, en heeft nu een baan in Kaboel gekregen. Na zijn ambassadeursposten in Washington en London, niet slecht voor een over een bijzonder controversieel onderwerp gevallen ex-minister.
Kijk maar eens naar een meneer Donner voor de grap.