Zapruder Inc.

Wat is het geniale idee achter het “Public Private Investment Partnership”? Zoals we weten hebben banken miljarden en miljarden aan “toxic assests” op hun balansen staan (of niet). Derivaten en beleggingsproducten die compleet waardeloos zijn geworden omdat de markt is ingestort. Een probleem dat enige tijd is opgelost met een boekhoudtrucje: in plaats van deze producten te waarderen tegen marktprijs, het zogenaamde market-to-market principe, mogen banken zelf bepalen wat zij denken dat de producten, eventueel, in de toekomst, waard zullen zijn. Maar goed, daarmee zijn ze nog niet van het schrotpapier af.

Gelukkig zijn daar de overheid en de centrale banken. Een deel van het beleggingswc-papier wordt opgekocht door de Amerikaanse centrale bank, de FED, een ander deel door de overheid opgekocht doormiddel van “bailouts”. Helaas is de berg beleggingswc-papier zo groot dat de banken ondertussen zeer regelmatig bij de overheid om hulp moeten aankloppen. Dat begint een beetje kwaad bloed te zetten bij de uiteindelijke koper van het wc-papier: het publiek.

Oke, dachten de banken, Obama en Geithner, een volgende ronde “bailouten” moeten we iets beter verpakken. Aangezien de banken sowieso worden gezien als de bloedzuigers in het verhaal, waarom niet de banken en andere financiële instellingen betrekken bij een “bailout”. Zeg maar: Wallstreet bailt Wallstreet out. Zo ziet het eruit alsof de belastingbetaler niet alle lasten draagt, en alsof de veroorzakers van het probleem ook hun steentje bijdragen.

Magicmagic: daar is het “Public Private Investment Partnership”. Investeerders gaan nu zelf de toxic assets opkopen, waarbij de staat een deel van het geld inlegt en de investeerder zelf. De aankoop en verkoop gebeurt doormiddel van een veilig, waarbij een prijs ontstaat. Om het aantrekkelijk te maken voor investeerders om dit te doen, immers het wc-papier is juist het probleem in de crisis dus welke geestelijk gezonde belegger wil überhaupt zoiets kopen?, garandeert de Amerikaanse staat de inleg van de investeerder.

Hoe absoluut geniaal: je laat banken bieden op hun eigen producten, waarbij eventuele verliezen worden gedekt door de staat. Win-win-bonusverdubbelaar.

Banken gaan dus een zo hoog mogelijk prijs bieden. Hey, de staat betaalt. Bank goede prijs, toxic paper weg en eventuele verliezen worden gecompenseerd. Het is niet verwonderlijk dat bijvoorbeeld BankofAmerica en Citigroup als idioten nu allerlei soorten derivaten aan het opkopen zijn die worden gedekt door hypotheken. Front-running, heet zoiets.

De mogelijkheden om binnen dit “reddingsplan” te zwendelen zijn bijna eindeloos. De risico’s, indien geen slechte prijs voor het papier wordt geboden, vrijwel 0. De grote verliezer, de Amerikaanse staat, ofwel de belastingbetaler.

Het kan natuurlijk zo zijn dat er wel eerlijk geboden wordt. Het kan zelfs zo zijn dat uiteindelijk, als de kredietcrisis-storm is gaan liggen, de derivaten weer wat waard worden. En winst opleveren, voor publiek en bank. Kan. Dromen komen soms uit, vooral in de Verenigde Staten.