Zapruder Inc.

Eigenlijk is er een wikileaks “before” en een wikileaks “after”. Wikileaks “before” was een serieuze klokkenluidersite maar werd ondanks de stortvloed aan onthullingen, en de bijgesloten gebruiksaanwijzingen ten aanzien van het openbaar gemaakte materiaal voor media en journaille, straal genegeerd door de corporate media. Wikileaks was iets voor “complottertjes”, iets voor Zapruder dat ook met graagte over Kosovo, Bilderberg, de VN, militaire handleidingen, Icesave or whatever materiaal overnam. Nu is er een nieuwe wikileaks, opgestaan na de “collecte-actie” van begin dit jaar. De site pakt nu groot uit, heeft duizenden “geheime” documenten over de grote oorlogen van onze tijd online gegooid en wordt door de MSM als de “biggest thing since Elvis” behandeld. Amerikaanse politici vallen over elkaar heen om wikileaks te veroordelen, spreken van criminele acties en leggen (deels) de site plat (in de VS). Het opmerkelijke: het niet is niet zozeer de inhoud van de Afghan diary, Iraq-files of cable-leak dat de aandacht van media, politici (ondertussen ook) veiligheidsbeambten en publiek opeist maar het simpele feit dat zaken aan het licht worden gebracht die eigenlijk voor altijd in het donker verstopt moesten blijven. Voor de bespotte “alu-hoedjes-dragende internetcomplotters” zijn de “cable-leaks” bijvoorbeeld conspiracy-per-kilo, maar voor de MSM weer een schot in het corporate-bastion en het beeld dat zij de wereld voorschotelt. Samenzweringen bestaan, heel veel zelfs. En wikileaks levert het bewijs ervoor en gunt, nu, het grote publiek een blik in de smerigste keuken. 

Juist daarom is “cable-gate” smullen. Niet de diplomatieke bijnaampjes van sommige wereldleiders, het spel om Iran of spionage bij de VN is op dit moment het hoofdmenu maar de tussen spasme en kinderlijke naiviteit wisselende reacties van media en politiek op wikileaks. Het zoeken naar een nieuwe orde nu Julian Assange en zijn organisatie genadeloos niet alleen het “conspiratieve karakter” van internationale diplomatie blootlegt maar ook de tandeloosheid van de corporate media. Zoals een journaliste opmerkte in een Nederlandse actualiteitenrubriek: “Het is natuurlijk maar een bron (red: wikileaks)..maar we hebben met wikileaks een nieuwe journalistieke tool.” De website bestaat al enkele jaren maar kennelijk had de mevrouw nog niet eerder met het fenomeen kennis gemaakt.

Duidelijk is dat de eerste boodschappers van de “cable-gate” onthullingen de boodschap flink hebben gestroomlijnd. The New York Times, Der Spiegel, Le Monde etc publiceerden, na al enige tijd in het bezit te zijn van een flinke stapel documenten, alsof het afgesproken was hetzelfde verhaal. De grappige anekdotes over politici, de problemen van de Verenigde Staten met Turkije, bespioneren van de VN en natuurlijk veel over Iran, de vermeende Iraanse bom en het bombarderen van Iran. Deze “package” werd opgepikt door de wereldpers en dit nog steeds het beeld wat is blijven staan over cable-gate. Tot de ruis omtrent Julian Assange en de discussie over wikileaks zelf (wederom, dit gebeurde ook bij de Iraq-files) het nieuws werd. 

In de Verenigde Staten toont zogezegd “de macht” meteen wat er gebeurt als via de meningsvrijheid, en ook openbaarheid van bestuur, werkelijk zaken worden openlegd. Daar gaan eenvoudigweg de stekkers uit de servers. The land of the free in top-vorm. Vrijheid oke, maar zodra openheid wordt gegeven over (het diplomatieke stuk) van wat de regering in naam van land en volk doet, wordt van hogerhand keihard gecensureerd. Met als argument een stukje briljante double-speak. Dergelijke onthullingen bedreigen de “democratie”. Ook hier in Nederland klinken dergelijke reacties.

De feitelijke non-discussie over de “nut-of-schadelijkheid” van wikileaks, het willen neerschieten van Assange of het internationale opsporingsbevel van de wikileaks-chef zijn niets meer dan de krampachtige reacties van twee machten die kennelijk in wikileaks, voor hun eigen positie, een bedreiging zien. De “vierde macht”, de corporatistische media, en de corporatistische politieke macht die allang niet meer voor “we the people” regeert (in zoverre ze dat ooit heeft gedaan). Los van de discussie of wikileaks misschien als “propaganda-tool” wordt misbruikt, weten de onthullingen kennelijk wel zweet op bepaalde handjes en onder bepaalde oksels te kweken. Kennelijk schoot de controlerende taak van de pers dus tekort, en kennelijk gaat voor de politiek democratie en openbaarheid tot een bepaalde grens. Dat is wat Assange naar eigen zeggen ooit met wikileaks heeft willen blootleggen, en bestrijden. In die opzet is hij tot nu toe bijzonder goed geslaagd.