Zapruder Inc.

Een van de belangrijkste redenen dat het grote publiek zo makkelijk de verzinselen van de industrie gelooft, is dat er van de AIDS-theorie een uiterst complex geheel is gemaakt. Mensen die zich er niet in verdiepen zullen niet snel begrijpen hoe belachelijk en voslagen ongeloofwaardig de huidige theorie eigenlijk wel is. Ze worden gewoon dag in dag uit blootgesteld aan de gebruikelijke propaganda en al snel is het een soort waarheid geworden.

Laten we beginnen wat dingen op een rijtje te zetten waar eigenlijk niemand aan twijfelt. Zie het als de basiskennis voor het tweede deel van het artikel, waarin we een hele alternatieve AIDS-theorie geven. Want in tegenstelling tot wat vooral de industrie en hun gesponsorde wetenschap wil doen geloven, is het absoluut nog niet duidelijk of HIV wel de oorzaak is van AIDS en of AIDS inderdaad wel ongeneeslijk is.

Onbetwist: met HIV wordt een vermoed virus bedoeld. Aan HIV zelf is nooit iemand doodgegaan. De theorie is namelijk dat HIV het immuunsysteem aanvalt dat daardoor zodanig verzwakt raakt dat een vrij willekeurige dodelijke ziekte het resultaat is.

Onbetwist: Aan AIDS zelf is ook nog nooit iemand doodgegaan. AIDS is namelijk geen ziekte, het is een verzamelnaam voor een heleboel op zichzelf staande ziektes die worden verondersteld te kunnen optreden omdat HIV het immuunsysteem heeft verzwakt. Het is aan de gevolgen van die echte ziektes dat een AIDS patient dood kan gaan. De ziekten die onder het begrip AIDS vallen kunnen ook zonder besmetting met het veronderstelde HIV optreden.

Onbetwist: HIV-tests tonen nooit het HIV zelf aan, maar detecteren een uniek verondersteld kenmerk van het virus. Een zogenaamde marker. Aanwezigheid van die marker wordt seropositiviteit genoemd. De tests moeten worden geinterpreteerd, het zijn geen duidelijke en redelijk betrouwbare ja-of-nee tests zoals een zwangerschapstest. De criteria voor die interpretatie en dus de conclusies verschillen per land, zelfs per laboratorium. Seropositiviteit is dus geen AIDS, maar een veronderstelde besmetting met het veronderstelde HIV, wat zelfs ook geen AIDS is.

Onbetwist: een heleboel mensen, voornamelijk in derde wereldlanden zijn ziek aan ziekten die ook in het AIDS syndroom worden genoemd. Een heleboel mensen, niet alleen in derde wereldlanden zijn seropositief.

Tot zover dat deel van de gebruikelijke AIDS-theorie waar in principe niemand aan twijfelt. Als de twee amateurjournalisten van de NRC-next echter daadwerkelijk enig uitzoekwerk hadden gedaan waren ze echter zonder enige twijfel op bijvoorbeeld de volgende zaken gestuit.

Het onderzoek dat Science publiceerde als zijnde het bewijs dat HIV de oorzaak was van AIDS, bleek gefraudeerd. Het team dat het onderzoek had gedaan, had geen relatie (causatie) tussen AIDS en een virus kunnen vinden maar Gallo, de onderzoeker die met de eer wilde strijken, bleek die conclusies er achteraf te hebben bijgeschreven. Er is daarna nooit meer een publicatie geweest die alsnog aantoonde dat HIV de oorzaak is van AIDS. Uiteindelijk kreeg zeer recent Luc Montagnier de Nobelprijs voor de ontdekking van HIV. Hij had destijds Gallo samples gestuurd van iets waarvan hij vermoedde dat het een virus was. Deze Montagnier zelf zegt dat AIDS eenvoudig te genezen is zonder medicatie. Hij zegt letterlijk dat een gezond lichaam HIV gewoon opruimt. Iedere journalist, zelfs één van het NRC, kan begrijpen dat het op z’n minst opmerkelijk is dat de onderzoeker die de Nobelprijs heeft gekregen voor de ontdekking van HIV zelf niet overtuigd is van een directe relatie tussen HIV en AIDS.

Montagnier was niet de eerste Nobelprijswinnaar die openlijk twijfelde aan het verzinsel dat HIV de oorzaak was van AIDS. Karry Mullis kreeg ooit de Nobelprijs chemie voor het uitvinden van hét belangrijkste instrument in AIDS-research: de PCR-methode. Karry Mullis heeft in medische literatuur en publicaties gezocht naar enig bewijs van HIV->AIDS maar kon dat niet vinden.  Iedere journalist, zelfs één van het NRC, kan begrijpen dat het op z’n minst opmerkelijk is dat de onderzoeker die de Nobelprijs heeft gekregen voor de ontwikkeling van het belangrijkste onderzoeksinstriment in HIV-research zelf niet overtuigd is van een directe relatie tussen HIV en AIDS.

Het blijkt dat aan eigenlijk elk aspect van de huidige AIDS-theorie getwijfeld wordt. Grondig getwijfeld, door zeer serieuze en gereputeerde onderzoekers. Die dan natuurlijk wel belachelijk gemaakt worden door hen die er belangen bij hebben, maar daar kunnen steeds meer mensen gelukkig doorheen kijken.

HIV-seropositiviteit blijkt een nog onduidelijke toestand in het menselijke lichaam te zijn. De huidige HIV-tests blijken volledig onbetrouwbaar en elk laboratorium blijkt de interpretatie van de test anders te doen.

Seropositiviteit blijkt ook niet eenvoudig door te geven. Er zijn onderzoeken gedaan onder discordante paren waarvan één seronegatief is en één seropositief en er werd geen enkel geval van seroconversie (mogelijke besmetting) genoteerd. Dit waren grote tests over lange periode. In de hele medische literatuur of onderzoeken zijn geen overtuigende gevallen van besmetting gedocumenteerd. Besmetting vind eigenlijk alleen plaats in de kranten, of als gevolg van onbetrouwbare testresultaten. Als HIV al besmettelijk is, is het in ieder geval veel en veel minder besmettelijk dan de gebruikelijke geslachtsziektes.

De verschijnselen die we AIDS noemen, kunnen ook gewoon voorkomen onder mensen die seronegatief zijn. Het zogenaamde virus is dus niet nodig om het zogenaamde AIDS te veroorzaken. Dat maakt de vraag legitiem of AIDS wel bestaat. Is het niet gewoon de toestand die ontstaat als je mensen, zoals in Afrika, langdurig blootstelt aan factoren die uiteindelijk het immuunsysteem vernietigen. Zoals langdurige honger en infectieziekheid. Of langdurige medicijn- en drugsgebruik, zoals preventieve antibiotica en partydrugs. Afrika was altijd al ziek, hoe logisch is het dat die ziekheid ineens niet meer komt door de honger maar plots door een virus? Is AIDS niet gewoon ‘langdurige intense armoede’? De symptomen zijn namelijk uiteindelijk hetzelfde.

Tegen vrijwel alle individuele ziektes in het AIDS-syndroom bestaat goede werkzame medicatie / behandeling, echter indien een patiënt wordt verondersteld te zijn besmet met HIV, wordt niet meer die individuele ziekte behandeld maar worden de AIDS-remmers uit te kast getrokken. Niet de werkzame medicaties of behandelingen. AIDS remmers zijn te vergelijken met de chemokuren die sommige kankerpatienten tegen alle verwachtingen in weten te overleven. De meest gebruikte AIDS-remmer (AZT) ís een kankerchemokuur. Chemokuur is een ramp voor iemand die al ziek is, zeker als de oorzaak van die ziekte een verzwakt immuunsysteem is. De uitwerking van AIDS-remmers op mensen die ziek worden laat zich makkelijk raden.

Bestaat het virus eigenlijk wel? Tegenwoordig controleren onderzoekers vrijwel nooit meer de aanwezigheid van een virus zelf, dat is teveel werk. In de literatuur lezen ze en op school leren ze dat er markers zijn die ze veel makkelijker en goedkoper kunnen detecteren (zoals een nummerbord de marker van de auto is maar niet de auto zelf). En dat die markers altijd, zonder te twijfelen, twee vingers in de neus, 100% betrouwbaar zijn. Ze werken plichtsgetrouw met de hun opgegeven markers en baseren daar al hun bevindingen en conclusies op. De vraag is dan natuurlijk hoe uniek en goed gecontroleerd die markers zijn. Dat is voor HIV onduidelijk: de verschillende HIV-tests spreken elkaar vaker wel tegen dan niet. Als er met de PCR geen enkel viraal DNA (RNA) kan worden gevonden, kan de WB nog doodleuk seropositiviteit aangeven. En andersom. In elke mogelijke combinatie met elke andere HIV-test. Feit is dat er een bepaalde duidelijk omschreven procedure is om retrovirussen zelf, fysiek, in ‘levende lijve’ onder de elektronenmicroscoop te krijgen en dat die procedure voor duizenden retrovirussen gewoon goed werkt, maar voor HIV niet. HIV is niet op die klassieke manier ‘te isoleren’. De HIV-markers kunnen niet op conventionele wijze worden bevestigd. HIV onderzoekers zeggen altijd van wel, maar doen het nooit en vinden dat verder geen enkel probleem. Net als er nooit meer een onderzoek is verschenen waarin voor eens en voor altijd werd aangetoond dat HIV inderdaad de oorzaak is van enige ziekte. Ook dat vind ze geen enkel probleem. Voor het bewijs wijzen ze dan naar 30 jaar onderzoeksresultaten ‘als geheel’. Onderzoek dat nog geen enkel tastbaar resultaat heeft opgeleverd. Vinden ze geen probleem.

Hoe vreemd het misschien ook klinkt voor iemand die het nooit eerder hoorde: de hele seropositiviteit€HIV€AIDS-theorie is extreem onlogisch, volkomen onbewezen en gebouwd op nooit duidelijk gecontroleerde aannames. Er zijn veel wetenschappers, de top van de HIV-onderzoekers nota bene, die stellen dat de theorie domweg niet klopt. En dat wordt eigenlijk gewoon bevestigd door het feit dat er ondanks 30 jaar extreem goed gesponsord onderzoek nog ab-so-luut helemaal geen resultaat is gehaald. Het enige tastbare resultaat dat is gehaald, is dat seropositieven niet zo meer zo snel doodgaan aan hun medicatie en dat komt omdat de doseringen dramatisch zijn verlaagd en de middelen milder zijn geworden. En met deze theorie als onderbouwing zijn ‘we’ dus nu Afrika aan het volproppen met extreem kostbare en al even dodelijke medicijnen.

HIV is religie en twijfelen aan religie is godslastering, en daarom dat journalisten zich er publiekelijk niet aan zullen wagen. U zult dus zelf wat moeite moeten doen om bovenstaande beweringen te controleren. Dat is niet heel veel werk, in de recente documentaire House Of Numbers zijn alle belangrijke wetenschappers aan het woord, zowel de dissidenten als het witgejaste voetvolk van big-pharma. U kunt bovenstaande uitspraken en stellingen daarin letterlijk optekenen, uitgesproken door de wetenschappers zelf. Mocht u de moeite nemen die documentaire te kijken, dan zult u geschokt achterblijven. Er blijkt geen enkele consensus, over eigenlijk helemaal niets is men het eens, ook onderling niet. Dissidenten onderling niet, maar industrievolgers onderling ook niet. Zelfs op de vraag wat AIDS is, kan geen duidelijk antwoord worden gegeven. En dan is het eigenlijk allemaal weer heel logisch. Op naar nog 30 jaar vruchteloos maar extreem goed gesponsored onderzoek naar een ‘ziekte’ waaraan zonder oplossing nog 30 jaar extreem veel geld kan worden verdiend… Zoek de perverse prikkel