Zapruder Inc.

Europa heeft een raketschild nodig om zich te kunnen verdedigen tegen raketaanvallen uit landen als Iran. Zo luidt de verklaring van de NATO omtrent de nieuwe plannen voor opbouw van een raketschild. In tien jaar tijd moet iedere NATO-lidtstaat beschermd zijn tegen raketaanvallen. Kosten: 200 miljoen. Een koopje. Omdat een raketschild nogal gevoelig ligt bij de Russen, wil de NATO Rusland betrekken bij de bouw en eventueel een “partnerschap” aanbieden. Zo verklaren verschillende ministers en NATO-woordvoerders na het overleg van 14 oktober (2010). Rusland is een bevriende natie en bovendien heeft het Atlantische bondgenootschap de hulp van de Russen hard nodig bij de oorlog in Afghanistan.

Alsof de dagen van George Bush weer zijn teruggekeerd, reageren de Russen gepikeerd op de plannen.

“Rusland wil zekerheid over het doel van het systeem voordat het concreet vorm neemt. Moskou wil zeker weten waar deze zogenaamde raket-bedreigingen, of uitdagingen, vandaan komen, welke landen raket-technologie ontwikkelen en of zij een bedreiging zijn voor Europese landen, Rusland inclusief. Eigenlijk, is er geen dialoog binnen de NATO of tussen de NATO en Rusland over dit onderwerp.”, aldus de Russische ambassadeur bij de NATO Dmitry Rogozin.

Fulmineerde Poetin nog (met succes) tegen de plannen van Bush, zo lijken deze ronde de Russen sprakeloos en overrompeld. Weer het raketschild. Leuk dat de NATO dergelijke plannen aan het thuisfront kan verkopen onder het mom van “dreiging uit Iran”, de Russen weten dat a: Iran geen enkele intentie heeft om Europa aan te vallen. b: niet over raketten beschikt die Europa kunnen bereiken. c: een dergelijk schild een onderdeel is van de zogenaamde “nuclear primacy strategie”, met andere woorden, het kunnen winnen van een nucleaire oorlog omdat een (primitief) raketschild delen van de (nucleaire) raket (tegen) aanval kan stoppen.d: overal ter wereld dergelijke systemen door de Amerikanen worden opgezet.

Nu kunnen punten a en b theoretisch, ooit, misschien, wegvallen en zal een raketschild wel bijdragen tot “veiligheid” en bescherming tegen “rogue states” maar ten aanzien van punten c en d is het niet zo verwonderlijk dat Rusland paranoïde reageert. De Russen zijn namelijk niet de enige die problemen hebben met raketschilden en nuclear primacy strategieën. China voelt zich ondertussen ook omsingeld. En de situatie in Azië schetst misschien nog wel beter de diepere agenda’s van verdediging tegen bodem-bodem-raketten.

In Groot-Brittannië bouwen de Amerikanen raket-verdedigingssystemen, in Israël en sinds kort in India. Met nucleaire buur Pakistan (dat alleen atoombommen via vliegtuigen kan afleveren, of op zeer korte afstand afschieten) als directe tegenstander, is India in zee gegaan met de Amerikanen voor de bouw van een raketschild. Interessanter is een dergelijk systeem natuurlijk ter verdediging tegen een tweede historische vijand van India, China. 

In Japan bouwt Amerika aan een raket-verdedigingssysteem. Misschien in Taiwan. En sinds kort wordt een raket-afweersysteem in Zuid Korea gebouwd. Het is daarom niet verwonderlijk dat een Chinese luchtmachtstrateeg opmerkt: “China wordt cirkelvormig omsingeld.”

Lijken de Amerikaanse plannen in Japan (voorlopig) op tegenstand te kunnen rekenen (in Japan is de “linkse” Japanse Democratic Party aan de macht gekomen met beloftes de betrekkingen met China onafhankelijk te maken van Washington en iets te doen aan de Amerikaanse militaire basissen op Japans grondgebied) in Zuid Korea worden de Amerikanen met open armen ontvangen sinds Lee Myung Bak president is. Lee zette na zijn aantreden in 2008 onmiddellijk een punt achter de toenaderingspolitiek tot Noord Korea en besprak met Bush de “leidende rol” voor Zuid Korea in Oostelijk Azië (lees: engere militaire samenwerking). Daartoe ontwikkelde het Zuid Koreaanse staatsconcern Hyundai een nieuwe kruiserklasse de KDX-III, uitgerust met Aegis wapensystemen van Lockheed-Martin. Hoewel de plannen voor deze schepen allang voor het aantreden van Lee werden uitgewerkt, is het opvallend dat Lee voor zijn presidentschap in het bestuur van Hyundai zat. Uiteindelijk zullen zes van dergelijk schepen van de band rollen, en hebben Zuid Korea en de Verenigde Staten het eiland Jeju voorgezien als militaire uitvalsbasis.

De weerstand tegen de plannen voor een militaire basis op het Koreaans eiland is echter groot. Verschillende rechtszaken werden aangespannen om de bouw te vertragen en de (traditionele) eilandbewoners lijken zich tot het einde te willen weren. Maar zoals in Japan de weerstand tegen Amerikaanse basissen op een laag pitje is komen te staan, zo lijken rechtszaken rond Jeju kansloos. Sinds het torpederen van het Zuid Koreaanse marineschip Cheonan, worden de bezwaren tegen een militaire basis door de autoritaire regering in Seoel vertraagd, en lijkt er weer, zoals in Japan, ruim baan voor Amerikaanse militaire samenwerking (de Japanse regering zette bezwaren tegen de Amerikaanse basis op Okinawa op ijs na het incident). Opvallend aan de ondergang van de Cheonan is het feit dat de Zuid Koreaanse ministerie van Defensie en inlichtingendienst in eerste instantie geen Noord Koreaanse betrokkenheid bij het incident zagen, maar een internationale onderzoekscommissie wees eenduidig Pyongyang aan als dader.

In Azië is niet Iran de boogyman, maar Noord Korea. Noord Korea heeft (waarschijnlijk) de bom, en heeft de raketten om die bom af te leveren, kan alleen nog niet bom plus raket combineren. Maar het is de (offensieve) marineopbouw en de (defensieve) afweersysteemopbouw door de Amerikanen die de Chinezen zorgen baart. Noord Korea is controleerbaar voor China, het gedrag van de Amerikanen, zoals voor de Russen in Europa, niet.

In tegenstelling tot Rusland (in zover het Russische arsenaal niet volledig verouderd is), heeft China slechts een defensief nucleair arsenaal met een beperkt aantal warheads. China is eigenlijk een mini-nuke-macht waar een raketschild, onder de nuclear primacy strategie, een vrijwel zekere overwinning kan brengen in het geval van een nucleaire uitwisseling. 

Zo ontstaat een cirkel van paranoia. Russen vs de NATO, de NATO vs Iran, de VS vs Noord Korea en de Chinezen vs de VS. De vraag is alleen, wiens paranoia heeft de beste argumenten?