Oeps, daar viel een lijk uit de kast. Zombie-staat Italië, dat zich net als Griekenland via swap-deals de Euro in rommelde, is het volgende slachtoffer in de “Grote-veldslag-om-de-Euro”. Het kat-en-muis-spel tussen Europese politiek, banken, hedge funds, rating-agencies en de Europese loon- en belastingslaaf. Italiaanse banken worden keihard “leegverkocht”, de aandelenhandel in bijvoorbeeld UniCredit snel stilgelegd, en politici briezen maar weer eens dat shorting, of leegverkoop-contructies verboden moeten worden. Zoals het rating-kartel van S&P’s, Moody’s en Fitch moet worden aangepakt. “Het kan toch niet zijn dat Amerikaanse private instellingen de Euro kapot maken?”. Nee, dan moet er maar een “onafhankelijke” Europese waardeerder komen, of nog beter, we laten banken zelf hun schrot-papier waarderen (nadat de boekhoudregels voor derivaten van market-to-market naar future-value werden omgezet). Ondertussen lopen de gesprekken tussen de Europese ministers van Financiën over de “redding” van Griekeland stroef (lees: de banken willen geen deel van de kosten dragen). Dan wordt meteen maar voorgesteld om de Europese “schulden-parachute” naar 1.5 biljoen te verhogen. Meer schulden om schulden te betalen. De EU als transfer-unie. Tsja, en dan nog de nieuwbakken en bank-vriendelijke IMF-presidentin Lagarde die een failliet van Griekenland na het privaterings- gangbang- en uitverkoopfeestje eigenlijk als mogelijk scenario ziet.
Ik heb al die tijd al het idee dat er in die zaak zoveel meer aan de hand is, zeker nu er nog een miep met aantijgingen komt (wat eigenlijk ook volgens het standaard scenario is overigens)...