Zapruder Inc.

Zo volgt het oude Europa, nog niet gewend aan haar plotselinge internationale irrelevantie in de nieuwe wereld, de marsorders uit Tel Aviv en Washington. Nieuwe sancties tegen Iran: een olie-boycot, het lamleggen van handel met de Iraanse Centrale Bank en uitbreiding van de blacklist met persona-non-grata en handelsbetrekkingen non-grata, met als slagroom op de taart (en ter bescherming van fiat-geld illusie) een verbod op goudhandel. Dat het verhaal rond het Iraanse atoomprogramma hemelhoog stinkt naar „Irak 2.0“, inclusief de wirwar van voorbereidende „lamleggende“ eenzijdig opgelegde sancties (zodat Iran onmogelijk nog aan de „eisen“ van de „internationale gemeenschap“ tegemoed kan komen), voortdurend wordt gewezen op de „onwenselijkheid“ van een Europese (of Amerikaanse) alleengang ten aanzien van Iran door overige onderhandelaars (en BRICS-landen) en het feit al die sancties de afgelopen jaren alleen maar contra-productief bleken te zijn, weerhoudt de Europese Unie er niet van om zichzelf op de pijnbank te leggen.

Hoe graag de edel-leverancier voor kanonnenvlees van de NATO ook denkt dat een EU-handelsblokkade Iran, de Iraanse regering en de gewone Iraniër op straat raakt, ziet het er op dit moment naar uit dat de pijn vooral op het Europese continent te voelen zal zijn. Iran belevert ongeveer 20% van de totale Europese vraag naar olie, met Italië, Griekenland en Spanje als grootste afnemers. Deze drie, toch al economisch wankele Europese staten, hebben nu tot 1 juli de tijd om nieuwe olie-toeleveranciers te zoeken. Hoewel Saudi Arabië heeft aangegeven de Iraanse export richting deze landen te willen opvangen, is het bijzonder twijfelachtig of de (Iran vijandelijke) oliestaat dit überhaupt kan. Bovendien staat Iran, in reactie op de Europese sancties, op het punt per onmiddellijk de oliekraan richting Europa dicht te draaien.

Griekenland heeft al aangegeven dat het compensatie wil hebben voor het verlies aan (goedkope) Iraanse energie. Hoe Spanje en vooral Italië de tekorten zullen opvangen, blijft onbekend. Niet geheel toevallig zijn het juist de drie Europese landen die onder de neoliberale sloophammer liggen het meest afhankelijk van Iran. Sommige (peak-oilers) zouden zeggen: typisch een staaltje „demand destruction“ .

Hoezeer de Amerikaanse president Obama tijdens zijn mastrubatorische „state of the union“ ook roept dat Amerikaanse diplomatische inspanningen hebben geleid tot een volledig isolement van Iran, de „internationale gemeenschap“ blijft gewoon zaken doen met Iran. India koopt Iraanse olie voor goud, de Chinezen bouwen verder aan Iraanse olie-installaties, Rusland ziet Iran nog steeds als potentiële partner in de „gas-OPEC“ en met Latijns Amerika (Venezuela/Brazilië) groeit de goederenuitwisseling sinds jaren gestaag. De blokkade van Iraanse banken en de Iraanse Centrale Bank, wordt handig uit de weg gegaan door olie te verkopen tegen alles wat niet dollar en niet Euro is.

Terwijl de westerse media het gekraam van Iraanse populistische politici over het „sluiten van de straat van Hormuz“ tot hysterische proporties opblazen (het sluiten van de olie-slagader is „niet het beleid van de Iraanse regering“), Franse, Britse en Amerikaanse oorlogsbodems rondjes varen in de Persische Golf en de prijs voor olie weer gestaag richting „recessie-prijzen“ opklimt, bewerkstelligen alle sancties tegen Iran precies het tegenovergestelde als wat beoogd wordt. De wereld wordt creatief en zoekt een weg om de „petro-dollar“. Terwijl de vraag uit Europa wegvalt, nemen landen uit Azië en Zuid Amerika domweg de plaats van Europa in. De isolatie van Iran is een door het westen en Israël gedroomde illusie. De wereld heeft Iraanse olie nodig.