Zapruder Inc.

Een tijd terug was er de opvallende documentaire Zeitgeist (zie onderaan artikel). Een drieluik waarvan het eerste deel dat over het christelijk geloof ging ijzersterk was: men toonde haarfijn aan dat één van de meeste wijdverbreide en dominante religies niets meer was dan een amalgaam van verschillende oerreligies en sektarische opvattingen met een flinke scheut geopolitiek opportunisme er doorheen. Men had slim de mythen, religieuze verhalen en symbolen van de Egyptenaren, Soemeriërs, joden, mithariërs, Babyloniërs, Grieken en gnostici samengevoegd tot een hybride godsdienst die primair zou dienen om volkeren te onderwerpen aan de veroverende macht. Dit was niets meer dan een briljant staaltje strategie dat zijn hoogtepunt kende tijdens het Concilie van Nicea, waar de Romeinse keizer Constantijn de nieuwbakken religie omvormde naar een ongekend machtsmiddel dat het eens zo machtige - en nu instortende - Romeinse rijk haar glans zou teruggeven. Om een lang verhaal kort te maken: de christelijke leer werd zorgvuldig getuned door een aantal invloedrijke religieuze mannen en zodanig flexibel gemaakt, dat het op iedere plek ter wereld inzetbaar was als het ultieme middel om volkeren met een andere religie om te turnen en te knechten. De flexibiliteit bleek uit het feit hoe makkelijk lokale rites en geloven in de christelijke religie werden ingelijfd, zodat het makkelijker te slikken was voor de veroverden die met deze nieuwe religie geconfronteerd werden. Vandaar dat we zoveel heidense invloeden terug zien in het christelijke geloof, zoals Kerstmis en de kerstboom, paaseieren, bepaalde aspecten van het Sinterklaasfeest, de namen van de dagen van de week, Allerheiligen, de Zwarte Madonna en de vele hybride christelijke vormen die we tegenkomen in Midden –en Zuid-Amerika, waar de lokale oerreligies zijn versmolten met het christelijke geloof.

Welnu, als we verder duiken in de ontstaansgeschiedenis van het Christendom, zien we naast alle interessante feiten die in Zeitgeist reeds aangehaald werden, nog een intrigerend fenomeen: het gebruik van het meervoud en enkelvoud wanneer het om God gaat. Want waarom refereert God aan zichzelf(?) in het meervoud in Genesis? In Genesis 1:26 zegt hij:

“Toen zei God: ‘Laten we mensen maken! Mensen die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken.”

En in Genesis 3:22 nogmaals:

“Toen zei God: ‘De mens is aan ons gelijk geworden, hij heeft nu inzicht in goed en kwaad. Ik wil verhinderen dat hij ook nog de vruchten van de levensboom plukt. Want als hij die eet, zal hij voor altijd leven.”

Het is duidelijk dat het gebruik van enkel -en meervoud door elkaar heen gebeurt en niet consequent lijkt. Als het zou gaan om Gods ‘koninklijke’ status en hij in meervoud naar zichzelf zou refereren, dan zou dit consequent moeten gebeuren. En de naam die meer dan 2500 keer in het Oude Testament voor God wordt gebruikt, Elohim, is ook een meervoudsvorm. De meervoudsvorm komen we ook tegen in andere apocriefe geschriften. Het concept van meerdere goden gaat compleet in tegen het monotheïsme dat het Christendom predikt, namelijk dat er maar één God is. Het is duidelijk dat de schrijvers van het Oude Testament de boodschap wilden meegeven dat er meer dan één god was. In Nicea werd dit lastige probleem handig opgelost door de introductie van de heilige drie-eenheid: destijds een mateloos verwarrend en controversieel concept binnen het Christendom. Hieruit blijkt duidelijk dat men met de oude referenties naar meerdere goden flink in de maag zat en men probeerde dit creatief op te lossen met een warrig verhaal van God als drie entiteiten in één.

Als we het verhaal van de drie-eenheid even laten voor wat het is, dan is het interessant om te bestuderen waar die meervoudsvorm vandaan komt. Waren er meerdere goden voordat de handige schriftgeleerden kwamen met hun reverse engineering van de oude geschriften? Het antwoord lijkt alleen maar bevestigend te kunnen zijn. Buiten het jodendom en de islam -wat net als het christendom Semitische godsdiensten zijn- kennen de meeste godsdiensten meerdere goden. Het godenpantheon van de Egyptenaren, Grieken en Romeinen is bekend, als ook de Noorse en Germaanse godenverzameling die sterk aan elkaar verwant zijn. Ook die andere wereldgodsdienst, het hindoeïsme, kent een polytheïstische variant (terwijl andere hindoes geloven dat de diverse godsbeelden allemaal incarnaties zijn van de Ene God). Als we teruggaan naar de oergodsdiensten (natuurgodsdiensten) dan zien we ook meerdere goden die ieder een facet van het universum belichaamden. Het lijkt erop alsof men de vele goden in één god heeft gecondenseerd, zodat het aanbidden makkelijker en gestructureerder zou gaan. Eén god die uiteraard sterker was dan alle andere goden van de volkeren die werden onderworpen door de aardse boodschappers van de christelijke God.

Als we kijken naar de oorsprong van de het christendom en haar Semitische wortels, dan komen we uiteindelijk in het oude Mesopotamië terecht. De voorvaderen van de joden (Semieten) leefden duizenden jaren voor Christus in dit toenmalige middelpunt van de wereld. Zij hebben de religieuze gebruiken en mythen van de Babyloniërs en Soemeriërs later in hun joodse religie opgenomen. We weten dat de Soemerische kleitabletten de oudste geschreven religieuze verhandelingen bevatten die we kennen. Als we ons verdiepen in die kleitabletten, dan zien we heel veel religieuze mythen en concepten terugkeren in allerlei godsdiensten die later zijn ontstaan. Vooral het christelijke geloof heeft met haar apocriefe geschriften uiteindelijk veel geleend van de Babylonische en Soemerische religieuze verhalen. Vooral de geschriften die dateren vóór het Nieuwe Testament, bevatten veel verwijzingen naar Babylon (in de bijbel Babel genoemd) en het oude Soemer. Het verhaal van de bijbelse zondvloed en Noah lijkt rechtstreeks afgeleid van het zondvloedverhaal met Atrahasis (of Utnapishtim) uit het Gilgamesh epos. Zo zijn er nog talloze voorbeelden van Soemerische religieuze verhalen die hun weg hebben gevonden naar de latere religies.

De Anunnaki verenigd in één

Terugkomend op het oudtestamentische probleem van meerdere goden –Elohim- dat eveneens zijn oorsprong lijkt te vinden in het oude Mesopotamië. In het godenpantheon van het oude Mesopotamië huisden de Anunnaki. Door sommige historici en onderzoekers worden de Anunnaki-goden als buitenaardse wezens aangeduid die de mens gecreëerd hebben. Die theorie laat ik nu even buiten beschouwing, maar daar komen we zeker uitgebreid op terug. De Anunnaki hadden allemaal verschillende eigenschappen en één van de belangrijkste goden was Enki. Hij werd ook wel de “kampioen van de mensen” genoemd en was de god van water, vruchtbaarheid, wijsheid en wetenschap. Het was Enki die Utnapishtim/Noah waarschuwde voor de zondvloed die zijn broer en oppergod Enlil losliet op de mensheid die hij wilde vernietigen, zodat deze op tijd een boot kon bouwen. Andere verhalen noemen Enki ook de schepper van de mensheid: hij zou met behulp van wetenschap, wat we nu genetische manipulatie zouden noemen- de mens hebben gecreëerd door goden-DNA te vermengen met dat van de reeds aanwezige mensaap Homo Erectus, als een slavenras voor de goden. Het kenmerk van Enki, twee verstrengelde slangen, doet inderdaad sterk denken aan de dubbele helix-vorm van een DNA-streng en de aesculaap van de geneeskunde. Daarna zou hij de mensheid zelfs het ultieme gift van vruchtbaarheid hebben gegeven, aangezien het hybride mensenras zich niet zelf kon voortplanten. Dit verhaal zien we in zwaar verminkte vorm terugkomen in het verhaal van de Hof van Eden, waarin Eva (de eerste vrouw) door de slang (Enki) werd verleid om van de Boom van Kennis (of levensboom) te eten. In de bijbelse versie is de slang Satan, de gevallen engel. Deze gebeurtenis is weer terug te voeren wat in Genesis 3:22 werd gezegd, waarin God het over “ons” heeft en aangeeft wat de kracht is van vruchten van de levensboom. Een mens die zichzelf kan voortplanten zou zich aan de macht van de goden onttrekken. In het christelijke geloof is deze daad als de erfzonde van de mens aangemerkt en de gift van Enki werd de snode opzet van Satan om de mens uit het paradijs te verstoten.

In de latere Semitische godsdiensten wordt de figuur Satan aangehaald, maar niet als een gelijke van god; hij is een verworpen dienaar die uit de hemel werd gegooid. Het is duidelijk dat de latere uitleg de oude bijbelteksten tegenspreekt die op hun beurt weer meer aansluiting lijken te vinden met het verhaal van de Anunnaki. Het verhaal van een god die de mensheid behoedt en onderwijst vind je onder meer terug in de Griekse mythology in het verhaal van Prometheus en vergelijkbare mythen. Ook de gift van het vuur - wat staat voor wetenschap, kennis en het gebruiken van gereedschappen - werd door figuren als Prometheus en Enki geschonken aan de mensheid. In het Boek van Enoch wordt het brengen van vuur en gereedschappen toegeschreven aan de gevallen engel Azazel, die op zijn beurt weer aan verschillende andere Soemerische goden wordt gelinkt. Niet alleen de gevallen engel Azazel wordt gelinkt aan het brengen van vuur, want die andere incarnatie van de duivel - Lucifer - wordt ook wel De Lichtbrenger genoemd. Hier wordt duidelijk dat er verschillende, van elkaar onafhankelijke referenties bestaan van een goddelijk wezen dat kennis naar de mens brengt tegen de zin in van de andere goden. Het christelijke geloof maakt met de herschrijving van de oude geschriften duidelijk dat dergelijke goddelijke kennis niet bij mensen hoort omdat dit hen zou toestaan hun eigen goddelijkheid te ontdekken. Dat stond op gespannen voet met de aardse vertegenwoordigers van die ene god en hun alleenrecht op absolutie en communicatie met de heer. Kennis en ontplooiing verwerden tot erfzonde en de christelijke kerk behield haar alleenrecht als spreekbuis van God op aarde.

Wanneer we vasthouden aan het religieuze uitgangspunt dat de mens door een god is gecreëerd - deels naar diens evenbeeld - en dat de mensen vroeger altijd verschillende goden hebben vereerd totdat het christendom dit als ketterij bestempelde, dan kun je concluderen dat het logisch is dat er meer dan één god was. De Semitische godsdiensten hebben deze goden handig geconsolideerd in één almachtige god, die alle eigenschappen van die andere goden in zich verenigde. Vandaar dat God zich ook zo inconsequent gedraagt in de geschriften en zich de ene keer barmhartig opstelt om daarna weer vernietigend uit te pakken of om wrede spelletjes te spelen met de mens. De daden van God doen meer denken aan de daden van verschillende goddelijke entiteiten dan de acties van één. En dat wil zeggen dat wanneer de god Enki tevens Satan was en God nu alle oude goden belichaamt, dat God ook Satan is. Q.E.D.

Zeitgeist The Movie (Nederlands ondertiteld)