Het speciale VN-tribunaal voor de moord op de Libanese premier Hariri in Den Haag heeft haast. Na een bezoek aan Libanon zijn vier verdachten in beschuldiging gesteld. Assad Sabra, Hassan Issa, Salim Ayachhe en Moustaf Badredine zouden de aanslag van 2005 op hun geweten hebben. De vier zijn alle kopstukken van de Libanese Hezbollah beweging.
Met de concrete aanklacht legt het tribunaal nu haar kaarten op tafel. Al maanden bevindt de Libanese politiek zich in een impasse, mede veroorzaakt door het moord-tribunaal. De nieuwbakken Libanese premier Nadjib Mikati staat onder zware buitenlandse druk om Hezbollah buiten zijn eenheids-regering te houden, vooral omdat de beweging het Hariri-tribunaal niet wil erkennen en de Libanese (financiële) bijdragen aan de rechtbank wil stopzetten. Mikati kan rekenen op sancties tegen zijn land en zelfs het bevriezen van zijn eigen buitenlandse vermogen indien Hezbollah doorzet. De ten laste legging van het Haagse tribunaal komt daarom op een pikant tijdstip. Met de chaos in buurland Syrië is meer (buitenlandse) olie op het Hariri-vuur het laatste wat Libanon kan gebruiken.
Dat terwijl het tribunaal zelf weinig geloofwaardig is. Hezbollah is eigenlijk de “tweede keuze” verdachte van de moord. Eerdere beschuldigingen aan het adres van Syrië vielen uit elkaar nadat de bewijslast voor Syrische betrokkenheid bij de moord implodeerde onder betaalde informanten, valse getuigenissen en dubbel-agenten. Den Haag maakte een “switch” en ruilde Syrië in voor Hezbollah.
Dat een politieke moord een VN-tribunaal verdient, kan bovendien als merkwaardig worden aangestreept. Voldoende politieke moorden die onderzocht moeten worden, maar waarom nu impliciet een VN-zaak naar een moord in een “politiek gevoelig land in een politiek gevoelige zone”? Met als grootste geldschieters voor de rechtzaak de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië? En een “derde verdachte”, Israël, waarover expliciet niet gepraat mag worden.
Het orgaan in Den Haag heeft alle schijn tegen zich om als “onpartijdig” op te treden en lijkt door de timing van de aanklacht, en de mogelijke gevolgen (de verdere verscherping van de breuklijnen in het Libanese politieke landschap), vooral een instrument van mogelijke belanghebbende derde partijen. Met Syrië op de rand van burgeroorlog, waar in complete chaos een opstandige bevolking, gewapende extremistische groepen, het nationale leger, afsplitsingen van het leger, veiligheidsdiensten en andere gewapende partijen tegenover elkaar staan, is het slechts een kwestie van tijd dat Libanon wordt meegezogen in de spiraal van geweld. Op een eventuele verzoening van de Libanese partijen in een eenheidsregering heeft het Hariri-tribunaal voorlopig een rem gezet.
De Arabische “contra-revolutie” heeft Libanon bereikt.
De hersengarage van Zapruder Inc.
George W. & Co. veroordeeld
De massavernietigingsonderbroek
Hoe Italië, Griekenland en België de Euro binnen werden gerommeld
Euro-crisis update: the song remains the same