Zapruder Inc.

De reacties vanuit de westerse politiek en media varieerden van ongeloof en verbazing tot lacherig (Amerikaanse minister van defensie Gates: “niemand zit te wachten op een tweede koude oorlog”). Die gekke Russen. Maken zich opeens weer druk om de internationale politiek van de NATO en de Verenigde Staten. Maar aan het einde van zijn speech legt Poetin zijn vinger op de wonde:

“De Adapted Treaty on Conventional Armed Forces in Europe werd in 1999 getekend. Het nam in ogenschouw de nieuwe geopolitieke situatie: het wegvallen van het Warschau Pact. Zeven jaar zijn verstreken en slechts vier landen, waaronder Rusland, hebben het verdrag getekend….(….)…..Het blijkt dat de NATO haar fronttroepen aan de grenzen van Rusland heeft ingezet, terwijl Rusland zich aan dit verdrag houdt en niet reageert op deze acties….(….)….De uitbreiding van de NATO wordt gezien als een serieuze provocatie en draagt niet bij aan het wederzijdse vertrouwen.”

En dan:

“Het is onmogelijk de ontwikkeling van nieuwe, destabiliserende high-tech wapens tegen te gaan….(….)…. Star Wars is niet langer een fantasie….(….)….Rusland is van mening dat het militariseren van de ruimte onvoorspelbare gevolgen kan hebben voor de internationale gemeenschap en een nieuw atoomtijdperk zal uitlokken. En wij (Rusland) zijn meer dan eens naar voren gekomen met initiatieven om het gebruik van deze ruimtewapens tegen te gaan.”

Ruimtewapens? NATO-troepen aan de grens? Nieuwe wapenwedloop? Vladimir tegenwoordig zwaar aan de wodka?

Op 29 januari maakt het Pentagon bekend dat zij voornemens is om anti-ballistische raket-systemen in Tsjechië en Polen te plaatsen. Volgens de officiële verklaring om raket-aanvallen vanuit het Midden Oosten tegen te gaan. Het plan wordt meteen met argusogen vanuit Moskou bekeken. Zozeer zelfs dat het Pentagon in een officiële verklaring laat weten “hoogst verbaast” te zijn over Rusland’s opmerkingen over het systeem. Helaas laten de Russische militaire beleidsmakers zich niet zo snel voor de gek houden met verhalen over “Al Quada” of de dreiging vanuit landen als Iran. Zoals Poetin in zijn speech in München opmerkt: deze landen of organisaties hebben een dergelijke capaciteit niet en zullen deze capaciteiten ook niet in de nabije toekomst ontwikkelen. Bovendien, een raket aanval van Noord Korea op de Verenigde Staten via het luchtruim van Europa is weinig logisch. Blijft dus de vraag: waarom willen de Verenigde Staten deze anti-raketsystemen zo graag?

Star Wars

Verdediging tegen een nucleaire aanval stamt nog uit de tijd van president Reagan en zijn vermaarde “Star Wars”. Hoewel het plan in die tijd nogal vergaand futuristisch en ambitieus overkwam, hebben de Amerikanen het idee van een (ruimte)schild, ondanks het einde van de Koude Oorlog, nooit losgelaten. De National Missile Defence Act uit 1999 spreekt zelfs: “It is the policy of the United States to deploy as soon as is technologically possible an effective National Missile Defense system capable of defending the territory of the United States against limited ballistic missile attack (whether accidental, unauthorized, or deliberate) with funding subject to the annual authorization of appropriations and the annual appropriation of funds for National Missile Defense”.

Nog voordat hij minister van Defensie onder Bush jr werd, was Donald Rumsfeld het hoofd van een presidentiële commissie ter bevordering van raket-verdediging. Na zijn aanstelling in januari 2001 ging Rumsfeld dan ook meteen aan de slag met het ontwikkelen van een dergelijk systeem. Budgetten werden verhoogd en technologie aangewend. Na de aanvallen van 11 september 2001 werd dit proces nog eens dramatisch versneld. Immers, de Verenigde Staten hadden net een aanval op eigen bodem te verduren gekregen. Alle redenen om te investeren in de verdediging van het thuisland.

Begin 2004 komt er echter kritiek op de plannen van Rumsfeld. Een groep van 49 generaals en admiralen schrijven een open brief aan president Bush waarin zij stellen dat het investeren in een duur grond-lucht-verdedigingssysteem ten koste gaat van projecten die werkelijk bewezen risico’s ondermijnen, zoals beveiliging van havens en grenzen. Het Amerikaanse nucleaire arsenaal is meer dan toereikend eventuele “acties” te vergelden. Een logische redenering. Dag-in-dag-uit vertelt de Bush administratie dat “terroristen” onze veiligheid bedreigen. Went je dit gevaar af met atoombommen en raket-schilden? Nee…

Conplan 8022

In de nasleep van 9/11 schortte Washington eenzijdig het bestaande Amerikaans-Russische Anti-ballistische-raketverdrag op. Een zet die door de aangeslagen internationale gemeenschap werd geaccepteerd als logisch. Maar dit gemorrel aan internationale verdragen viel wel samen met de opkomst van een nieuwe doctrine: “The pre-emptive strike”. Ofwel het recht van de Verenigde Staten om naties aan te vallen ter voorkoming van erger. Een filosofie die in Afghanistan voor het eerst werd toegepast, en navolging zou krijgen in Irak. Het probleem met deze doctrine, zoals Irak heeft aangetoond: de Verenigde Staten springen niet al te zorgvuldig om met dit “recht”. In 2004 beginnen de eerste Chinese en Russische wenkbrauwen te fronsen als een nieuwe strategie van het Pentagon het licht ziet. Conplan 8022.

In juni 2004 keurt Donald Rumsfeld conplan 8022 goed. Binnen dit plan heeft de president van de Verenigde Staten de mogelijkheid om op zeer korte termijn, waar ook ter wereld, militair in te grijpen. Inclusief het gebruik van nucleaire wapens. In tegenstelling tot traditionele strategieën van het Pentagon, is conplan 8022 primair offensief.

Met het instellen van conplan 8022 zijn B-52 bommenwerpers, ICBM’s (intercontinentale raketten), SSBM’s (korte afstand, onderzeeërs) en kruisraketten scherp gezet om “doelen” in niet nader genoemde “adversary states” aan te vallen. Niet alleen nucleaire en conventionele wapens binnen de Verenigde Staten maar ook wapens opgeslagen in Europa, Japan of Australië. Een strategie dat in de wandelgangen van het Pentagon “Global First Strike” wordt genoemd.

Complex 2030

Maar de nucleaire ambities gaan nog verder. In samenhang met conplan 8022 en tegen het verdrag van Moskou uit 2002 in (ook bekend als Strategic Offensive Reductions Treaty, of SORT) zullen de Verenigde Staten hun nucleaire arsenaal de komende jaren flink “upgraden”. Oude types ICBM’s worden uitgerust met meer moderne “warheads”, meer “slimme” en minder krachtiger atoomwapens en vervanging van de SSBM’s aan boord van onderzeeërs. Een cosmetische operatie, daar het lijkt alsof de US zich aan de bestaande afspraken houdt. Echter, de ambities binnen complex 2030 gaan zo ver dat ontwikkeling van nieuwe wapens wellicht tot nieuwe nucleaire testen zal leiden. Met alle gevolgen voor wapenreductie verdragen van dien.

Expansie

Zijn de verschillende strategieën en ambities van het Pentagon al genoeg om Peking en Moskou grijze haren te bezorgen; de militaire expansie van de Verenigde Staten en de NATO leveren helemaal slapeloze nachten op. Een van de meeste belangrijke voorwaarden voor Rusland om akkoord te gaan met een hereniging van oost en west-Duitsland werd de beperkte uitbreiding van de NATO. Tegen alle afspraken in breidde het bondgenootschap in de loop van de jaren negentig echter wel uit. Tegenwoordig omvat de NATO oude Warschau Pact staten als Polen, Letland, Estland en Litouwen, Roemenië en Bulgarije. Staten die strategisch dicht tegen Rusland aan liggen. Voor ex-GOS leden Oekraïne en Georgië worden versnelde lidmaatschaps-procedures aangevraagd.

Met het uitbreiden van het aantal NATO lidstaten nam ook het aantal Amerikaanse bases in deze landen toe. Vrijwel onmiddellijk na toetreding openden de Amerikanen vliegvelden in Tsjechië, Polen en Bulgarije. Als gevolg van het Kosovo conflict openden de Verenigde Staten bases in Bosnië, Albanië, Macedonië en kamp “Bondsteel” in Kosovo zelf. Dat is de westkant van Rusland. Om de operaties in Afghanistan te ondersteunen, kregen de Amerikanen toestemming bases in Kirgizië en Turkmenistan te gebruiken. De Turkmenen hebben hun overeenkomst opgezegd, maar in Afghanistan hebben de Amerikanen ondertussen drie nieuwe bases en vliegvelden neergezet. De basis in Kirgizië ligt letterlijk tegen de onderbuik van Rusland en China aan.

In Pakistan werd gebruik van het Jacobabad vliegveld afgedwongen, terwijl als blijk van goed bondgenootschap de Amerikanen in het zuiden van Pakistan twee nieuwe bases mogen bouwen. Tel hierbij op de Amerikaanse bases in Irak, de Golf Staten, Saudi Arabië en Turkije en aan de oostkant van Rusland en China, in Zuid Korea, de Filippijnen en Japan. Al met al ontstaat een cirkel van militaire NATO/US bases rond de grenzen van moedertje Rusland met grote NATO garnizoenen in Afghanistan en Libanon.

Nucleair Primacy

Wat Poetin in München deed was niets minder dan de verborgen militaire agenda van de Verenigde Staten en hun bondgenoten op tafel leggen. Een agenda die duidelijk wordt wanneer alle puzzelstukjes aan elkaar worden gelegd. De retoriek over een wereldwijde oorlog tegen terreur begint sleets en doorzichtig te worden bij de militaire planners in Peking en Moskou. Wat zij wel zien is een stapsgewijze uitvoering van een plan naar werelddominantie. Iets wat kan worden bereikt doormiddel van het zogenaamde “Nuclear Primacy”.

Nuclear primacy is niets anders dan het kunnen uitvoeren van een eerste nucleaire aanval en dit overleven omdat je tegenstander geen noemswaardige tegenaanval meer kan uitvoeren. Essentieel binnen dit plan is het hebben van een (primitief) schild om een tegenaanval het hoofd te bieden. Met de eerste aanval die jij uitvoert vernietig je de meeste wapens van je tegenstander en een eventuele tegenaanval ondervang je doormiddel van je verdedigingssystemen.

In tegenstelling tot de oude MAD (mutual assured destruction)doctrine, waarin bijvoorbeeld de US en Rusland zoveel wapens hebben dat een aanval gelijk staat aan zelfmoord en een evenwicht tussen de partijen ontstaat, slaat bij nuclear primacy de balans door in het voordeel van degene die het afweerschild heeft. Opeens wordt het mogelijk een nucleaire oorlog te winnen. Kortom, binnen de logica van de planners van het Pentagon, wordt met een afweerschild het mogelijk ieder andere kernmacht jouw wil op te leggen omdat zij een eerste aanval nooit zullen overleven of kunnen pareren.

Dat is de naakte reden waarom Rusland en in mindere mate China zich zo druk maken over anti-raketsystemen in Tsjechië en Polen. Of in Japan. Of het Verenigd Koninkrijk. Waarom ze kritiek hebben op de Engelse vervanging van haar Trident arsenaal aan boord van atoomonderzeeërs. Of waarom China laat zien dat het satellieten uit de ruimte kan schieten.

China en Rusland hebben de afgelopen weken al aangekondigd hun defensie uitgaven flink op te schroeven. Beide landen snappen dat de Verenigde Staten nog lang niet hun supermachtstatus zullen opgeven. Of zoals in het document “Rebuilding America’s Defenses” van de beruchte Amerikaanse denktank Project For A New American Century staat omschreven: “The United States must develop and deploy global missile defenses to defend the American homeland and American allies, and to provide a secure basis for US power projection around the world.”

En zo heeft het er alles van dat we een Koude Oorlog II tegemoed kunnen zien. 

Zie ook: Putin and the Geopolitics of the New Cold War: Or, what happens when Cowboys don’t shoot straight like they used to… van F. William Engdahl