Zo werd Europa dus volledig onderworpen aan de neofeodale agenda van het door de banken-lobby geregeerde Brussel. Heel Europa? Nee.....zoals bijna altijd hield het rotsachtige piratenschip in de Noordzee genaamd Groot-Brittannië dapper stand. Engeland wil niet meedoen met de Europese consolidatie. In opdracht van The City, de financiële corporatistische enclave in London waar zelfs queen Elisabeth moet buigen, sprak premier Cameron zijn “nee” uit tegen veranderingen in EU-verdragen. Als een dol geworden kleuterschool bedreigen de EU-stromannen nu het weerbarstige land. “De eeuwige “korting” van het VK op EU-bijdragen moet worden afgeschaft.” Want: “dit heeft de Europese belastingbetaler genoeg gekost” (alsof de “Euro-redding"/Europese mega-banken-bailout niets kost). “Ik praat vandaag geen Engels”, en andere, zoals gebruikelijk bij tegenstand bij project Europa, bijzonder volwassen reacties en bedreigingen. Vooral het feit dat Cameron het opneemt voor “zijn” bankensector wordt de Britten kwalijk genomen. “Zo kan geen einde worden gemaakt aan het speculeren van banken”. Briljante doublespeak, want alle maatregelen ter “redding” van de Euro zijn niets anders dan het overpompen van gemeenschapsgelden richting grootbanken. In dit spel proberen Merkel en Sarkozy tussen neus en lippen door ook nog eens de door het “Finanzkapital” geregeerde Europese “superstaat” uit de grond te stampen.
Daar doet Cameron niet aan mee. Keihard de shock-doctrine inzetten voor je neoliberale agenda, oke. Maar wel eigen bank eerst. Bovendien spelen Merkel en Sarkozy een riskant spel. Van Euro-top tot Euro-top de crisis (moedwillig?)verdiepen, om vooral de Fiscale Unie te bewerkstelligen en om “spaarmaatregelen” af te dwingen, terwijl de “markt” zich ondertussen niet meer voor de gek laat houden. Aan het einde van het spel gaan de Duitsers (ergens 2012) akkoord met de Euro-bonds en is Europa “gered”. Dat tijdens dit machtsspel de Euro daadwerkelijk kan vallen, Europa door de maatregelen vrijwel zeker in een diepe recessie valt en ondertussen de AAA-landen van de Euro-zone genomineerd zijn voor een afwaardering door de rating-agenturen, is kennelijk het risico waard.
Niet verwonderlijk dat de Britten niet alleen “nee” zeggen maar zich ook voorbereiden op de implosie van de Euro en de Europese (zombie)banksector. Met een rij aan nationaliseringen van banken in het verschiet en de “cash” inlage in het komende “reddingsprogramma” ESM, zullen Europese staatsschulden de komende tijd alleen nog maar oplopen. Dit in combinatie met lage belastingontvangsten als gevolg van de bezuinigingen, de oplopende kosten voor “debt-servicing” (de rente op obligaties) en het einde van de Euro is een bijna-zekerheid.
De werkelijke problemen binnen de Euro-zone, de export-overschotten van bv Duitsland en Nederland tegenover de importen van bv Spanje en Italië, de duikvlucht van het reëele inkomen van de Europese burger tegenover de winstexplosies bij corporate Europa en de stijging van inkomen bij de top “1%”, de toename van staatsschuld sinds 2008 door de kredietcrisis “bailout” van banken (voor 2008 namen staatsschulden (sinds de jaren negentig) geleidelijk af) en het verlies van investeringen in de reëele economie tegenover de accumulatie van kapitaal in de schaduweconomie van kapitaalmarkten, worden en blijven niet aangepakt. En de analysten van al die hedge funds, mega-banken en investeringsmaatschappijen in The City kunnen ook rekenen.
Groot-Brittannië heeft in de slag om de puinhopen en zombie-banken van Europa kant gekozen. Voor zichzelf. Een wijze beslissing.
De hersengarage van Zapruder Inc.
George W. & Co. veroordeeld
De massavernietigingsonderbroek
Hoe Italië, Griekenland en België de Euro binnen werden gerommeld
Euro-crisis update: the song remains the same