![]()
Is het financiële stelsel geen, op het oog, saai en onverteerbaar vervelend, maar in werkelijkheid fascinerend onderwerp? Essentiële kenmerken van het financiële stelsel worden over het algemeen genegeerd. Rente, de staatsschuld, economische groei dan wel de “noodzaak” daarvan, en inflatie worden geaccepteerd als noodzakelijk kwaad, zo onvermijdelijk als het weer. Zelden ook hoor je iemand boven zijn broodje döner klagen over de private expansie van de geldhoeveelheid d.m.v. de gelegaliseerde fractionele reserves van banken.
Het zijn dingen die worden beschouwd als vooral technische issues; maatschappelijk gezien weinig interessant, iets dat beter wordt overgelaten aan de “specialisten”. Niets is minder waar.
Hoe staat het met de economische groei? of Hoe betalen we de staatsschuld af? zijn in feite oppervlakkige vragen die voorbij gaan aan hoe de economie werkelijk in elkaar zit. Het debat gaat dan over hoeveel we de komende tijd van de staatsschuld (niet) af gaan lossen, maar niet over de vraag of het eigenlijk normaal is dat we überhaupt een staatsschuld hebben. En zo accepteren we ook als gegeven, de “plicht”, van de politiek en het bedrijfsleven om te proberen economische groei tot stand te brengen, in plaats van dit aan een kritische blik te onderwerpen.
Er bestaan ook relevante vragen. Wat is economische groei eigenlijk? Hoe komen we eigenlijk aan onze staatsschuld? Economische groei is in onze economie in feite een onbalans die wordt veroorzaakt door de noodzaak rente op leningen te betalen, waarbij die leningen zijn gecreëerd als inflatie-veroorzakende geldexpansie. De devaluering van het geld van de rest van de bevolking, door de banken.
Als een individu een decoupeerzaag huurt van de doe-het-zelfzaak, overhandigt de doe-het-zelfzaak de klant een decoupeerzaag. De winkel heeft dan één decoupeerzaag minder om te verhuren. De klant betaalt de doe-het-zelf een redelijke vergoeding voor het huren van de zaag. De rest van de economie lijdt in principe geen schade door deze transactie.
Als een individu echter een som geld leent van een bank, schept de bank een krediet ter waarde van de gewenste som. De bank haalt hiervoor geen cent van enige andere rekening af. De bank hoeft alleen te checken of de reserve (die slechts een fractie is van de feitelijke lening) nog afdoende is. Als de reserve niet afdoende is kan de bank deze tegen een lage rente bijlenen. Het komt erop neer dat een bank net zoveel kan uitlenen (d.w.z. nieuw geld kan creëren) als dat leners bereid zijn zich in de schulden te steken. Een bank heeft weliswaar wettelijk beschouwd spaarders nodig, maar dat spaargeld is niet het geld dat wordt uitgeleend. De rest van de economie betaalt mee aan deze transactie (banklening) in de vorm van inflatie.
De staatsschuld is een schuld aan private banken die het geld dat ze uitlenen zelf hebben gecreëerd, maar waarover ze toch rente kunnen incasseren. Hiermee zorgt de bank voor expansie van het volume aan geld, want hoewel de geleende som uit de geldvoorraad verdwijnt bij aflossing, creëert het bankstelsel niet de rente over de geleende som. Het geld van de rente zal uiteindelijk ook moeten worden gecreëerd als schuld.
De burger betaalt dubbel: in de vorm van inflatie (die de econoom John Maynard Keynes de “verborgen belasting” noemde) én in de vorm van belasting die de rente op de schuld moet financieren.
Deze praktijk is oneigenlijk; het is een gelegaliseerde vorm van valsmunterij. Oorspronkelijk ontstond deze praktijk toen banken meer waardepapieren gingen uitlenen dan waarover ze feitelijk goud of zilver in hun kluis hadden liggen (dat is inmiddels een lachwekkend anachronisme). Ze konden hiermee wegkomen doordat mensen zelden allemaal tegelijkertijd hun geld (goud) kwamen opnemen, en alleen de bank zelf kon zien hoeveel er in de kluis lag. Het zal niet verbazen dat verschillende banken en bankstelsels door de inherente fraude van het systeem instortten. Als teveel mensen hun goud kwamen halen, bleek het er niet te zijn.
Toch werd, hoe zou het toch komen, het systeem gelegaliseerd en gereguleerd, in plaats van verboden. Met het oprichten van (vaak private, maar niet altijd private) centrale banken, die het systeem tegen een ineenstorting zouden beschermen, hebben bankiers het stelsel een schijn van legitimiteit bezorgd.
De belasting die burgers betalen over deze in essentie parasitaire zaak bestaat dus uit a) inflatie en b) belastingheffing door de staat. Een onafhankelijke staat hoeft echter geen staatsschuld te hebben, aangezien de staat zelf geld kan creëren. De zo toegenomen geldhoeveelheid zorgt voor inflatie, die ook een vorm van belasting is (want aantasting van de koopkracht). Als een overheid echter minder belastingen heft (aangezien niet hoeft te worden betaald voor de rente op de staatsschuld aan private partijen) is de burger toch beter af, zolang de geldschepping in bedwang wordt gehouden en dus niet leidt tot hyperinflatie.
Simpel gezegd komt het scheppen van geld door de overheid in plaats van door banken (als schuld) erop neer dat er veel minder geld van de gemiddelde burger naar de superrijken wordt gesluisd.
Een van de mythen die de ronde doen over de economie is dat inflatie wordt veroorzaakt doordat (schaarse) dingen duurder worden. Als olie en gas, brood of macaroni echter duurder worden door toegenomen vraag (schaarste), verandert dit op zichzelf niets aan de geldhoeveelheid. Het leidt alleen tot meer uitgaven aan die items en minder aan andere. Slechts door toegenomen leningen, d.w.z., toegenomen schuld, neemt het volume aan geld toe: dit is de eigenlijke inflatie.
Dit is in tegenspraak met het eindeloos door de massamedia erin gehamerde waandenkbeeld dat het duurder worden van bepaalde goederen tot inflatie leidt. Maar met een (hypothetische) stabiele geldhoeveelheid levert schaarste van een bepaald goed natuurlijk geen inflatie op. Uw geld wordt niets minder waard, maar u bent gewoon meer kwijt aan object A. Tenzij u een liefhebber bent van schuld, gaat u waarschijnlijk minder gebruiken van object A, of minder uitgeven aan object B en C.
De overheid gaat af op inflatiecijfers (die immers de koopkracht beïnvloeden) gemeten aan de prijzen van produkten in de supermarkt; maar ze kan zelf niets doen aan de inflatie. De euro is immers niet de Nederlandse maar de Europese munt, en de inflatie van de euro wordt bepaald door financiële instituten die vele malen machtiger zijn dan de Nederlandse overheid. Als (commerciële) banken in Duitsland, Frankrijk of Italië bijv. grote sommen geld creëren, wordt ook Nederlandse koopkracht aangetast, zonder dat we daar iets over te zeggen hebben. Belasting en eeuwig koopkrachtverlies door inflatie, je moet het maar willen ophoesten. Enige democratische invloed op de waarde van ons eigen geld, en dus op de koopkracht van Nederlandse burger, is zo om meerdere redenen een illusie.
Zelfs een nominaal onafhankelijke staat verkeert per definitie in een staat van slavernij zolang de financiering van overheidsmaatregelen gebeurt via private geldcreatie door banken. Onafhankelijkheid van Nederland kan alleen bestaan als deze afhankelijkheid wordt opgeheven. Hiervoor heeft Nederland een eigen munt nodig. Nederland zou elke relatie met de Europese Centrale Bank moeten opzeggen, de gulden moeten herinvoeren, en zelf geld in omloop moeten brengen, geld waarvan de waardedaling strikt binnen de perken wordt gehouden. Inflatie is alleen acceptabel voor zover burgers (kiezers) ermee instemmen dat de overheid er belangrijke zaken mee financiert. Het beheersen van inflatie door een wijze regulering van het volume aan geld in de economie is een van de belangrijkste taken van een overheid in elke soevereine staat.
Dit inzicht werd gedeeld door de vermoorde Amerikaanse president Abraham Lincoln, die het als volgt stelde:
De regering zou alle valuta en krediet moeten scheppen, verstrekken en laten circuleren, die nodig zijn om de financiële slagkracht van de overheid en de koopkracht van consumenten tevreden te stellen. Met het overnemen van deze principes worden de belastingbetaler enorme sommen aan rente bespaard. Het privilege van het scheppen en verstrekken van geld is niet alleen het hoogste voorrecht van de overheid, maar het is ook de grootste creatieve mogelijkheid van de overheid.
De huidige, in essentie parasitaire stand van zaken is meer door de onwetendheid van beleidsmakers, of hun omkoopbaarheid, tot stand gekomen dan door wat ook. Banken zijn de ware eigenaars van de economie, aangezien zij parasiteren op de waarde toegevoegd aan de economie door anderen. In tegenstelling tot staalarbeiders, bakkers, rioolwerkers, dokters, vrachtwagenchauffeurs, of leerkrachten voegen banken niets toe aan de economie in de vorm van waarde. Door hun geldschepping neemt de waarde van het geld van ieder ander af, maar zij innen de rente die mogelijk wordt gemaakt door de handtekening van de schuldenaar zelf—zonder wie de bank niet eens geld zou hebben om uit te lenen.
Een Britse bankier, Josiah Stamp, voorzitter van de Bank of England in de jaren 1930, heeft dit zo verwoord:
... als u slaaf wilt blijven van de banken en de prijs van uw eigen slavernij wilt blijven betalen, blijf dan doorgaan de bankiers geld te laten scheppen, en de geldstroom te beheersen.
Als Josiah Stamp voor ons had willen folderen, had het volgende op zijn pamfletten kunnen zetten.
De staatsschuld is in een generatie af te lossen, als de overheid rentevrij geld in omloop brengt.
Nederland (of enig ander in naam soeverein land) kan alleen onafhankelijk zijn door een eigen onafhankelijke valuta te gebruiken.
Bankieren (het scheppen van geld) op basis van fractionele reserves moet worden verboden. Het maakt inbreuk op de waarde van het geld van de rest van de maatschappij. Het is een gelegaliseerde vorm van valsmunterij. Banken parasiteren op de productieve deelnemers aan de economie.
Nederland (je moet klein beginnen) moet werken aan een alternatief stelsel, mogelijk met totale afschaffing van rente. Dit is mogelijk door leningen als rentevrij maatschappelijk krediet te verstrekken. Geleend geld is per definitie nooit gratis, want een lening moet worden terugbetaald binnen de afgesproken termijn. In ruil voor de lening voegt de lener al waarde toe aan de economie, door het geld te verdienen om de lening af te lossen. Hierover hoeft geen rente te worden betaald, want rente brengt de economie uit evenwicht.
De eeuwige dwang van economische groei is tot stand gekomen door de gelegaliseerde geldschepping door banken. Dat wil zeggen, door schuld en eeuwig toenemende (exponentiële) inflatie. Economische groei is, in onze maatschappij, geen evenwichtige stand van zaken, maar juist een verstoring van dat evenwicht.
Economische groei is een exponentieel, niet slechts lineair verschijnsel. De 3% groei van (bijv.) dit jaar is in absolute zin meer dan de 3% groei van vorig jaar, omdat de totale economie in dat jaar met 3% is toegenomen.
Deze exponentiële economische groei is daarom per definitie niet duurzaam. Uiteindelijk leidt dit tot de instorting van het hele systeem.
Mensen hebben maar 24 uur per dag, waarvan ze niet elk uur werkend kunnen doorbrengen; en de grondstoffen van de aarde zijn allesbehalve oneindig. Dit maakt het instandhouden van ons monetaire stelsel, met rente en fractionele reserves, onmogelijk.
De belanghebbenden van het systeem zullen het einde ervan zolang mogelijk proberen uit te stellen. Net zoals een parasiet belang heeft bij een levende, niet bij een dode gastheer. Maar het einde is onvermijdelijk.
Duurzaam, groen, en menselijk economisch beleid is onlosmakelijk verbonden met de stand van zaken in ons financiële/bancaire stelsel. Monetaire hervorming is ingrijpend, maar komt ten goede aan iedereen die werkelijke waarde toevoegt aan de economie. Het is een revolutie die uiteindelijk net zo onvermijdelijk is als de industriële revolutie en de informatierevolutie.
Echte economische vrijheid begint met het rechtzetten van het in essentie corrupte monetaire mechanisme van nu. In de Verenigde Staten bestond, vóór de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, een rentevrij stelsel zonder een met fractionele reserves opererende centrale bank (dit heette Colonial Scrip). Het was succesvol, zodanig succesvol dat het volgens Benjamin Franklin de voornaamste reden was voor de Onafhankelijkheidsoorlog: onafhankelijk blijven van de Bank of England en de internationale bankiers, die de Verenigde Staten graag zouden inlijven in hun monetaire systeem, en een succesvol niet-bancair geld niet konden tolereren. Twee van de vermoorde presidenten van de Verenigde Staten hielden zich bezig met monetaire hervorming (het bestrijden van de macht van de internationale banken); de moordaanslag op een derde president die de bank met succes bestreed, mislukte.
Ga je de financiering overlaten aan de staat, dan gaat het niet goed met die vrije markt, en stokt het zakenleven. De onderdanen zijn dan slaaf van de staat.
Dus de gedachtegang van moslims is zo gek nog niet. Zij verbieden leningen waar rente op zit.
Onafhankelijkheid van Nederland kan alleen bestaan als deze afhankelijkheid wordt opgeheven. Hiervoor heeft Nederland een eigen munt nodig. Nederland zou elke relatie met de Europese Centrale Bank moeten opzeggen, de gulden moeten herinvoeren, en zelf geld in omloop moeten brengen, geld waarvan de waardedaling strikt binnen de perken wordt gehouden.
De DNB is niet vergelijkbaar met de Fed. De DNB is in handen van de staat.
Met rente heb ik geen probleem. Immers als je het geld uitleent kan je er niks anders mee doen.
Zo wordt gesteld dat we nooit de rente van leningen kunnen terugbetalen, omdat deze er gewoonweg niet is. Volgens mij klopt dit niet.
De renteschuld is immers nu in handen gekomen van de aandeelhouders en bankiers van die bank.
Maar als je geen rente meer krijgt bij de bank, zet niemand meer z'n geld op de bank en geeft men deze liever maar direct uit in verband met toekomtige inflatie. Dan kunnen bedrijven niets investeren, want er is geen geld.
Verder gaat de auteur er te gemakkelijk aan voorbij, dat het bij geldschepping niet gaat om de versterkte leningen maar om de extra verstrekte leningen ten opzichte van de periode ervoor.
Die extra leningen moeten passen bij de toename aan productie, anders gaat het fout. We hebben tenslotte jaren lang een lage inflatie gehad van rond de 2%, dus kan je niet zeggen dat de banken met hun leningen de inflatie op hol jagen.
De grote vraag is natuurlijk, hoeveel mensen in Den Haag weten het.....
@Johnito
((ik ben de eerste noch de laatste die dat soort dingen roept natuurlijk))
* Rentevrij:
- om slavernij te voorkomen
- om te voorkomen dat mensen geld met geld kunnen verdienen
Hoe kun je rente verbieden? Is dat geen oppressie van de "vrije markt"?
Het verbieden van fractionele reserves is i.i.g. al een goed begin.
Dat is niet moeilijk te verbieden, net als valsheid in geschrifte en fraude (volgens mij zijn zelfs extreme libertariërs tegen fraude en valsheid in geschrifte wink ).

Grappig dat Bata meteen angstzweet krijgt en gaat beweren dat de beurs zo fantastisch is terwijl we nu in een meltdown zitten dankzij dezelfde beurs. Ook nog even het positieve voorbeeld in de vorm van meneer de monopolist Gates erbij halen als een kers op de taart.
Ik vond de beurs een geweldig psychologisch experiment.
Dat de aarde onze groei niet kan dragen is waar, maar de oorzaak ligt ergens anders. Dat zit hem in de voortdurende noodzaak tot schaalvergroting om de kosten te drukken. Daarvoor moet steeds meer geld geleend worden, waarin banken faciliteren. Het gaat er dan vooral om die noodzaak tot schaalvergroting aan te pakken, niet de omgang met leningen.
sinds 2005 steeg de totale geldhoeveelheid in de EU met 30% Waar kwam dat geld vandaan?
schaalvergroting heeft geen noodzaak volgens Yelandunu. Ik zou zeggen vraag het de boeren eens! Die zien zich genoopt steeds meer koeien, varkens en kippen aan te houden om nog in het levensonderhoud te kunnen voorzien. (...) Zij moeten dus weer aan schaalvergroting doen om de overleven. Dat betekent wel de aanschaf van grote machines en hallen. Het geld ervoor halen ze niet uit hun achterzak. (...)
(...) Schaalvergroting is het belangrijkste onderliggende mechanisme. Schaalvergroting wordt ook in de hand gewerkt door technische ontwikkelingen. Een dure machine vraagt nu eenmaal veel productie omdat zo de vaste kosten beter kunnen worden omgeslagen en de variabele kosten in verhouding maar heel gering zijn. Dit is een basis economisch principe. Iedere economiestudent kan dit staven.
Verder blijft Yelandenu maar vastzitten in het idee dat rente leidt tot geldschepping.
(...) Die rente wordt betaald aan de bank inclusief aflossing. De bank heeft dus die rente als surplus ontvangen.
In handen van een bank is het nog niet direct geldschepping want dat is pas zo als het onderdeel is van de reeële economie. Pas als het als winst wordt uitgekeerd aan de bankiers en aandeelhouders is het geldschepping.
Daartegenover staat de extra gegenereerde produktie vanuit ondernemingen die daarmee de rente konden betalen. Als ze die extra productie niet kunnen realiseren kunnen ze ook die rente niet terugbetalen, en wordt er geen rente ontvangen door de bank. Tegenover rente als geldschepping - in indirecte zin - staat een toename van de produktie. Zolang de stijging van goederen en diensten in de pas lopen met de extra geldschepping is er niets aan de hand.
In die zin is het nog steeds zo dat onze inflatie beperkt is.
Als je het hebt over geldschepping moet je wel zeggen wat je bedoeld. Want het gaat uiteindelijk om direct inzetbaar geld in de economie, niet om geld ergens om een spaarrekening. Daar gebeurt niets mee.
Wel als iedereen plotseling als z'n spaargeld gaat besteden, ja dan wel dan krijg je wel hyperinflatie. Maar dat is niet wat er gebeurd.
Als iemand €100.000,= leent van een bank schept de bank ter plekke dat geld. Als ie daarmee een zeilboot koopt pompt ie die ton direct in de economie. Is dat geen geldschepping? Als de lening wordt afgelost is het gecreëerde geld weer weg, maar de rente zelf moet ergens vandaan komen. Uiteindelijk is dus de rente de eigenlijke geldschepping, aangezien bijna al het geld terug te voeren valt op een krediet ergens.
Dit is in tegenspraak met het eindeloos door de massamedia erin gehamerde waandenkbeeld dat het duurder worden van bepaalde goederen tot inflatie leidt. Maar met een (hypothetische) stabiele geldhoeveelheid levert schaarste van een bepaald goed natuurlijk geen inflatie op. Uw geld wordt niets minder waard, maar u bent gewoon meer kwijt aan object A. Tenzij u een liefhebber bent van schuld, gaat u waarschijnlijk minder gebruiken van object A, of minder uitgeven aan object B en C.
Yelandenu blijft maar beweren dat voor de aflossing van rente nieuwe leningen nodig zijn. ... In de boekhouding van Yelandenu wordt er alleen maar credit geboekt, en niet debet. Iedere transactie heeft een debet en een creditkant.
Dat is een natuurlijk gegeven. Bij schuld is er altijd iemand die een vordering heeft en dus het geld bezit voor die aflossing. Dat geld komt via goederen/dienstenransacties weer bij de leningnemer terecht en betaald daar de rente van. Wie gaat een lening aan als hij/zij niet verwacht deze terug te kunnen betalen?
"De rest van de economie betaalt mee aan deze transactie (banklening) in de vorm van inflatie." Nou laten we dan maar stuk voor stuk dit verhaal op haar merites beoordelen:
Alsof er geen bankleningen zijn uitgegeven in tijden van nul inflatie?!
" De euro is immers niet de Nederlandse maar de Europese munt, en de inflatie van de euro wordt bepaald door financiële instituten die vele malen machtiger zijn dan de Nederlandse overheid. " Deze rant gaat over de onmacht van de overheid om inflatie te bestrijden. Dit is echter een taak van de centrale bank DNB.
"Het was succesvol, zodanig succesvol dat het volgens Benjamin Franklin de voornaamste reden was voor de Onafhankelijkheidsoorlog: onafhankelijk blijven van de Bank of England en de internationale bankiers, die de Verenigde Staten graag zouden inlijven in hun monetaire systeem, en een succesvol niet-bancair geld niet konden tolereren. " Deze oorlog is grotendeels gefinancierd door uitgifte van waardepapieren in .....Nederland.
rant tegen de banken is ingegeven door links activisme, face it. Daarom moeten ook de economisch valide argumenten van anderen ondergeschikt worden aan jouw utopische doel. Net als andere zappers wordt er alleen dat aangehaald wat in het straatje past en dat wat er niet in past wordt belachelijk gemaakt.
Marcus stelt zich tegen mijn argumenten over terugbetaling van rente teweer dat er bij een recessie er direct inflatie ontstaat
Het artikel is een alternatief voor het huidige systeem. Daarbij gaat de schrijver uit van het feit dat het huidige systeem inherent inflatie oproept door rente.
In zijn visie zou inflatie niet voorkomen wanneer we over gaan op een systeem zonder rente waarbij mensen ingezet worden die iets wezenlijks bijdragen aan de samenleving.
In mijn optiek ga je dan voorbij aan het feit dat je dient te definieren wat een wezenlijke bijdrage is.
Nederland als onafhankelijk land lijkt me wat achterhaald.
En ik maar wachten op een inhoudelijk argument van de schrijver, komt hij met de dooddoener "je begrijpt het stelsel niet helemaal" ....
Tja, zo lust ik er nog wel een paar.
...
Het is uiterst zwak je stelling te verdedigen met een verwijzing naar een docu. Blijkbaar is het moeilijk om het in eigen woorden te vertellen.
Jouw rant tegen de banken is ingegeven door links activisme, face it.
Vergeet niet aan de waterpijp te lurken, maar niet dat appelsmaak spul (da's chemische bende), neem de gewone tabak.
It doesn’t take sophisticated statistics to show that the second prediction is wrong—all you have to do is look at the ratio of private debt to money. The theoretical prediction has never been right—rather than the money stock exceeding debt, debt has always exceeded the money supply—and the degree of divergence has grown over time.(there are attenuating factors that might affect the prediction—the public hoarding cash should make the ratio less than shown here, while non-banks would make it larger—but the gap between prediction and reality is just too large for the theory to be taken seriously).
Academic economics responded to these empirical challenges to its accepted theory in the time-honoured way: it ignored them.
1. Central banks should create the amount of new non-cash money (as
well as cash) they decide is needed to increase the money supply, by
crediting it to their governments as public revenue. Governments
should then put it into circulation by spending it.
1
2. It should become infeasible and be made illegal for anyone else to
create new money denominated in an official currency. Commercial
banks will thus be excluded from creating new credit as they do now,
and be limited to credit-broking as financial intermediaries.
... Austrian economics, whose analysis of money is surprisingly simplistic. Though Austrians advocate a private money system in which banks would issue their own currency, they assume that under the current money system, all money is generated by fractional reserve lending on top of fiat money creation. This is strange, since if they advocate a private money system, they need a model of how banks could create money without fractional reserve lending. But they don’t have one.
De hersengarage van Zapruder Inc.
Europa geeft Iran schot voor de boeg (en in eigen voet)
Tamiflu(tm) toch geen wondermiddel
Hedge Funds hebben ook mensenrechten
Ongeordend: Brief aan de Toekomst (new vid)