Zapruder Inc.

Chomsky en AIDS
Niet alleen zie je vreemde schijnbewegingen van Chomsky bij 9/11, maar ook als het gaat om de discussie omtrent HIV/AIDS. Hoewel de discussie inzake HIV en AIDS nog erg omstreden is, lijkt Chomsky de argumenten van de dissidente hoek niet te willen horen. Hij stelt simpelweg dat het hele contingent wetenschappers dat zich achter de Gallo-doctrine heeft geschaard respectabele mensen zijn die ongetwijfeld weten wat ze doen. Hiermee marginaliseert hij in één klap de minstens zo respectabele wetenschappers die kritiek hebben op de orthodoxe theorie dat HIV AIDS veroorzaakt. Chomsky, een man van de wetenschappelijke benadering zou op zijn minst de argumenten van de dissidenten toe moeten laten in het discours, maar dat doet hij niet. Nog onbegrijpelijker wordt het wanneer Chomsky wel vertelt dat hij de mechanismen die de pharmamaffia kenmerken wel degelijk doorziet en dat hij ook heel goed de kwalijke rol van de media in dit soort zaken prima kan duiden. Ook is het bekend dat hij het wetenschappelijk establishment vaak ziet als een ingeteelde bende die te ver van de realiteit afstaat. Zijn opstelling wordt nog onlogischer wanneer Chomsky de invloed van corporaties, waaronder de pharma business, in Afrikaanse ontwikkelingslanden ziet als zeer kwalijk en geënt op het uitbuiten van de bevolking. Hoe hij er dan ondanks het juist beschrijven van al deze mechanismen er toe komt om de AIDS dissidenten te marginaliseren en de orthodoxe doctrine voetstoots aan te nemen, zonder ook maar de argumenten van de dissidenten in de discussie mee te nemen, is me een compleet raadsel. Helemaal als hij hier, net als bij de 9/11 omstandigheden, alle randvoorwaarden voor een mogelijk complot perfect weet aan te geven. Hier laat Chomsky’s “connect the dots” redenatievermogen hem wederom op een onbegrijpelijke wijze in de steek. Zie hier hoe hij de bal pijnlijk laat vallen in een interessante forumdiscussie met de hem zeer goed van repliek dienende journalist en onderzoeker Mike Chapelle.

Chomsky en zionisme
Hier wordt het interessant. Chomsky wordt door veel truthers als een zionist shill neergezet en dus als iemand die wel een dubbele agenda moét hebben, aangezien de Amerikaanse neocons de hardline zionisten van Israël onvoorwaardelijk steunen. Een veel gemaakte denkfout die gepaard gaat met de nodige stemmingmakerij, want hier zie je duidelijk het gebrek aan kennis omtrent het ontstaan van politieke ideologieën en zionisme in het bijzonder. Chomsky is inderdaad een zelfverklaard zionist en zijn vader was een aanhanger van de orthodoxe zionistische lijn. Echter, dit is de oorspronkelijke zionistische doctrine die bestond vóór het ontstaan van de Israël als een aparte staat met haar huidige interpretatie van het zionisme. De oorspronkelijke doctrine was die van de Europese joden begin 20e eeuw waarbij ze hun eigen identiteit wilden versterken met de Hebreeuwse taal en joodse religie als tegenkracht voor het opkomend antisemistisme in Europa en omdat men bang was dat men de oorspronkelijke joodse ‘roots’ zou verliezen. Men droomde wel van een joodse staat, maar dan wel één waarmee men met de autochtone bewoners -liefst in Palestina- zou samenleven en waarvoor men destijds het concept van de kibboets had ontwikkeld. Er is zelfs even nog sprake geweest van een stuk land in Oeganda dat gekocht zou worden om een joodse staat te stichten. Het oorspronkelijke zionisme is van oudsher sterk geworteld in het marxistisch en anarchistisch/communistische gedachtegoed, met het grote verschil dat er voor religie wel een belangrijke plaats was ingeruimd. De staat Israël zoals die er later kwam is nooit in overeenstemming geweest met de oorspronkelijke zionistische doctrine. Toen in 1917 de Balfour Declaratie werd opgesteld -een brief van de Britse minister van buitenlandse zaken Arthur James Balfour aan Lord Walter Rothschild- werd er nog gesproken van een “t(e)huis” voor de joodse nationaliteit in Palestina waarbij de burgerlijke en religieuze rechten van oorspronkelijke Palestijnse bevolking niet geschonden mochten worden. Echter, toen was het voor de Britten al duidelijk dat de krachten die toen met het zionistische gedachtegoed aan de haal gingen wel degelijk een staat in gedachten hadden die ten koste zou gaan van de oorspronkelijke bevolking.

Het wordt duidelijk dat het zionisme van Chomsky weinig van doen heeft met wat men op dit moment in Israël ziet en wat zionisme genoemd wordt. Chomsky is dan ook een uitgesproken tegenstander van de agressieve ultrarechtse lijn die Israël volgt en de terreur die het uitoefent op de Palestijnen en de omringende landen. Over de agressie van Israël jegens Libanon zei Chomksy zelfs dat Hezbollah het recht had om hun wapens te houden om zichzelf te verdedigen toen vanuit Israël en de VS druk werd gezet op de Libanese regering om Hezbollah te ontwapenen. Chomsky bekritiseert de ijzeren vuist die Israël maakt met behulp van de financiële en militaire steun van de VS en dat het geen coëxistentie zoekt met de Arabische volkeren; Israël doet in de ogen van Chomsky dan ook aan staatsterrorisme om haar toekomst veilig te stellen. Helaas gaat deze nuance in de discussie vaak verloren, omdat we zien dat de oorspronkelijke betekenis van het zionisme enige tijd geleden gekaapt is door een groepje ultra-rechtse hardliners die weinig op hebben met de joodse religie en identiteit. Dezelfde groep overigens die nu een globale gedachtepolitie bestiert in de vorm van ADL/JDL -en in Nederland onder de naam CIDI- die tegenstanders van de politieke lijn, die nu onder de vlag van het neo-zionisme vaart, een kopje kleiner maakt. Chomksy wordt in zijn dissidente lijn gesteund door bekende critici van het neo-zionistische gedachtegoed als Norman G. Finkelstein, Raul Hilberg en journalist Alexander Cockburn.

Deze belangrijke nuance gaat vaak verloren aan de meeste waarheidsvinders omdat men hier ook de fout maakt dat het oorspronkelijke zionistische gedachtegoed van Chomsky wordt verward met de hedendaagse opvatting van zionisme, die veel meer een politiek en niet-religieus karakter heeft. Mensen als Chomsky en Finkelstein spreken zich duidelijk uit over de antisemitisme knuppel die aanhangers van het neo-zionisme gebruiken en het kapen van de holocaust voor politieke doeleinden. Wat aan de verwarring bijdraagt is dat de gematigde joden in Israël en de religieuze joden in de media weinig tot geen aandacht krijgen en weg worden gezet als “marginaal” en soms “zelfhaters”. De neo-zionisten hebben een enorm invloed op de Amerikaanse media die op hun beurt weer de globale media sterk beïnvloeden. Het feit dat het openlijk en kritisch debat over zionisme, Israël en de geschiedenis van de joden steeds meer in de taboesfeer raakt en zelfs door veel westerse landen al snel als strafbaar wordt gezien, zorgt ervoor dat de inzichten van als Chomsky en Finkelstein onderbelicht blijven. Organisaties als de JDL/ADL die iedereen van antisemitisme betichten die het waagt kritiek te hebben op de (neo-zionistische) politiek van Israël, worden door Chomsky dan ook sterk veroordeeld.

Chomsky is een man met een meer dan indrukwekkend oeuvre en iedereen die kritisch naar de wereld kijkt kan veel van zijn gading vinden in zijn uitspraken en publicaties. Hij benadert geopolitiek en de controlerende mechanismen vanuit een wetenschappelijk oogpunt en houdt zich daardoor op de vlakte als het gaat om speculatie en aanname. Desalniettemin lijkt er een onlogica te zitten in bepaalde onderwerpen die hij bespreekt, omdat hij hier soms verzuimt met zijn zelfbeschreven mechanismen een consequente context neer te zetten. Wat de precieze redenen hier achter zijn is vooralsnog onduidelijk, maar het is inmiddels wel duidelijk dat het niet de standaard open deuren zijn als zou hij een neo-zionist zijn of een gatekeeper die de discussie frustreert en marginaliseert. Met zijn felle standpunten en veroordeling van Amerika en Israël moet hij natuurlijk ook op zijn tellen passen, want dat is velen voor hem zuur bekomen. Naast Howard Zinn is Noam Chomsky wellicht de belangrijkste spreker als het gaat om context te bieden in een snel veranderende en verraderlijke wereld, aangezien de geschiedenis zich in ijltempo herhaalt. Hoewel Chomsky messcherpe analyses heeft wil dat nog niet zeggen dat men blind achter hem aan moet lopen. Iets wat Chomksy zelf ook nooit zou aanmoedigen.