Ooit afgevraagd of het leven zin heeft? Het is een vraag waar onze Zappies dag en nacht mee bezig zijn. Op deze vraag wordt nu eindelijk uitsluitsel gegeven. Laten we eerst even ingaan op het concept ‘zin’. Wanneer heeft iets zin? Dat is zodra iets in het licht staat van een doel. Een doel is iets dat bereikt moet worden. Hier kun je zelf, maar ook anderen iets van vinden in normatieve bewoordingen. Dus: Een doel kan goed, slecht, verstandig of bijvoorbeeld een tactisch doel zijn evenals de handelingen om dit doel te bereiken. Dit zijn allemaal subjectieve kwalificaties. Stel dat Persoon A handeling X verricht om doel Y te behalen. Persoon B kan nu de handeling onverstandig vinden, maar het doel nobel. Je kunt er iets van vinden in normatieve termen.
Voor persoon A uit het voorbeeld van zojuist geldt dat op het moment dat deze een doel stelt, en hij een handeling verricht om dit doel te behalen hij dus zinvol bezig is. Maar, hoe kunnen we nu vaststellen of het leven in het licht staat van een doel?
Dat is volgens mij eenvoudig vast te stellen als je een willekeurig individu bestudeert. Iedereen vertoont, of hij nu wil of niet telkens allerlei soorten intentioneel gedrag. Voordat je het weet dwingen je hersenen je om opgewonden te raken, verliefd te worden, medeleven te tonen, te genieten van complimenten of van harmonische geluiden (enzovoorts). We geven op allerlei verschillende stimuli een normatief georiënteerde respons. Immers, ik kan er wat van vinden dat iemand wel of geen medeleven toont, opgewonden is of kickt op een complimentje. Sommige van deze responsen zijn in meer of mindere mate aangeleerd, of beïnvloed door eerdere gerelateerde ervaringen. Deze responsen kunnen we (althans dat is ons intuïtie) controleren en conditioneren. Anderen lijken in de hard of software van onze hersenen meegeleverd te zijn, we kunnen het niet helpen dat we een bepaalde normatieve respons geven.
We stelden juist vast dat iets zin heeft als het in het licht staat van een doel dat bereikt moet worden en dat we handelingen moeten verrichten om dit doel te behalen. Het feit dat wij allerlei normatieve reacties geven op prikkels van buitenaf laat zien dat er in op de een of andere wijze een doel is (of eventueel meerdere doelen) op basis waarvan we telkens bepalen welke normatieve reactie toepasselijk is.
Dus: gezien het feit dat er een doel is, kunnen we dus gerust stellen: Het leven heeft zin!
Maar wat is deze zin dan? Dat is lastiger vast te stellen. Schijnbaar is er iets in onze hersenen dat in het licht van een hoger doel ons gedrag en beleving stuurt. Dit hogere doel is duidelijk niet iets wat we bewust kunnen opvragen, het ligt besloten in ofwel ons onderbewustzijn, de fysische architectuur van onze hersenen (“de bedrading in de hersenen”) of een fenomeen dat we niet in filosofische, psychologische of natuurkundige termen kunnen beschrijven. Iets voor de volgende keer, een levensvraag per artikel is even voldoende.
Voor nu: wees gerust! U of eigenlijk uw hersenen zijn zinvol bezig. Het is alleen nog maar de vraag wat het dan is dat u wilt bereiken!
Beetje merkwaardige opbouw van het stuk. Eerst stelt de auteur vast dat er zingevening is als er een doel is (dat lijkt mij ook). Vervolgens zegt hij: "Maar wat is deze zin dan".Volgensmij is de schrijver daar de kluts ook een beetje kwijt met dat doel, zin, doel en dan weer zin.. die laadste 'zin' had 'doel' moeten zijn denk ik
Maar wat is deze zin dan?
Weet je wat het toppunt van zinloosheid is ? Een eendagsvlieg die zijn dag niet heeft
We stelden juist vast dat iets zin heeft als het in het licht staat van een doel dat bereikt moet worden en dat we handelingen moeten verrichten om dit doel te behalen.

willekeurig spotje voor LEGER het of de of andere overheidsdienst
Cogito ergo sum
Ook hierover heeft niemand het tegendeel beweerd, maar ik moet er wel bij zeggen dat het een mening is wat je daar deponeert, het is geen feit.
Als er zoiets als een god bestaat dan heeft die het leven gecreeerd en moet om die reden een deel van de zin van het leven uitmaken, dat kan niet anders.
De zin van het leven is het leven zelf. Een eendagsvlieg wordt geboren, fladdert wat rond op zoek naar een partner, vermeerdert zichzelf en legt het loodje. In essentie doen wij mensen precies hetzelfde.