Zapruder Inc.

Spielberg is op dit moment de grote held. Een „celebirty“ die zijn mond opentrekt over de al jaren voortwoekerende tragedie in Darfur. Een tragedie die mede door China in stand wordt gehouden. Daarom weigert Spielberg nog langer mee te werken aan het in beeld brengen van de Olympische Spelen van 2008. De regisseur wil zo een statement maken en roept de wereld, organisaties en sponsoren op China onder druk te zetten. Dit gebeurt. Sporters, nobelprijswinnaars, sterren en media schrijven een brief naar de Chinese president Hu Jintao en roepen China op de Soedanese regering tot vrede in de regio te bewegen. De media pikken het verhaal op en de grootste vierjaarlijkse sportgebeurtenis wordt zo aangegrepen om „iets goeds“ te doen.

Wat klopt er niet aan dit plaatje? Had meneer Spielberg niet iets eerder kunnen bedenken dat hij niet in zee wil gaan met het Chinese regime? Zeg maar, voordat hij de „opdracht“ aannam. De problemen in Darfur spelen al een aantal jaren en het is toch ook algemeen bekend dat China belangen heeft in de regio. Een plotselinge „aha erlebnis“ bij de regisseur?

Natuurlijk niet. De acties van Spielberg hebben alle tekenen van een zorgvuldig georkesteerde campagne. Dit is geen spontane actie van een eenling tegen het Chinese regime; hier is over nagedacht. Een 100% politieke zet rechtsstreeks uit de koker van de organisaties die achter de nobele “Red Darfur” Campagne zitten.

Het „vreemde“ aan het Darfur conflict is dat het van alle genocides, oorlogen, moordpartijen, ellende en rampen op het Afrikaanse continent veruit de meeste aandacht krijgt. In vergelijking zijn bijvoorbeeld in Kongo in dezelfde periode als de Darfur ongeveer 5 miljoen mensen om het leven gekomen. In een vergelijkbaar conflict. Als we naar de gehele Centraal Afrikaanse regio kijken, blijkt Darfur slechts een van de vele gebieden waar onschuldige mensen op de vlucht zijn, worden vermoord of etnisch vervolgd. Oorlogen die minzaam bekend zijn in het westen. De focus ligt op Darfur.

De redenen hiervoor zijn simpel. Darfur wordt door een groot aantal, machtige, organisaties in de (westerse) publieke schijnwerpers geplaatst. Niet de minste organisaties en met veelal een politieke agenda. The American Jewish World Service, B’Nai Israel Darfur Action coalition, U.S. Holocaust Memorial Museum, National Association of Evangelicals. Op het eerste gezicht organisaties met een nobel karakter maar met veelal nationalistische, militaristische en religieus fundamentalistische trekjes. Doormiddel van agressieve pr-campagnes en inzet van celebrity’s vragen zij aandacht voor de zaak in Darfur. Donaties voor Darfur eindigen via deze „humanitaire“ organisaties meestal in de zakken van lobbyisten en niet in Afrika.

De belangrijkste organisatie/steunpilaar achter „Red Darfur“ is The Centre for Security Policy, een ultra-rechtse denktank maar een zenuwcentrum voor Amerikaanse inlichtingendiensten. Onder andere het idee voor de „The Axis of Evil“ is in deze denktank geboren. Het uiteindelijke streven van de CFSP is het inzetten van een (NATO) vredesmacht in de regio. En controle over de Soedanese grondstoffen.

Want daar draait het allemaal om. Niet om de slachtoffers, niet om de „genocide“ of etnische zuiveringen (Overigens komt het verhaal van Islamieten tegen „zwarte“ bevolking uit deze denktanken en organisaties. Een simplificatie) maar om olie en (zeer hoge kwaliteit) uranium. Het probleem is dat deze olie en ertsen door Chinezen worden gewonnen en dus niet onder „onze“ controle staan. Hier komt meteen ook de enorme westerse hypocritie om de hoek kijken. Het feit dat er geen aandacht is voor andere conflicten in de regio wordt veroorzaakt doordat in de landen om Soedan heen „onze dictatoren“ aan de macht zijn. Sterker, Frankrijk en de Verenigde Staten hebben actief adviseurs (militairen) in landen als Centraal Afrika, Tjaad en Kongo. Oeganda, dit jaar thuisland voor het jaarlijkse „commonwealth feestje“ is een belangrijk bondgenoot van de EU en VS in de regio maar ook hoofdsponsor van verschillende rebellengroepen. Evenals Tjaad. Evenals het opbouw „succesverhaal“ Rwanda, een land dat gebukt gaat onder een dictator en een repressief (door het westen getraind) politieapparaat.

Darfur is domweg een van de vele Afrikaanse regio’s dat het slachtoffer is van de niet-aflatende strijd om Afrikaanse grondstoffen. Maar zoals bij zoveel conflicten wordt het westerse publiek een versuikerde versie van de waarheid voorgehouden. De komende tijd zal het „Darfur“ verhaal in samenhang met de Olympische Spelen weer op de voorgrond treden in “onze” media. Maar niets is wat het lijkt. Als China haar verantwoordelijkheid moet nemen voor het menselijk lijden in de regio, wordt het ook tijd dat wij dat doen. Niet door stationering van NATO troepen maar door „westerse“ druk te zetten op onze dubieuze bondgenoten of proxy-rebellengroepjes.