Zapruder Inc.

Voor iedereen die de geschiedenis een beetje kent en wat af weet van politieke stromingen, is het duidelijk uit welk ideologisch vaatje Geert tapt. En wat in het vat zit verzuurt niet. Geert leent handig elementen van nationaalsocialisme, fascisme en xenofobe propraganda om de bange massa te bespelen. Geert weet namelijk dat angst voor het onbekende van alle tijden is. Geert weet ook dat tijden van crisis en onvrede het moment zijn waarop je moet toeslaan. Dit zijn namelijk de momenten dat je de sluimerende onvrede van het volk – die niet voldoende herkend wordt door de ingeslapen politici – kunt kanaliseren en projecteren. En die politici hebben me toch een partij zitten slapen! Na de turbulente opkomst en neergang van Fortuyn dachten de politici namelijk dat het om een tijdelijke oprisping van onvrede ging van het Nederlandse volk. Men dacht doordat de kop van de slang was afgehakt, dat de geest weer terug in de fles kon en alles weer bij het oude kon blijven.

Maar het was een misrekening. De Haagse politiek was kennelijk niet voldoende doordrongen van het feit dat het Nederlandse volk het – op haar eigen, bijzondere wijze – zat was. Spuugzat. En dus in plaats van de straten op te gaan, ME-ers in elkaar te schoppen en politici te belagen stemden veel Nederlanders op Fortuyn (en sympathiseerden velen stilletjes met hem). De politieke partijen waren het contact met hun achterban verloren doordat ze te laat en te slecht inspeelden op de veranderende maatschappij en hun ideologische principes niet mee-evolueerden. Waar je vroeger nog duidelijke politieke tegenstellingen, bezielend engagement en diepgewortelde idealen vond in de partijen, verdween met het verstrijken van de tijd de broodnodige diversiteit in het politieke landschap; de doodsteek voor de democratie. Het poldermodel zorgde ervoor dat de verzuiling verdween en politieke tegenstellingen bij voorbaat werden gladgestreken voordat men in debat ging. Sociale partners schurkten steeds meer tegen het establishment aan en participatie in de achterban van de politieke partijen nam af. De burgers begonnen hun interesse in de politiek steeds meer te verliezen, in slaap gesust als ze waren door de mythe van de verzorgende heilstaat en hun toenemende verheerlijking van het consumentisme.

Na de moord op Fortuyn riepen de politici en bloc dat het anders moest; ze waren het contact met het electoraat verloren en moesten dichter bij de burger staan. Maar het waren loze woorden. Het lijk van Fortuyn was nog niet koud, of het was business as usual. En dat breekt ze dus nu ruim acht jaar na de moord op Fortuyn op. Of lijkt dat maar zo? De gevestigde partijen lijken namelijk een vreemd dubbelspel te spelen als het de politieke haatzaaierij van de PVV aangaat. Aan de ene kant verketteren ze Wilders’ xenofobe ideeën, maar aan de andere kant lijken ze er garen bij te spinnen. Sinds Fortuyn hebben de gevestigde partijen, zowel links als rechts, van het verziekende politieke klimaat geprofiteerd door allemaal een flinke ruk naar rechts te maken. Voor een groot deel is dit puur zelfbehoud, aangezien ze door hebben dat Wilders flink scoort met zijn populistische en nationalistische ideologieën. Ook 9/11 en de mythe van globaal islamterrorisme hebben de haat voor moslims en de dreigende islamisatie aangewakkerd. Het hele politieke spectrum in Nederland is dus een flink stuk rechtser en populistischer geworden. Wat dat betreft krijgt ons land steeds meer overeenkomsten met de Verenigde Staten, waar amper verschil te zien is tussen wat we hier links en rechts zouden noemen. Nu zien we partijen als de PvdA zichzelf verloochenen door Wilders rechts proberen in te halen als het om immigratie of de islam gaat.

Dit alles zorgt voor een gênante spagaat bij veel politieke partijen, aangezien ze Wilders niet proberen te bestrijden met eigen, in de achterban gewortelde idealen, maar met puur reactieve acties op het symptoom Wilders. Door telkens maar op Wilders in te hakken en op de man te spelen, tonen ze hun eigen onvermogen aan. Dat onvermogen bestaat namelijk uit het niet zelf kunnen bieden van heldere, gedragen politieke oplossingen als tegenwicht voor Wilders’ knettergekke hersenspinsels; iets waar Wilders volkomen aan voorbij gaat met zijn (bewust) onuitvoerbare plannetjes. Niemand die in staat lijkt Wilders en zijn simpele partijgenoten dermate van repliek te dienen zotdat ze niet eens meer dorsen te spreken in de Tweede Kamer. Moeilijk moet dit niet zijn, aangezien het niveau van de PVV niet eens dat van een VMBO schakelklas overstijgt. Maar dat probleem heeft niet alleen de PVV, want de Kamer lijkt steeds meer bevolkt door slaafse jaknikkers en zwakzinnigen die braaf doen wat hun partijleiding ze opdraagt, in plaats van de stem van hun electoraat te vertegenwoordigen. Armoede aan beide zijden dus.

Het is echter de vraag of de gevestigde partijen hier überhaupt iets aan willen doen. Het consensusmodel lijkt inmiddels zo verankerd te zitten in de politieke cultuur, dat men niet terug lijkt te willen naar de tijd waarin ideologische tegenstellingen nog echt in de politieke arena uitgevochten werden. Te grillig en onberekenbaar, aangezien het belangrijkste doel van iedere politieke partij haar eigen voortbestaan is. Dat betekent dat wanneer men te hard tegen Wilders ingaat en teveel met de eigen ideologische veren gaat wapperen, dit weleens terminaal stemmenverlies kan opleveren. Dat is een les die een aantal partijen wél hebben onthouden. En dus wordt er een laf politiekcorrect spel gespeeld waarbij men met modder gooit naar met name de persoon Wilders, maar men nog steeds niet de broodnodige toenadering zoekt bij de burger, noch de ideologische verankering in de eigen gelederen. Wilders is namelijk een onderdeel geworden van de het politieke spectrum en een belangrijke voelspriet in het instrument van repressieve tolerantie. Aan de hand van Wilders geraas en provocatie denken de politieke partijen te kunnen aflezen wat zich in de onderbuik van de Nederlandse burger afspeelt. Wilders tast de grens van het betamelijke af en de gevestigde partijen sluiten zich later stilletjes aan bij wat het beste lijkt te scoren en doen alsof ze het zelf verzonnen hebben. Ze vergeten echter dat Wilders geen duidelijk gedefinieerde ideologie of partijprogram voordraagt, maar slechts een éénmans tegenbeweging vormt. Pure agitprop met een blonde pruik op. En de rest reageert op zijn reageerpolitiek; de lamme die de blinde leidt.

Aangezien de huidige bankverwarmers in de Kamer te dom of te ‘slim’ zijn om Wilders aan te pakken, is de enige hoop op het stoppen van deze waanzin dat Wilders en zijn PVV enorm gaan scoren bij de komende verkiezingen. Niet meteen als grootste partij (dat zou een nóg gênantere premier opleveren dan we nu al hebben) maar voldoende veel dat de gevestigde partijen er niet omheen kunnen om een coalitie met de PVV te moeten vormen. Dan wordt het lachen, namelijk. De PVV bestaat hoofdzakelijk uit lijzige, dronken, vrouwmishandelende oelewappers die nog dommer zijn dan het gemiddelde Kamerlid. Rellen kunnen ze nog net, maar meeregeren zal ze nooit lukken. Nog incompetenter en dommer dan de LPF ooit was, zal een coalitie met de PVV zichzelf binnen de kortste keren opblazen. Als dit gebeurt, betekent dit het einde van de PVV en Wilders als intrigant. En dat zal Wilders niet toestaan en dus is meeregeren voor hem geen optie. In de oppositie kan hij namelijk roepen wat hij wil, zonder dat daar politieke consequenties aan vastzitten en zonder zich bekneld te voelen in het keurslijf van coalitieafspraken. Tegenstanders van de PVV zouden zou dus massaal op Wilders moeten stemmen en zijn politieke tegenstanders zouden hem dood moeten knuffelen.

Echter, de diagnose van het ziektebeeld van symptoom Wilders stopt niet daar. Naast het steekspel tussen Wilders en de nationale politieke partijen, zweeft ergens nog de vage internationale agenda die hij nastreeft. Het is duidelijk dat Wilders zijn instructies van elders ontvangt en de sporen hiervan leiden buiten de landsgrenzen. Wilders lijkt deel uit te maken van een internationale neofascistische agenda die we ook tegenkomen bij de Amerikaanse neocons. Wilders is kind aan huis bij ultraconservatieve groeperingen in Amerika en Israël en spreekt daar regelmatig over het internationale islamgevaar. Waar zijn loyaliteit ook mag liggen, duidelijk is dat deze niet primair bij het Nederlandse electoraat ligt. Wilders is namelijk geen politicus, maar een intrigant. Een product van internationaal opererende denktanks en politieke lobbygroeperingen die een globale agenda nastreven welke geworteld is in het gedachtegoed van fundamentalistische (christelijke) religie, neokolonialisme en -fascisme. Het symptoom Wilders duidt dus niet alleen op nationale ziekte, maar op een internationaal groeiend kankergezwel.