Zapruder Inc.

Rest me te stellen dat ‘onze eigen’ wetenschapper, biochemicus W. Godschalk PhD ook altijd heeft gesteld dat virussen geen kanker veroorzaken en HPV dus ook geen baarmoederhalskanker.

HPV - geinstitutionaliseerde kwakzalverij

Afgelopen week verscheen de heer Coutinho van het RIVM uitgebreid in de media om te verklaren dat de ‘indianenverhalen’ over het HPV-vaccin ‘gebaseerd zijn op aanwijsbaar onjuiste informatie’. Helaas gebruikte hij deze unieke gelegenheid niet om uit te leggen welke informatie hij dan precies bedoelde en waarom deze onjuist is. Om een eind te maken aan mijn tergende onzekerheid, ben ik dit weekend zelf maar even in de literatuur gedoken. Met schrikbarende resultaten…

Je hoeft niet eens een wetenschappelijk artikel open te slaan om tot de conclusie te komen dat deze HPV-vaccinatiecampagne voortvloeit uit een geinstitutionaliseerde vorm van kwakzalverij. Uit de verklaringen van de officiele instanties zelf blijkt namelijk dat nog nooit is aangetoond dat een virus de veroorzaker is van baarmoederhalskanker.

De eerste wetenschappelijke stap om te onderzoeken of er tussen twee variabelen (in dit geval een bepaald virus en baarmoederhalskanker) een oorzakelijk verband bestaat is om vast te stellen dat de ene variabele 1) een noodzakelijke voorwaarde en/of 2) een voldoende voorwaarde is om de andere variabele te veroorzaken. De officiele lezing zegt hier het volgende over:

1- Noodzakelijke voorwaarde: HPV-16 wordt waargenomen in slechts ongeveer 50% van de (baarmoederhals-)tumoren. HPV-18 in 20% van de tumoren. Oftewel, de aanwezigheid van een van deze virussen is absoluut geen noodzakelijke voorwaarde voor het ontwikkelen van baarmoederhalskanker.

2- Voldoende voorwaarde: de meerderheid van de vrouwen test op zeker moment in hun leven positief op een of meerdere varianten van HPV, waaronder 16 en 18. Het overgrote deel van deze vrouwen ontwikkelt geen baarmoederhalskanker. Oftewel, infectie met een van de 100+ varianten van het HPV-virus leidt bijna nooit tot baarmoederhalskanker en is dus al helemaal geen voldoende voorwaarde.

Op geen enkele plek in de wetenschappelijke literatuur – althans die waarnaar verwezen wordt in de publicaties van het RIVM, de Gezondheidsraad en het Nobelprijs committee – gaat de onderbouwing van het vermoedelijke oorzakelijke verband verder dan het verwijzen naar correlaties. Dat correlatie niet hetzelfde is als causatie zou iedere wetenschapper moeten weten, maar voor de volledigheid zal ik het illustreren met een voorbeeld:

De bevolkingsgroei is de laatste 20 jaar in alle Nederlandse provincies afgenomen. In 80% van die provincies is ook de hoeveelheid ooievaars afgenomen. Als je de theorie aanhangt dat ooievaars babies bezorgen, zou je kunnen concluderen dat in 80% van de provincies de afname van de bevolkingsgroei veroorzaakt wordt door het uitsterven van de ooievaar. Zoniet, dan zul je zeggen dat hier sprake is van een (toevallige) correlatie, maar zeker niet van causatie.

Op eenzelfde manier is het niet wetenschappelijk om te concluderen dat HPV-16 50% van de baarmoederhalstumoren veroorzaakt, alleen omdat deze in 50% van de gevallen wordt aangetroffen. Dus waarom zou je een vaccin ontwikkelen tegen een virus, waarvan je op zijn best kunt zeggen dat het in sommige gevallen van baarmoederhalskanker een rol zou kunnen spelen (maar welke rol – veroorzaker, bestrijder of toevallig bijverschijnsel – is onbekend)?

Al zou je in 100% van de tumoren hetzelfde virus vinden – welke dan ook – dan nog is dit geen sluitend bewijs voor causatie. In dat geval zou je experimenten moeten opzetten waarmee je aantoont dat dit geisoleerde virus dezelfde ziekte veroorzaakt wanneer geinjecteerd in een gezond persoon (of ander vatbaar proeforganisme). Zo’n experiment staat nergens in de wetenschappelijke literatuur beschreven.

HPV nog nooit aangetoond in kankercellen

Maar het is nog veel erger. De statistieken die men hanteert bij het beoordelen van de correlatie tussen baarmoederhalstumoren en de verschillende varianten van HPV zijn gebaseerd op ongefundeerde aannames.

Wanneer men tumoren onderzoekt op de aanwezigheid van HPV, dan detecteert de gebruikte testmethode niet – zoals je misschien zou verwachten – de aanwezigheid van virussen, maar de aanwezigheid van dna-materiaal waarvan men denkt dat dit uniek is voor het virus. Ik schrijf nadrukkelijk ‘denkt’, omdat men nog nooit de virussen zelf heeft gevonden/aangetoond in baarmoederhalstumoren.

Als u nu van uw stoel valt van verbazing, dan begrijp ik dat volkomen. Laat ik het toelichten aan de hand van de geschiedenis. Afgelopen najaar ontving de heer Harald Zur Hausen een Nobelprijs voor ‘het opsporen van humaan papilloma virussen [HPV’s, red] die baarmoederhalskanker veroorzaken’. Deze meneer ging in de jaren 70 op zoek naar het HPV in tumoren. In die periode kwam er namelijk veel geld beschikbaar om onderzoek te doen naar de mogelijkheid dat virussen kanker kunnen veroorzaken.

Het HPV is een virus dat in de jaren 60 is aangetroffen in een wrat. Zur Hausen vermoedde (hoopte) dat hij het virus zou aantreffen in tumoren, maar kon het niet vinden! Daarop bedacht hij een theorie die zei dat het virus zich verstopte in het gewone dna van de cel. Hierop ging hij op zoek naar stukjes dna in kankercellen die zouden kunnen corresponderen met het dna van het HPV zoals in de jaren 60 beschreven.

Maar Zur Hausen had pech, want hij vond wel dna dat hier een beetje op leek, maar niets wat identiek zou passen in het genoom van het oorspronkelijk beschreven virus. Dus bedacht hij een theorie die zei dat er verschillende varianten HPV zijn (HPV-2, HPV-3, etc). Telkens als de onderzoeksresultaten niet reproduceerbaar bleken, interpreteerde men dat als een nieuwe variant, waardoor men er nu vanuit gaat dat er meer dan 100 varianten bestaan.

Ondertussen is het virus nog nooit zelf aangetoond in een tumor. HPV tests zoeken naar cellulair materiaal, waarvan 1) men denkt (maar niet weet) dat het toebehoort aan en uniek is voor bepaalde HPV-varianten, en 2) het onmogelijk is vast te stellen wat de oorsprong is (cel, celafval, HPV, een van de 99,9% andere virussen die nog niet geanalyseerd zijn).

Een positieve HPV-test zegt dus niets over de aanwezigheid van een virus. Toch heeft het een bepaalde voorspellende waarde, omdat het wel iets zegt over de aanwezigheid van cellulair materiaal dat geassocieerd wordt met abnormale celgroei.

HPV vaccinatie is kwakzalverij

Het Cervarix vaccin dat men in Nederland gebruikt bevat een eiwit dat toebehoort aan het oorspronkelijk beschreven HPV. Dit eiwit wordt gekweekt in baculovirus-culturen. Het vaccin bevat hierdoor ook partikels uit deze culturen en daarnaast nog aluminium-chemicalien en enkele andere synthetische stoffen.

Het idee is dat het lichaam anti-stoffen opbouwt tegen het bewuste virus-eiwit en hierdoor beter in staat zal zijn in het geweer te komen wanneer het echte virus zich voordoet. Of de grote boosdoeners HPV-16 en HPV-18 ook dit eiwit bevatten is nergens te achterhalen in de wetenschappelijke literatuur, omdat ze dus nog nooit als zodanig zijn waargenomen (slechts hun vermoedelijke genetische materiaal).

Of het vaccin ook daadwerkelijk baarmoederhalskanker voorkomt - de klinische effectiviteit – is nooit onderzocht. Of het vaccin op lange termijn veilig is (zij het op zichzelf, zij het in combinatie met andere vaccins), is ook nooit onderzocht. Men monitoort wel een groep gevaccineerde vrouwen, maar deze vallen ten eerste niet in de leeftijdscategorie waarvoor het vaccin bedoeld is, en ten tweede is er geen ongevaccineerde controlegroep voorhanden. Oftewel, de HPV-vaccinatiecampagne is een groot experiment en in feite gewoon kwakzalverij.

Vertrouw de experts (niet!)

De heer Coutinho van het RIVM laat na zijn uitspraken te onderbouwen. In de media komt het zelden tot een inhoudelijke discussie; de bezwaren van tegenstanders worden niet serieus afgewogen. In feite appelleert men aan de autoriteit van experts in dienst van de overheid, onderzoeksinstanties en de farmaceutische industrie.

Maar hoe vaak blijf je geloven in een partner die je bedrogen heeft? Welk track record hebben deze partijen die wij worden geacht te vertrouwen? In deze tijden van financiele crisis behoeft het weinig betoog dat de overheid op grote schaal kan falen in het toezicht op marktpartijen. Er is een lange lijst met desastreuze farmaceutische producten die op de markt gekomen zijn. Bekende voorbeelden zijn DES en Softenon, en meer recent natuurlijk Vioxx. Ook het Nobel-committee heeft in het verleden vele vergissingen begaan.

GlaxoSmithKline, de producent van Cervarix, heeft zelf een lange geschiedenis van criminele handelingen, waaronder het (frauduleus) op de markt brengen van schadelijke medicijnen, kartelvorming, milieuvervuiling, vivisectie en financiele fraude. Niet echt het type organisatie waar je blind op gaat, lijkt me. Sterker nog, als GlaxoSmithKline een mens was geweest, dan had hij/zij met zo’n staat van dienst waarschijnlijk niet meer deel kunnen nemen aan het maatschappelijk en economisch verkeer (lees: de rest van zijn leven in de bak gezeten).

En als de ‘experts’ vervolgens weigeren om de bezwaren en bedenkingen van de gewone burger serieus te nemen, dan maken zij zichzelf niet alleen verdacht, maar diskwalificeren zij zichzelf in mijn ogen als serieus gesprekspartner. We moeten altijd open blijven staan voor nieuwe technologien om de gezondheid van onze kinderen te bewaken, maar dan wel graag zonder enige vorm van controverse en op basis van een respectvol debat.