Zapruder Inc.

Van alle kunstjes die de heersende elite (of NWO, Illuminatie, Rothschilds, Sith, whatever...) heeft uitgehaald om de meute te onderdrukken, zou individualisme weleens de meest succesvolle kunnen blijken. Hoewel religie altijd nog altijd een krachtig middel blijkt om mensen tegen elkaar op te zetten en de onderdrukte meute te mobiliseren, heeft het ook een paar flinke nadelen: de mensen zijn banger van hun god dan hun aardse vertegenwoordigers en religie heeft een sterk gemeenschappelijk bindend karakter, waardoor gemeenschappen hechter met elkaar verbonden zijn. Toen na de Renaissance het feodale systeem begon af te brokkelen en de middenklasse steeds meer macht en middelen naar zich toe trok, werden er allerlei politieke ideologieën in de strijd geworpen. Zo kreeg je republieken, deelstaten onder één vlag en speeltjes als democratie, communisme en fascisme.  Het zijn niets meer dan ingewikkelde mechanismen waarmee de maatschappelijke kaders afgebakend worden waarbinnen de massa zich mag roeren; een soort scharrelkipmaatschappij, met vrije uitloop naar buiten maar hetzelfde onvermijdelijke lot.

De verschillende ideologieën blijken nogal aan mode onderhevig en zo zien we het communisme langzaam roze verkleuren als een oude rode Toyota Starlet in de zomerzon, en het fascisme rustig doorsijpelen in het kapitalisme en wat nog over is van de democratie. Religie doet nog haar best, maar zodra de levensstandaard van de onderdrukte massa toeneemt, neemt ook de interesse voor het aardse toe en vaak die voor het goddelijke evenredig af. Men kreeg wel in de gaten dat repressieve systemen een beperkte houdbaarheid hadden en iedere despoot is altijd bang geweest voor een revolutie of nieuwe legercoup. Men moest dus een systeem vinden waarbij de meute illusie had in vrijheid en keuze te leven, terwijl men ondertussen nog strak de touwtjes in handen hield. Met repressieve tolerantie had men een sterke troef in handen, want het was toepasbaar op meerdere staatsvormen en systemen. Toen het kapitalisme echt begon door te breken in de vorige eeuw bracht het (onverwacht?) een nog veel krachtiger mechanisme met zich mee: individualisme.

Door het kapitalistische ideaal werd zelfverwezenlijking van het individu veel eenvoudiger; waar men voorheen een koning of dictator had moeten zijn om veel rijkdom te vergaren, kon dit nu ook via het kapitalistische systeem. Als je niet tot de elite behoorde dan was het niet slim om je buiten de groep te begeven omdat je dan kwetsbaar was en armoede eerder op de loer lag dan rijkdom. Die groep was meestal de directe familie en de eigen (geloofs-)gemeente en bood bescherming door cohesie. Toen rijkdom ook binnen het bereik kwam van de non-elite en geloof steeds meer terrein begon te verliezen, begon ook de cohesie van de groep te desintegreren. De mens heeft gedurende 99% van zijn geschiedenis altijd in groepsverband geleefd en pas in de laatste honderden jaren is hier een beslissende wending in gekomen. Met individueel bezit en de mogelijkheid tot zelfverrijking werd het oorspronkelijke groepsleven minder belangrijk en nam ook het individualisme toe. Deze versplintering van de maatschappij en sociale cohesie maakte het voor de heersende elite een stuk makkelijker om de massa te manipuleren. “Verdeel en heers” samen met repressieve tolerantie werd het nieuwe recept.

Terug naar China. In China vindt een vergelijkbaar proces plaats dat heel goed waar te nemen is. China maakt op dit moment een ongekend explosieve groei door van haar steden. Niet alleen door de natuurlijke bevolkingsaanwas, maar meer door het feit dat jonge families ervoor kiezen hun eigen huis te bewonen. Waar het eerst normaal was dat een jong echtpaar bij de ouders ging inwonen om daar hun gezin te stichten, zie je nu een duidelijke schifting naar het willen van een eigen woning. En als dat gebeurt in een land met ruim 1,3 miljard Chinezen dan zijn de gevolgen enorm. Zo zie je dus grote en middelgrote steden groeien als enorme lelijke kankergezwellen met steeds meer appartementen en winkels in de periferie. Een middelgrote stad als Xi’an heeft ‘maar’ 4 miljoen inwoners, maar als je de directe periferie erbij telt kom je al aan 12 miljoen. Megasteden als Beijing en Sjanghai laten met respectievelijk 15 en 20 miljoen zien waar deze ontwikkeling onvermijdelijk naartoe gaat.


Eén van de ontelbare bouwputten in Shanghai

Dit toenemende individualisme en afstappen van de traditionele familiegemeenschap waarin een land als China haar wortels heeft, zie je het snelst groeien in de stedelijke gebieden. Daar waar kapitalisme komt, komt ook het individualisme mee om de essentie van het groepsleven te vernietigen. Mao Zedong had misschien al onbedoeld zijn land voorbereid op deze roofbouw door religie als schadelijk aan te duiden, waardoor er al een belangrijk bindmiddel verdween. De Oeigoeren kennen van oorsprong nog de groepscultuur door hun traditionele waarden en normen, maar dat staat op de tocht door het Chinese assimilatiebeleid (ondermeer gemengde huwelijken tussen Oeigoeren en Han-Chinezen) en het neo-kapitalistische beleid van de Chinese overheid. De culturele en traditionele cohesie valt weg en wordt vervangen door de Nieuwe Chinese Droom. Een droom die later weleens een nachtmerrie zou kunnen blijken als we zien wat het kapitalisme Amerika heeft gebracht…