Zapruder Inc.

De eerdere delen:

■ Introductie extremistische Islam - Deel I
■ Introductie extremistische Islam - Deel II
■ Introductie extremistische Islam - Deel III
■ Introductie extremistische Islam - Deel IV: Taliban

Na de Japanse aanval op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor kan de reputatie van Leo Cherne niet meer stuk. De “profeet” Cherne “voorspelde” correct dat de Verenigde Staten niet bij de oorlog in Europa betrokken zou raken zonder “a triggering event” in de Pacific. De van huis uit econoom had ten aanzien van zijn visioen misschien een klein voordeel. Zijn Research Institute of America (RIA) gold, in wat we nu kunnen noemen, als een voorloper van de OSS. De oer-vader van de CIA. Twee jaar daarvoor ontvouwde Cherne zijn visie op de nog altijd door de grote depressie aangeslagen Amerikaanse economie. De Verenigde Staten moesten een groot arsenaal worden. Een military industrial “arsenal”, met als ongenoemde voorbeeld Hitler Duitsland. Samen met de toekomstige chef van de CIA Bill Casy legde Cherne dan ook de grondsteen voor de oorlogseconomie in “The Business and Defense Coordinator”. “War has become a conflict of economics in which financial and material resources are the chief weapons”. Met de visie van Cherne, en de enorme industriële inspanningen die de Tweede Wereldoorlog met zich mee bracht, werd, wat we nu noemen, het Amerikaanse military-industrial-complex geboren.

Cherne zou zich na de oorlog verder ontwikkelen als een vermogend en invloedrijk man, en als adviseur voor verschillende Amerikaanse presidenten of directeuren van de CIA dienen. In die hoedanigheid lobbyde Leo Cherne voor de Vietnamoorlog, de steun aan door Saudi Arabië gesteunde fracties in de Afghanistanoorlog tegen de Russen en natuurlijk de Koude Oorlog in het algemeen.

De Koude Oorlog. Het nooit direct uitgevochten conflict tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. Het conflict tussen communisme en kapitalisme, twee onverenigbare ideologieën, zo leert ons de geschiedenisboeken. Ontstaan als gevolg van de Tweede Wereldoorlog, de tweedeling van het na-oorlogse Europa en het snoeiharde, repressieve regime van Stalin. Of, volgens de populair rechtse theorie: “de drang van communisme naar een “wereldrevolutie” en de verspreiding van de communistische ideologie door “agenten"” (een theorie die zich 55 jaar later zal muteren naar de “Islamitische wereldrevolutie”, inclusief variatie op de “agenten” van de islamitische ideologie). Vergeten wordt dat de Koude Oorlog niet alleen het gevolg is van Stalin, maar dat de Verenigde Staten een niet onbelangrijke rol heeft gespeeld bij het “uitbreken” van het conflict. Waren de “Russen” tijdens de Tweede Wereldoorlog nog bondgenoten en “vrienden”, al snel veranderde die opvatting, in de Verenigde Staten, door een ultra-agressieve fractie binnen president Roosevelt’s, en ondertussen Harry Truman’s, democratische partij. Werd in eerste instatie gezet op “containment” van de Sovjet Unie, en het “laten bevrijden” van oost Europa door politieke druk en economische maatregelen, al snel muteren de “Russen” tot de ultieme “bad-guys”.

Nog voor de Tweede Wereldoorlog ten einde loopt, komt de passieve “containment” strategie ten aanzien van de Sovjet Unie onder vuur te liggen van een groep invloedrijke politici van de Amerikaanse democratische partij. Het idee is juist een agressieve houding ten opzichte van de Russen aan te nemen. Stalin moet “gecountered” worden. De groep, met leden als Eleanor Roosevelt, Humbert Humphrey en Arthur Schlesinger jr, heeft “een gevecht op twee fronten, thuis en overzee” voor ogen, een idee dat goed valt bij Amerikaanse vakbonden (werkgelegenheid), “gewone” industrie en het, dankzij WWII, opgekomen militaire industriële complex. Het is dit bondgenootschap dat in de late jaren veertig, onder dekking van de zogenaamde “Truman doctrine”, de fundering zal leggen voor de “Koude Oorlog”, met alle daarbij behorende paranoia en de enorme wapenwetloop (met winsten voor het militairy industrial complex). Het enige wat Leo Cherne’s gedroomde “arsenal USA” nog nodig had, was een dwingende reden om de oorlogsinspanningen van WWII te kunnen voortzetten. 

Die reden wordt in april 1950 ontworpen. In opdracht van de Secretary of State Dean Achson ontwerpt een zekere Paul Henry Nitze het “United States Objectives and Programs for National Security”, ofwel National Security Directive 68 (NSC 68). Het doel van het document: “to scare the living daylights out of president Truman”. NSC68 waarschuwt dreigend dat de Sovjet Unie uit is op niets anders dan werelddominatie, en, omdat het regime in Moskou “van nature militant is”, het iedere oppositie uit de weg zal ruimen. 1954 wordt het jaar van “het ultieme gevaar”. Vlak voor zijn dood geeft Achson toe dat het document “sterk overdreven” van toon was en vooral bedoeld om de “mass mind” van de Amerikaanse regering wakker te schudden. “Dat als de president een beslissing nam ten aanzien van de Russen, dit ook werkelijk werd uitgevoerd.”

Als in 1950 Noord Korea het zuiden binnenvalt, wordt Nitze als “ziener” bewierrookt (al werd de Koreaanse oorlog ingegeven door China en niet Rusland) en de NSC68 als absolute waarheid. Achson’s overdrijvingen worden de drijvende kracht achter het “gevecht tegen communisme op het thuisfront en overzee”, met als meest directe gevolgen het Mccartneyisme, de heksenjacht op “home grown” Amerikaanse communisten, en de exploderende defensie-uitgaven om de zogenaamde, en fictieve, Amerikaanse “forward policy” uit te voeren.

Het is de tijd van de opkomst van de zogenaamde “Defence Intellectual”, mensen als Leo Strauss, Charles Merrian, en de eerste generatie neocons als Albert Wohlstetter, James Burnham en Irving Kristol (de vader van Bill), die verantwoordelijk zullen worden voor een van de vreemdste paradoxen in de Amerikaanse samenleving: de ongekende invloed van een “Trotskyaanse” machtselite van economen, wiskundigen en politiek wetenschappers, met een ideologie van een “maakbare samenleving”. “The land of the Free”, met “vrije” marktkapitalisme en “kansen voor allen” zal vanaf de opkomst van de als militaire profeten behandelde defensie-filosofen, en met dank aan de opkomst van Public Relations als wetenschap, en de indoctrinatie-technieken van de nazies en Sovjets, vormgegeven worden, en economisch exploderen. In de bureau’s van de RAND Corporaction, met bekende “denkers” als Herman Kahn (dr Strangelove) en “beautiful mind” en paranoid-schizo extraordinair John Nash, zal driftig worden geexperimenteerd met de zogenaamde game theory. Samenleving en oorlog-en-vrede verworden tot wiskundige formules.

Deel 2: missile gap, de opkomst van team B en de neocons.

Bronnen:

- The wizards of Armageddon, Fred Kaplan

- James Burnham and the Managerial Revolution, George Orwell

- Trotskyism to Anarchism: The Neoconservative Revolution

- Life Inc., Douglas Rushkoff

- De verschillende documentaires van Adam Curtis