Zapruder Inc.

Als in 1974 het jaarlijkse verslag van de gezamelijke Amerikaanse inlichtingendiensten, de NIE (National Intelligence Assesment), ervan uitgaat dat het de Sovjet Unie ernst is met ontwapening en dat de drang naar “expansie” van Sovjet invloedsfeer grotendeels overschat wordt, haasten de conservatieve, trotskiaans-kapitalistische, neoliberale “defensie-intellectuelen” zich om terug te slaan. Binnen de regering van president Ford zijn het de “overblijfsels” van Nixon, Donald Rumsfeld, Dick Cheney, Paul Wolfowitz en Richard Perl die zich inzetten voor het herstel van de macht van het industrial-military-complex, en hardop twijfelen aan het werk van de CIA. In de media is het de University of Chicago professor en RAND-lid Albert Wohlstetter die het offensief op de “passieve houding” van de Amerikaanse inlichtingenwezen opent. In een serie artikelen in de Wallstreet Journal valt Wohlstetter de conclusies van de CIA ten aanzien van de Sovjets aan en geeft zo een eerste gevoelige salvo voor de boeg van de detente-politiek. Het is deze serie artikelen die CIA-directeur George H. W. Bush beweegt een beslissing te nemen: de CIA wordt de facto onder curatele gesteld en “onafhankelijke” experts worden gevraagd een “second opinion” te formuleren ten aanzien van de intenties van de Russen.

Deze nieuwe inschatting wordt geformuleerd door het zogenaamde “Team B”, een groep mannen samengesteld door Wohlstetter bestaande uit onder andere lt. Gen. Daniel Graham, Thomas Wolfe van RAND, Generaal John Vogt, Paul Nitze en Paul Wolfowitz. Een groep met interconnecties tussen Wallstreet, denktanken, universiteiten en de defensie-industrie, die alles op alles wil zetten om de geldkraan richting defensie weer open te krijgen en de morele bezwaren tegen atoomoorlog te begraven. In het stuk Intelligence Community Experiment in Compatative Analysis (pdf!) claimen zij dat de Sovjet Unie zich voorbereidt op een kernoorlog. Zodra de Russen hun militaire suprioriteit hebben uitgebouwd, zullen zij een strategische zet maken die de VS niet meer kunnen pareren (missile gap part II). Over het werk van de CIA: de inschattingen van de CIA zijn verkeerd, de methoden van de CIA zijn verkeerd en de CIA leest inlichtingen verkeerd. Geopolitieke bewegingen van de Sovjets laten zien dat zij bereid zijn meer risico te nemen (Midden Oosten 1973) en de expansie van hun invloedsfeer zal beginnen bij zwakke buurlanden.

Hoewel zeker niet overal voor serieus genomen, zaait het rapport voldoende verdeeldheid om “Team B” in een unieke “toezichthouderrol” te krijgen ten opzichte van het werk van regulaire Amerikaanse inlichtingendiensten. Het zal echter nog drie jaar duren voordat de publieke opinie en politieke opinie volledige achter de ideëen van de deze groep zijn gedraaid en gemanipuleerd. Met hulp van een zwakke president en de destabilisatie van een op dat moment nog onbetekenend land.

**theater licht aan**
**doek opent**
**begin-tune van Monty Python speelt**
**Michael Palin doet voice-over**

Als Mohammed Daoud, zelf aan de macht gekomen door een coup tegen zijn neef de koning, door een putch als leider van Afghanistan wordt afgezet door het politieke verbond van Mohammed Taraki en Hafizullah Amin, beginnen de raderen in het spel rond Afghanistan te draaien. Hoewel de machtsgreep van Amin-Taraki door Moskou wordt gezien als “misschien wel CIA” ziet het westen de coup als een verschuiving van Afghanistan naar de “Sovjet invloedsfeer”.
Zie Introductie Extremistische Islam III

**muziek verandert in “Preussens Gloria” mars**
**John Cleese neemt over**

Daar is de vers aangestelde National Security Advisor Zbigniew Brezinski! fel anti-Rusisch en voorstander van een agressieve opstelling ten aanzien van de Sovjets. Zbigniew grijpt de situatie in Afghanistan onmiddellijk aan om “de Chinese kaart” te spelen, het opzetten van China tegen Rusland, vliegt naar Peking en schetst de Chinezen een “Team B"-achtig horrorscenario van de intenties van de Russen in Afghanistan voor. Goal! In de herfst van 1978 beginnen de Chinezen met de training van Gulbudding Hekmatjar in de provincie Xinjiang. Tegelijkertijd activeert de sluwe Brezinski het oude theeclubje van voorganger Kissinger “de safari-club” (of Cercle, of The Enterprise, of Consortium), het netwerk tussen de Sjah van Iran, de jonge Saddam Hoessein in Irak, Pakistan, de Saudische geheime dienst en Amwar al-Sadat in Egypte (zo ver ze blijven leven of aan de macht blijven), om de destabilisering van Afghanistan een paar extra duwtjes te geven. 

**muziek verandert naar “Marsch des Yorck’schen Korps**
**Terry Jones neemt over**

Enter Brian Crozier, een veteraan van de Britse inlichtingendienst. Gealarmeerd door het ontslag van honderden “Sovjet-experts” door de nieuwbakken CIA-directeur Standsfield Turner, wil Crozier een “geprivatiseerde inlichtingenoperatie opzetten dat kan gaan waar geen regering kan of wil gaan”. Crozier’s groep heet “The 61” en zal overal ter wereld de strijd aangaan met de Sovjets. Waarom The 61? Crozier: “Vanwege de vierde communistische afsplitsing. Er zijn vier Internationalen geweest, waarvan Lenin’s Comintern de derde was. De vierde was Trotski, en toen deze uiteen viel waren er dus vijf. Wij zijn de zesde. Dus de 6.1.”

**"Lente uit de vier jaargetijden"**
**Aan het woord Graham Chapman**

Terwijl vanuit Saudi Arabië, Iran en Pakistan wapens en voorraden al aan verschillende groeperingen om en rond Afghanistan beginnen te stromen, duikt in Washington de Nationalities Working Group op, een groep met een zekere Alexandre Benningsen. Een gevluchte Rus met het geniale idee om extremistische islam in Rusland te promoten. Geweldadige sufi groeperingen als Naqshbandi sufi zouden een perfecte tegenstander zijn voor de communisten. Benningsen krijgt bijval bij de collega’s van RAND. Joehoe, we smijten miljoenen islamisten tegen de Russen aan!

**terug naar de Monty Python tune**
**Michael Palin**

En zo dames en heren, terwijl in Afghanistan Amin Tariki afwisselt, de Amerikaanse ambassadeur Dobbs die de goede vrede wilde bewaren wordt vermoord (onder twijfelachtige omstandigheden), een compleet rariteitenkabinet bezig is met Afghanistan en president Carter zijn handtekening zet onder operatie “Cyclone”.......vallen de Sovjets Afghanistan binnen. 

**doek valt**

President Carter heeft nooit een kans gehad tegen de havikken in zijn regering en de “defensie-intellectuelen”. Zbigniew Brezinski rommelde toezicht op de CIA onder de gematigde Cyres Vance (State Department) vandaan, en plaatste het agentschap onder zijn toezicht. Terwijl Team B met alle macht de SALT II akkoorden probeerde te ondermijnen, schrapt Carter al in 1978 vrijwel alle mogelijk opties om tot een akkoord in de Comprehensive Test Ban Treaty (verdrag voor atoomwapentests) te komen. Carters ingefluisterde oorlogszuchtige taal komt hem uiteindelijk duur te staan, tot zelfs het in twijfel trekken van zijn nominatie als presidentkanidaat door de eigen (democratische) partij. Carter wordt tegen die tijd algemeen gezien als een marjonet in de handen van machtigere partijen. Een zwakke president die met oorlogsretoriek probeert te overtuigen.

Maar het is de Rusische invasie van Afghanistan die de balans in het voordeel van Team B en de “havikken” doet overslaan. Wohstetters mannen halen hun gelijk over de Sovjet intenties en een angst-campagne in de media doet het laatste stukje publieke twijfel over “evil empire” omslaan. Carter zelf laat zich nog een maal, als Iran aan de ayatollah’s valt en Carter’s politieke lot is bezegeld, gebruiken. 

In de zomer van 1980 drukt Brezinski een aantal “Presidential Directives” erdoor die erop richt zijn een nucleaire oorlog te winnen. Presidential Directives 58 en 59 sporen aan tot de verdere uitbouw van het nucleaire arsenaal en onderstrepen de wil een langer atoomconflict te willen uitvechten. Met de handtekening van Carter komt een einde aan het tijdperk van de MAD-balans, en begint (wederom) een tijdperk van nucleaire-oorlogstrategieën. Offensief en defensief. Afschrikking wordt weer actie.