Zapruder Inc.

Verkiezingen in Irak betekenen een “total lockdown” van het openbare leven. (Nog meer) (Amerikaanse) Soldaten op straat, “veiligheidssluizen”, identificatie met (biometrische) passen en inkt aan de vinger. De angst voor aanslagen is groot, en men is extra waakzaam op “elementen die het democratische proces kunnen beïnvloeden”. Kiezer-intimidatie, geweld, omkopen. Het ironische is alleen dat het “veiligheidsapparaat” dat goedlopende verkiezingen moet garanderen op zich al intimiderend genoeg is.

De “winnaar” van de Irakese verkiezingen staat al vast. Het is de zittende premier al-Maliki die met zij sjiietische “Dawa partij” en een bonte coalitie met “awakening counsil” soennieten en Koerden de “Law Coalition” vormt. al-Maliki gaat (soort van)"seculair" en heeft (openbaar) de banden met religieuze takken verbroken. Hierdoor lijkt de invloed van Iran op de Irakese politiek af te nemen. Lijkt. al-Maliki heeft (politieke) steun uit andere Irakese bevolkingsgroepen hard nodig om aan de macht te blijven omdat aan het sjiietische front de weinig populaire premier weggeblazen wordt door de Irakese nationalistische geestelijke al-Sadr. De “echte” nationalist, al wordt hij met graagte door Pentagon en media aan Iran gekoppeld om de invloed (en daarmee Amerikaanse fiasco) van Iran op de zittende regering te verbloemen.

Dat de premier de verkiezen naar zich toe weet te trekken, heeft Maliki aan slechts een factor te danken: de kans dat met de huidige politiek de Amerikanen in 2012 ook daadwerkelijk vertrekken. Precies op dat punt weten al-Sadr en Maliki elkaar te vinden. En dat punt zal waarschijnlijk de lijm zijn tussen de twee rivaliserende fracties en het bouwen van een coalitieregering.

De “Sadristen” zitten in de Iraqi National Alliance, wederom een “coalitie-partij” en voornamelijk sjiietisch. Hier vallen de “religieuzen” en nationalisten te vinden. Een regering tussen de INA en Maliki heeft de grootste kans van slagen, al is de jarenlange strijd tussen de “sadristen”, en de door Iran getrainde “Badr” milities van de Irakese regering een bijna onoverkomelijk probleem. Maar de “vijand van mijn vijand is mijn vriend”.

Enter de oud-ba´athist Allawi en zijn “soennieten”. Plotseling weer verschenen en even plotseling succesvol. Hoewel door de regering net voor de verkiezingen “per decreet” werd bepaald dat “oud-ba`atisten” en andersoortige soennieten van de kieslijst werden verwijderd (over manipulatie gesproken) lijken de soennieten met Allawi desondanks (in 2005 werden de verkiezingen door het soennietische gedeelte van de Irakese bevolking geboycott) een stem in het Irakese parlement te krijgen. Allawi is, weinig verrassend, de favoriet van Washington. In de lappendeken van de etnisch verdeelde Irakese politiek kan Iraqiya Blok juist een sleutel zijn in het bij elkaar houden van Irak. De vraag is alleen, hoeveel zetels weet Allawi te krijgen en is dit genoeg om mee te regeren. En daarmee de “sjiietische macht” in Irak te verkleinen.

Maar dit politieke proces om tot een regering te komen wordt gehinderd door een, bijna standaard procedure in een door de Verenigde Staten bezet land, drempel: beschuldigingen van verkiezingsfraude. Met name de partij van Allawi schreeuwt het hardst (zie in Afghanistan presidentskandidaat Abdullah Abdullah die “slechts” 30.000 gefraudeerde stemmen had gekregen) dat er is gefraudeerd. De stemmen van 250.000 soldaten zouden niet zijn meegeteld, uitslagen zouden zijn vervalst en het “tellen van de stemmen” sleept zich al langer voort dan gepland. Waarschijnlijk worden de uitslagen 18 maart bekend gemaakt.

Wederom fraude dus. In het toch al explosieve Irak. Met Allawi als een klein lontje.