Zapruder Inc.

Goed, Saudi Arabië en Iran zijn niet bepaald vrienden. Maar Iraniërs zijn ook niet bepaald dom. Laat staan dat zij een diepe, onderhuidse wens tot zelfdoding hebben. Was het zo belangrijk om de ambassadeur uit de weg te ruimen? Wist hij iets of zou hij iets doen? Met de al enorme internationale druk op Iran kan de Saudi onmogelijk nog iets spectaculairs geweten hebben. Om maar over de nut en noodzaak van het opblazen van de Israëlische ambassade in het hol van de leeuw maar te zwijgen.

Daarentegen hebben de Amerikanen veel te winnen bij wat internationale spanningen, en uiteindelijk een frisse oorlog. De regering Obama ligt onder vuur over wapensmokkel richting Mexico, lobby-leningen aan energie-tech bedrijven, de Occupy Wallstreet beweging en de ontmaskering van de parasitaire financiële sector is viraal gegaan, Obama’s uitgangspositie voor de komende presidentsschapsrace is ronduit slecht en de Amerikaanse economie bevindt zich in een sluimerende depressie.

Aan het internationale en Iraanse front, heeft Iran voor de zoveelste keer voorgesteld haar activiteiten op het gebied van uranium-verrijking stop te zetten en in ruil voor een gegarandeerde “swap” van kernreactorbrandstof (waar het land gewoon recht op heeft). Na het mislukken van de Turks/Braziliaanse deal met Iran en de algemene irritatie van China over het westerse gedrag richting Iran, begint de westerse positie (van de EU en VS) in het atoomconflict onhoudbaar te worden. En Iran’s eerste kerncentrale is dit jaar dan uiteindelijk opgestart.

Tel hierbij op het feit dat de Amerikanen aan het einde van dit jaar Irak moeten verlaten, en dat de Irakese regering een “cap” op het aantal Amerikaanse troepen in het land na 2011 van 5000 man wil hebben. De Amerikanen zijn alleen nog welkom om training in wapensystemen te geven. Bij spanningen met Iran zal Irak zich echter wel twee maal denken om de VS naar huis te sturen.

Dan zijn er nog de pijpleidingdeals, de Kish-(non-dollar)oliebeurs en de warme betrekkingen met Peking en (soms) Moskou.

Hijgerig verkondigen verschillende politici uit NATO-landen al hun steun aan de Amerikanen. Na de bijzonder geslaagde operatie in Libië, en het afschieten van een “brede VN-resolutie” ten aanzien van Syrië door China en Rusland (Medvedev: Mrs Clinton, uw resolutie was zo vaag opgesteld dat het weer alle ruimte liet voor een miltair optreden door de NATO zoals in Libië en wij onderhandelen liever), is een terreurplot dat alle wegen opent voor een pre-emptive strike zonder tussenkomst van de VN natuurlijk een gouden greep.

Hoe het een en ander zich gaat ontwikkelen, gaan we meemaken. Maar geloofwaardig verhaal van de Amerikanen: Bushiaans “nee”. De “dog” wordt niet “ge-wag-ed” maar compleet door elkaar geschud.