Zapruder Inc.

Maar allereerst: waarom dit aparte gedachte-experiment? Welnu, in de strijd tegen de krachten achter de schermen (wat sommigen dus de NWO noemen) zie je een opvallende tweedeling ontstaan als het gaat om de mensen die zich verzetten tegen dit machtsmisbruik. Daarbij valt op dat twee tegengestelde kampen als (streng)gelovigen en de rationelen/intelligentia een onvermoed gezamenlijk doel nastreven, maar dit op andere gronden baseren. Interessant is om te weten wie van deze kampen deze zware strijd tegen zulk een machtige groep mensen het langst zou kunnen volhouden en wat uiteindelijk de sterkste motivatie zal blijken om die weerstand te kunnen blijven bieden. Gaan de rationelen ons ‘bevrijden’ of gaan de gelovigen ons ‘verlossen’?

Het antwoord zou misschien nog verrassender kunnen blijken dan je op het eerste gezicht zou denken. Om dit te illustreren is het nodig om een bewuste polarisatie op het experiment toe te passen: laten we stellen dat de anti-NWO-ers onder te verdelen zijn in rationele atheïsten en 100% gelovige religieuzen. Beide groepen delen een uitgesproken weerzin tegen de NWO, maar baseren dat op compleet andere grondbeginselen. Oh, en we nemen ook even voor het gemak aan dat er zoiets dergelijks als een Nieuwe Wereldorde bestaat: een schimmig globaal consortium bestaande uit corporaties, bankiers, mediamagnaten, terroristen en belangrijke figuren in regeringen en wetenschap die al eeuwen lang achter de schermen aan de touwtjes trekken en niets minder dan wereldominantie nastreven en totale controle over de mensheid.

De atheïst zal allereerst proberen zijn medemensen te overtuigen met argumenten en bewijzen waarom de NWO puur kwaad is en zo machtig dat we allemaal te lijden te hebben via hun manipulaties via politiek, media en corporatisme. Hij zal betogen dat de NWO regeert met het ultieme middel van angst en door allerlei propaganda de mens in een continue greep van vrees houdt. Hij zal verder betogen dat men zich moet informeren en kritisch om zich heen moet kijken, omdat de manipulaties enorm verreikend en vaak erg lastig te herkennen zijn. Maar wat de atheïst zich waarschijnlijk niet beseft is dat hij zijn publiek probeert te beïnvloeden met precies hetzelfde instrument waarvan de NWO zich zo succesvol bedient: angst. Angst voor een vijand die zo machtig is dat het maar de vraag is of deze ooit verslagen kán worden. Wellicht wordt de angst zo opgevoerd dat de uiteindelijke dreiging van die NWO sterk overdreven wordt. Uiteindelijk voert de rationele atheïst dan het werk uit van de NWO, namelijk door te stellen dat verzet eigenlijk zinloos is; hij is de ultieme Manchurian Candidate geworden.

Zie daar het gevaar van de rationalist die vanaf de daken schreeuwt dat we met z’n allen belazerd worden. Herken je er iets van jezelf in? Nooit gemerkt dat je feitelijke drang tot overtuigen je uiteindelijk van je doelgroep vervreemdt? Bang als ze geworden zijn van jouw onontkoombare doemscenario en de verkruimeling van hun zorgvuldig gecultiveerde wereldbeeld? Daarbij kun je jezelf ook afvragen in hoeverre de zogenaamde wetenschappelijke mantra van de rationalisten in wezen ook niet veel kenmerken van een “geloof” in zich draagt, compleet met dogma’s, fanatisme en doemprofeten. Hoe zit het dan met de individuele gelovige? Hoe valide zijn z’n argumenten om te blijven vechten tegen een macht die vele malen groter lijkt dan hijzelf? Welnu, allereerst is daar het geloof in een almachtig wezen, vele malen machtiger dan de aardse heersende elite. Deze kwade elite is per slot van rekening de verpersoonlijking van de duivelse macht, een religieuze metafoor die het geloof op de proef stelt en waartegen weerstand geboden dient te worden. Zolang men gelooft dat de ziel onsterfelijk is en de echte beloning in het hiernamaals ligt te wachten, zal de gelovige zich minder druk maken om zijn aardse bestaan. En alle mindcontroltechnieken, HAARP-straling, RFID-chips en chemtrails ten spijt is het de NWO nog niet gelukt de menselijke ziel in een potje te vangen.

De gelovige laat zich niet bang maken door de aardse macht van de NWO en zijn enige vrees is dat zijn geloof niet sterk genoeg zal zijn en hij zijn god afvalt; hij is dus banger van zijn eigen god dan de aardse machtselite. Omdat het geloof geen rationalisatie vraagt en het aardse leven slechts een tussenstation is naar een verlicht bestaan, zal de waarlijk gelovige weerstand blijven bieden aan het Kwaad (NWO) totdat hij dit niet meer kan. Er zijn geen compromissen mogelijk en het woord van de god(en) en de geschriften komt vóór alle aardse zaken. Je zou kunnen concluderen dat de gelovige bereid is verder te gaan dan de rationalist. Die laatste zal op het moment dat zijn verzet levensbedreigend voor hem wordt de rationele afweging maken:”geef ik mijn leven voor deze zaak of leg ik me er (deels) bij neer?” De argumenten waarom de gelovige de NWO zal weerstaan zullen vaak een andere invalhoek hebben dan die van de rationalist, hoewel universele begrippen als naastenliefde en bepaalde normen en waarden wel gedeeld zullen worden. En het is juist het verschil in benadering van het NWO-probleem die zorgt dat gelovigen en rationalisten ver van elkaar blijven staan. Hoewel ze beiden het zelfde doel nastreven is de motivatie anders. En ander probleem is dat een bepaalde mate van geloofsfanatisme ook tot de NWO doorgedrongen is, wat de bestrijding daarvan weer moeilijker maakt.

Je vraagt je bijna af hoe een gelegenheidscoalitie tussen deze twee groepen eruit zou zien? Heiligt het doel de middelen? Of is het vuur met vuur bestrijden?