Zapruder Inc.

Kerviel zou een genie genoemd kunnen worden. De econoom ving zijn loopbaan direct na zijn studie aan bij het Franse Société Générale en werkte zich in snel tempo op door de rangen. Begonnen in de „backoffice“, in ondersteunende functies doorliep hij het geijkte pad tot uiteindelijk „trader“. Die kennis van de ondersteunende diensten zou volgens Société Générale uiteindelijk Kerviel helpen zijn „fraude“ te verbergen. Hij wist precies wanneer wat gecontroleerd werd, en kon zo door de veiligheidsmazen glippen.

Als Société Générale haar verlies, en het schandaal bekend maakt, wordt vrijwel onmiddellijk gespeculeerd over de invloed van Kerviel en Société Générale op de halve beurscrash van zwarte maandag 21 januari 2008. Société zou de posities van Kerviel hebben verkocht en zo wereldwijd de koersen naar beneden hebben getrokken. De verhalen gaan zelfs zo ver dat de Fed in reactie op Kerviel de rente spectaculair zou hebben verlaagd.

De gemiddelde handelaar zal dit broodje aap (en mediashow van Société Générale) met een wrang glimlachje hebben bekeken. Niet alleen heeft Société Générale netjes, voordat zij voor de pers naar buiten kwam met het schandaal, alle Centrale Banken op de hoogte gesteld van het verlies, in de kleine lettertjes van het persbericht wordt ook nog even ongeveer twee miljard van de bankbalans afgeschreven vanwege de „kredietcrisis“ in de Verenigde Staten. Daarnaast kan Kerviel onmogelijk in zijn eentje hebben gehandeld. Geniaal, hacker en fraudeur, of niet.

Kerviel handelde in het meest simpele derivaat (afgeleid waardepapier) wat er bestaat: futures op indices. Een product dat speculeert op het stijgen of dalen van verschillende (Europese) beurzen. Een future betekent bijvoorbeeld dat Kerviel begin januari speculeerde op het stijgen van de AEX een week later. De speculant kan met dit product met gering geld veel geld „inzetten“. Het totaal van Kerviel werd op 50 miljard geschat.

Stel dat de future 25 euro tegen in punt stijging zet. Een AEX van 500 komt overeen met een waarde van 12.500 (voorbeeld). Die 12.500 zet de handelaar niet geheel in, hij betaald een „veiligheidsmarge“ van bijvoorbeeld 5%. Als de beurs met 10% daalt, zal de handelaar worden gevraagd om de „marge“ bij te leggen.

Indien het verhaal van Société Générale klopt en er 50 miljard op het spel stond, moest Kerviel dus minstens een miljard op zijn handelskonto hebben. Geeft een bank een enkele handelaar zoveel geld? Natuurlijk niet. De opgebouwde positie zou zelfs de beurswaarde van de bank overstijgen. Dan moet je toch echt een hele slimme handelaar zijn om dit te verbergen. Of een hele domme bank om dit niet te zien. Bovendien zouden Kerviel’s bezigheden ook andere handelaren zijn opgevallen.

Kerviel is eerder een zondebok. De speculant zal ongetwijfeld buiten zijn boekje zijn gegaan, maar het verhaal van Société Générale stinkt aan alle kanten. Bovendien blijkt de bank eerdere gevallen van „fraude“ met stille trom binnenshuis te hebben geregeld. Ook de graagte waarmee het verhaal werd gebruikt om de algehele mineur in de financiële wereld te verkopen, moet alarmbellen doen rinkelen. Jerommeke is een onvervalste, financiële psy-op.