Zapruder Inc.

Thuis heb je een breedbeeld flat-screen televisie staan, LCD of plasma. Met wat geluk op een digitale aansluiting. Het ding heeft misschien wel ambi-light. In ieder geval digitaal, met noise-reduction en andere artificiële beeldverslechteringen, zodat je zeker weet dat de beeldkwaliteit kut is. Zonder mooie kleurtonen, zonder nuances maar met knalharde contrasten, extreem overdreven verzadiging, extragratis postersatie-effecten en vegerigheid, gegarandeerd niet om aan te zien. Hoewel jij het prachtig vindt. Want het knalt de huiskamer in. Uitschakelen van al die ‘verbetering’ heeft geen zin, je provider heeft het zelf al minimaal 80% van de oorspronkelijke informatie weggegooid. Om de ruis te verwijderen (noise-reduction) en het transport goedkoop te houden (compressie). Wat jij krijgt is alleen nog maar hun badwater, hmm, heerlijk. Het is zelfs nog lauw.

Digitaal heeft veel voordelen, maar kwaliteit is daar niet één van.

Op je iPod draai je MP3-tjes en video kijk je via DVD, meestal in MP2 / AC3 formaat, of vergelijkbaar. Je home-theater is zo’n kansloos minisetje van JVC of Bose. Met zo’n nog triestere 6 kanaalsversterker met akoestiek-verbetering. Een honkende, boemende subwoofer onder je flatscreen en vier ruimteloos klinkende schreeuwerige melkpakjes in de hoeken. ‘Klein kan ook goed zijn’. ‘Less is more’. Yeah right. Zelfs je vrouw weet beter. Jij, jij niet, je wist niet eens dat MP3 een per definitie verloederd formaat is, waar niet een kwart van de informatie van een WAV en niet een tiende van het oorspronkelijke analoge formaat in zit. Waar is high-end gebleven?

Uit vrije wil zet je de breedbeeld op een beeldmodus die vrijwel alle uitzendingen vervormt, cirkels worden ovalen en mooie presentatrices zien eruit als lelijke dikke dwergen. Tenminste, dat deel van ze dat je tv niet buiten beeld laat vallen. Wel weer dikke borsten daardoor, dat dan weer wel. Jouw tv is echter intelligent vervormend. Dan is het namelijk net zo storend maar makkelijker te vergeten.

Foto’s maak je met een digitale camera, een 450D of een D90. Whatever, dat soort digitale 12-bit plastic meuk met een dikke cropfactor. Desnoods een 16-bit 1Ds mkIII. Het maakt geen reet uit, want je bekijkt de beelden op JPG-formaat wat al die foto’s hun smerige synthetische look geeft. Reportagefotografie is de laatste jaren serieus veranderd doordat de meeste camera’s uit budgetoverwegingen zo’n kleine sensor hebben en lenzen met een echt wijde beeldhoek, om nog maar iets over te houden, duur zijn. Pas nu weer zie je al die budgetfotografie weer langzaam aan verdwijnen uit de bladen. Imagine, geen fotoredacteur die het zag, of er wat om gaf.

De kleding die je koopt, overleeft geen enkele droogbeurt in de condensdroger en al na een paar maal dragen is het geen schim meer van wat het was. Spijkerbroeken zijn dunner dan ooit en al na een paar maanden eigenlijk versleten. Nog steeds wordt er kleding gemaakt die afgeeft in de witte was. Alsof zo’n fabrikant dat niet onder controle heeft. Doet je niets, er staan wat leuke merkjes op en dat geeft je zelfvertrouwen. Normaal gesproken moeten sponsoren betalen om hun logo te laten dragen, maar jij betaalt hen. De hoofdprijs. Zonder dikke merkuitingen, koop jij het niet eens. Medelijden als jij hebt met de fabrikant. Een simpel zwart overhemd van Armani is 200€, doe die maar eens in de droger, dan weet je in ieder geval waar niet voor betaald hebt. Maar, het geeft je dat broodnodige gevoel van belonging en dat is ook wat waard…

Je favoriete sportevenementen hebben niets, maar dan ook niets met sport te maken. Maar eerlijk is eerlijk, het geeft je de welkome mogelijkheid de uitingen van je favorieten merk te kunnen bekijken in een voor jou aantrekkelijke context. Heerlijk vind je dat. Je kan niet wachten tot de reclames er tussendoor komen. Uitzendmomenten en mediabereik is het enige waar organisaties van sportevenementen om geven. Sporters zelf zijn een noodzakelijk kwaad, bruikbaar om vol te plakken met logo’s. De gemiddelde formule één coureur is meer een slaafse mediagetrainde aap dan een persoon waar je om kan lachen, huilen of naar op kan kijken. Persuitingen worden sterk gecontroleerd en journalisten en fotografen worden geselecteerd op het bereik van hun publicatie. Ze hoeven niets te kunnen, als maar veel mensen hun bagger zien of lezen. Zelfs de wedstrijden zelf zijn onbelangrijk. Het startmoment van een strandrace wordt niet meer bepaald door een startschot maar door het uitzendvenster en de positie van de televisiehelicopter. Dat de meeste rijders de pit nog niet uit zijn, ziet dan toch niemand. Who cares? Ziet er geweldig uit op tv. Binnenkort weer in Scheveningen. Betalen om vooraan te mogen staan op je eigen strand…

Met liefde betaal je 75€ om met gelijkgestemden te kunnen genieten van de MP3-jes die Tiësto of Armin van Buuren met veel ophef en gebaar draaien. Of dacht je soms dat die jongens nog te moeite namen zelf wat te mixen? Haha, gekkie, dan heb je zeker die draaiboeken nooit gezien. Voor het licht- en geluidsplan, en de hele show zeg maar. Die zijn op de halve minuut nauwkeurig. Alles is van tevoren bekend, ook de muziek die ze draaien. Daar draaien ze gewoon een MP3-mix en daar wordt geplaybacked, improvisatie of fouten zouden het hele schema in de war gooien. Maar wees blij, kan zo’n jongen zich extra concentreren op datgene wat jij van hem verlangt: een domme kansloze idool zijn waar jij naar mag juichen, onder genot van de prachtige sponsoruitingen. Bovendien, hoe vaak mag te betalend je gast zijn bij de opname van hun nieuwe DVD? Toch? Niet in de weg lopen hoor, daar heb je niet voor betaald… Of dacht je soms dat in je het Gelredome rondliep? Mafkees, dat stond misschien wel bij de ingang, binnen is het hun opnamestudio en ben jij een figurant.

Nieuws haal je van NU.NL of, nog erger, van het NRC. Met nieuws heeft het niets te maken, het is doorzichtige propaganda en reclame waar jebullshit detector vrijwel continu van doorslaat. Interesseert je niets, als je maar weet hoe de tieten van Britney erbij hangen. Je vertrouwt het nieuws trouwens toch pas, als het in zo veel mogelijk kranten exact hetzelfde verschijnt. Al die kranten controleren namelijk hun nieuws. Dat weet je zeker. Bovendien, die verhalen op al die weblogs zijn toch veel te lang.

De beursanalisten die je hoort kakelen over de kredietcrisis zijn niet geselecteerd op basis van hun kennis of hun verhaal. Maar op basis van de grootte van de sponsoring van hun werkgever. Experts zijn de mensen wiens bazen het meeste geld meebrengen voor de zender.

Het eten dat je eet, is schraler dan schraal. Voedingswaarde interesseert je niets, je bent al blij als je er op de lange termijn niet ziek van wordt. Conserveringsmiddelen, smaakversterkers, kleurstoffen, gentech, het doet je niets, jij vreet alles. Hoe kunstmatiger, hoe beter. Er staat immers op de verpakking dat het je cholesterol verlaagt, kankerrisico verlaagt en je niet dik maakt. En jij gelooft dat maar wat graag. Wetenschappers zijn hele slimme mensen, ze weten echt wel wat goed voor ons is. Om zeker te zijn, rag je je maaltijden nog maar eens door de magnetron, je zou niet willen dat er nog ongewenste voedingswaarde achterbleef en zou ook die plasticdampen niet willen missen. Gelukkig maar ook dat drinkwater tegenwoordig meer dan voldoende restanten van geneesmiddelen bevatten, dan bouw je nog enige weerstand op.

Electronische gadgets als telefoons en MP3-spelers gaan gelukkig al snel weer kapot. Je zou je schuldig voelen als je het nieuwste model moest gaan kopen terwijl je huidige telefoon het nog prima deed. Blij ben je als de telefoon na een jaar al aan losse toetjes en luie acccu’s begint te lijden. Die nieuwe heeft namelijk 5 megapixel in plaats van 2. Dat zo’n plastic prutslensje al ‘verzadigt’ bij meer dan 0.1 megapixel, weet je wel, maar ach. Je hebt wel de nieuwste.

Enzovoort, enzovoort. Met wat meer inspiratie wordt dit verhaal als een boek zo lang. We leven in een wereld van pure middelmaat en weggooi troep en om één of andere reden nemen we nog de moeite ook om die troep zorgvuldig uit te zoeken. Hahaha, moet je je voorstellen, ga je merken met elkaar vergelijken, specs interpreteren om, uhhhm, kwaliteitslozetroep te kopen. Schattig. Waar ging het mis?