Zapruder Inc.

Waar Ashton en haar collega’s vooral van dromen zijn gas, olie, militaire basissen en een hoofdkwartier voor het Amerikaanse AFRICOM. En NATO-suprematie in de Middellandse Zee. Niet te vergeten de „opbouw-contracten“ voor de tijd na de oorlog. Terwijl Obama en de Britse premier Cameron in de krant The Guardian de internationale gemeenschap nog eens oproepen om de burgerbevolking van Libië te beschermen, bombardeert de NATO toevoerwegen naar Tripolis, containerschepen met voedsel (die de stad Misrata zouden bedreigen), scholen, ziekenhuizen en andere infrastructuur. „De oorlog kan nog maanden duren“, waarschuwt het bondgenootschap. Maanden waarin de burgerbevolking in het westen van Libië langzaam wordt uitgehongerd. War=Peace, volgens Obama en Cameron. Toch kunnen de opstandelingen in Libië nog steeds rekenen op de steun van hun opstandige Arabische broeders in Egypte (waar ondertussen meer mensen in kerkers belanden als onder Mubarak), Jemen, Tunesië, Oman, Bahrain, en natuurlijk de volgende klant van de NATO Syrië). Dat terwijl de strijd in Libië essentieel anders is als de revolutie in de rest van Noord Afrika en het Midden Oosten. Niet alleen is er een gewapend conflict in Libië aan de gang, zorgvuldig voorbereid door de door Amerika ondersteunde „oppositie“ en de militaire planners in London en Parijs, maar haalt de „oppositie“ in huis waar in de overige revolte-landen tegen wordt verzet: het westen en haar steun aan dubieuze regimes via corporations, wapendeals en olie- en gas production sharing agreements. En de sociale ongelijkheid en repressie die daarmee gepaard gaat. Libië is het front van de contra-revolutie waar het „oude regime“ zojuist haar diplomatieke missie heeft geopend.