Zapruder Inc.

17 februari beginnen de protesten tegen de Libische leider Ghadaffi, op 27 februari wordt een “nationale overgangsraad” opgericht, en op 23 maart is er sprake van een “Libische overgangsregering”. De Libische oppositie heeft haast. En kan zich kennelijk razendsnel organiseren. Centrale Bank: opgericht. Olie-ministerie: is daar.

Premier is Mahmud Jibril, die tussen 1980 en 1984 in het Amerikaanse Pennsylvania zijn titel haalde. Bleef aan de Amerikaanse universiteit verbonden en volgde, net als bijvoorbeeld Balkenende en Sarlozy, een leiderschapsprogramma. Ging terug naar Libië in 2005, na de normalisering van de verhoudingen tussen het westen en het Libië onder Ghadaffi, en het doorvoeren van de liberaliseringsprogramma’s van Ghadaffi. Jibril is een van de vele “hervormers”, de uitvoerders van het neoliberale model voor Libië na de omarming van het neoliberalisme door Ghadaffi, die naar de huidige “oppositie” is overgelopen. In zijn tijd onder Ghadaffi hield Jibril zich bezig met de re-privatisering van de economie en het openen van de gas- en olievoorraden voor westerse investeerders.

Na de vorige week al genoemde “usual suspects”, en om het rijtje compleet te maken, Ali Tarhouni, de minister van Financiën van de overgangsregering. De zestigjarige keerde pas in maart in Libië terug. Tarhouni promoveerde aan de universiteit van Michigan State en werkte jarenlang als docent aan de University of Washington. Hij is getrouwd met een Amerikaanse die voor het ministerie van Justitie werkt.

Jibril is vooral een interessante keus als premier aangezien hij de voortgang van de regering bij het “internationaliseren” van de Libische olie sterk bekritiseerde. Wie kijkt naar de ontwikkelingen in de Libische oliesector, de de Libische oliepolitiek in de laatste jaren, moet haast wel een paar wenkbrauwen fronzen. Na 2001 lijkt Libië de oliemarkt te openen voor buitenlandse bedrijven, en het zouden vooral kleiner Amerikaanse companies zijn die voorkeur krijgen. Ghadaffi weet zo sluw de Amerikaanse boycott van zich af te schudden, al maakt hij weinig vrienden in Europa die door hun soepele politiek ten aanzien van Ghadaffi hoopten op vette contracten. Tussen 2003 en 2005 worden zogenaamde “production sharing agreements” afgesloten, al heeft het staatsolieconcern NOC een voorkeur voor, wederom, kleinere, mogelijk uit ontwikkelingslanden komende oliemaatschappijen. Vanaf 2007 begint de NOC zelf met het nieuw onderhandelen over oude contracten in plaats van nieuwe contracten uit te schrijven. Deze herverhandelingen waren zo succesvol dat alle gesloten overeenkomsten herzien zouden worden, tot ergernis van de al in Libië aanwezige grote concerns. Libië begint (wikileaks cable met Amerikaanse twijfel) met een “nationalisering” van de olie-industrie, waarbij binnenlandse banken het kapitaal zouden leveren en vooral gebruik zou worden gemaakt van Libische exploratie know-how. In 2010 wordt de Libische oliewet aangepast.

......ondertussen kreeg Ghadaffi nog miljarden van de Amerikaanse Centrale Bank FED.

Bloomberg vs FED

De Amerikaanse Centrale Bank FED heeft nu eindelijk alle documenten over de “noodleen-programma’s” openbaar gemaakt. De Centrale Bank werd hiertoe gedwongen na een rechtszaak door de financiële nieuws-site Bloomberg. Hoeveel dus ING, Rabo en de rest bij de FED heeft opgehaald, kan u hier (Spreadsheet) vinden.

Goldstone

Een vreemde 180 draai. De Zuid Afrikaanse rechter Richard Goldstone noemt zijn rapport naar aanleiding van de Israëlische aanval “cast lead” op de Gazastrook in 2008/2009 onjuist. Naar de wetenschap van nu (ala Balkenende), had Goldstone anders geoordeeld. Likoed Nederland, de PVV, maakt zich gelijk op om zich vooral weer om Israëlische zaken ipv Nederlandse onderwerpen druk te maken. Goldstone concludeerde in zijn voor de VN geschreven onderzoek dat Israël zich tijdens de overval op Gaza schuldig heeft gemaakt aan oorlogsmisdaden.

Een vreemde draai, zeker nu naast het Goldstone rapport “self-hating-jew” Norman G. Finkelstein in het vers gepubliceerde boek “This Time We Went To Far” genadeloos de Israëlische strategie (keiharde, gecalculeerde, afschrikkende agressie) met betrekking tot Gaza (en overige buurlanden) analyseert.

SWIFT

Prima verdrag, dat SWIFT-verdrag met de Verenigde Staten. In het kader van de “strijd-tegen-terreur"(tm) krijgt de USA toegang tot betaalverkeer-data van en naar de EU. Alles goed geregeld, en aangezien je alles kan vertrouwen wat je leest, en wat die Amerikanen beweren, geen vuiltje aan de lucht. Nu wil het Europese parlement de regeling toch maar weer ongedaan maken. De Amerikanen blijken zich niet aan de afspraken te houden en en masse data op te slaan. Geeft de Europese commissie nu toe. De SWIFT-centrale in La Hulpe verwerkt meer als 15 miljoen transacties per dag, uit meer dan 200 landen, daaronder veel aandelen- en andere speculatieve transacties.

Tot nu toe blijkt 27.000 maal officieel om data te zijn gevraagd, waarbij de werkelijk aantal “toegangen” vele malen groter is (de VS protocoleert niet). Geen enkele “terreurverdachte” is hiermee achterhaald.

Zo krijgt Obama in het geheim een prijs voor “openheid”, opent Sarkozy de onderhandelingen voor een wereldmunt, proberen Egyptenaren nog te redden wat er te redden valt van hun revolutie, verdwijnen de demonstranten in Bahrain in de kerkers, ziet de Syrische president Assad “complotten”, stroomt de eerste “rebellen-olie” vanuit Libië naar Qatar, het land van Al Jazeera dat de Libische oppositie meteen een tv-station aanbiedt, begint de EU met militaire operaties rond Libië voor “humanitaire hulp”, lopen de eerste militaire “adviseurs” in Begasi rond, breken in Afghanistan onlusten uit na koranverbranding, blijft de Pakistaanse ex-dictator gewoon onschuldig, weet niemand meer of die facebook vrienden en “rebellen” echt zijn, is de regen in Californië al zwaar radioactief, gaan Noord Ieren weer loos en heeft Ierland voor de laatste keer, echt waar, miljarden nodig voor een bail-out van de banksector.