Zapruder Inc.

Op de vleugels van de Arabische lente lijkt Turkije bijna neo-ottomaanse ambities te hebben gekregen. Of de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan nu een speech geeft bij de Arabische Unie, Egypte, Tunesië of Libië bezoekt of aan het thuisfront verschijnt, de man wordt bijna als held toegezongen. Vergeet het lidmaatschap van de EU, Turkije wil de absolute grootmacht in het Midden Oosten worden. De militaire top-dog, de energiedealer, het diplomatieke zwaargewicht. De eerst draden wordt al getrokken richting de nieuwe regimes in Tripolis en Cairo, en Syrië kan rekenen op een Turkse interventie zodra het Syrische conflict nog meer dreigt te escaleren. Geen zaken zonder Turkije.

Erdogan lijkt vooral door een snoeiharde houding ten opzichte van Israël aan populariteit buiten de Turkse grenzen te hebben gewonnen. Turkije is voor een Palestijnse staat en reageert zeer gepikeerd en zeer heftig op het Israëlische optreden ten opzichte van de zogenaamde “Gaza-vloten”, de initiatieven om met schepen hulpgoederen naar de door Israël afgrendelde Gazastrook te brengen. Israël en Turkije bevinden zich in een soort “bijna conflict”. Lijkt.

Want hoewel Erdogan een strijdlustige toon aanslaat richting Israël, de beide landen werken overigens op militair vlak (met en zonder NATO) eng samen, was het Turkije dat het uitvaren van verschillende “Gaza-vloten” tegenhield. Maar dat is sneeuw van gisteren schijnbaar. Opvallend is ook de radiostilte van de Verenigde Staten in het Israëlische/Turkse conflict. Naast wat sussende woorden van minister van Buitenlandse Zaken Clinton, houdt de grootmacht zich buiten het bekvechten. Zelfs als de Israëlische ambassade in Cairo bijna in vlammen opgaat, en Egypte zich lijkt aan te sluiten bij het anti-Israëlische front van Erdogan, blijven de vingertikken uit Washington uit.

Wel werd een contract tussen de Amerikanen en Turkije voor de stationering van een Amerikaanse radar-installatie in de Turkse provincie Malatya gesloten. De basis is onderdeel van het NATO-raketscherm gericht op Iran, het land waar Turkije de helft van zijn olie van betrekt, het mee samenwerkt in strijd tegen Koerdische rebellen en een mogelijke “sterke partner” voor economische samenwerking. 

Het dubbelspel, of driedubbelspel van Turkije op het geopolitieke toneel op dit moment worden een klein beetje verduidelijkt door een bijna onopmerkelijke mededeling dat de Verenigde Staten en Turkije, als oprichtingsleden, gaan samenwerken in een contactgroep van dertig landen op het gebied van terrorismebestrijding. Ook Turkije maakt zich klaarblijkelijk zorgen over de mogelijk opkomst van radicale element in de door revolutie getroffen landen in zijn achtertuin. NATO-lid Turkije werkt aan ambities, mede geholpen door het wegvallen van aartsvijand Griekenland van het internationale toneel, maar heeft door opper-global-cop USA de rol toebedeeld gekregen de “moslimbroederschappen” van deze wereld onder de Turkse, en daarmee NATO, invloed stellen. Niet Israël als hulpsherrif in het Midden Oosten maar Turkije. 

Het conflict met Israël blijkt in overigen niet zozeer om de Gazastrook en Palestijnen maar eerder om de recentelijk gevonden gasvelden in het oostelijke deel van de Middellandse Zee. 

Libië

Niet alleen de Turkse premier Erdogan kwam in Libië om zijn “spoils of war” bij de Libische “overgangsraad” voor zich op te eisen, ook het dynamische duo David Cameron en Nico Sarkozy lieten zich als bevrijders bejubelen in het door NATO-bommen beschermde land. Goed, niet geheel Libië is onder controle, een paar kleine stadjes krijgen de Fallujah-extra-speciaal behandeling met non-stop bombardementen, en ondertussen brokkelt de steun voor de “overgangsraad” zinderogen binnen Libië af nu opvalt dat er toch wel erg veel “overlopers” uit de oude Ghadaffi clan nu aan de macht zijn, maar dit mocht de pret voor energie-hongerig Frankrijk en Groot-Brittannië niet drukken. De burgerbevolking van Libië is prima beschermd.

Iran

Nu Iran’s eerst kerncentrale is opgestart, begint ook een nieuwe ronde van tactische zetten rond het vermeende nucleaire wapenprogramma van de islamitische staat. Iran belooft weer openheid van zaken, en wil dat de atoomwaakhond van de VN, IAEA, komt controleren. Wel wil het land eindelijk af van de sancties als blijkt dat alles wat Iran op nucleair vlak doet niet te maken heeft met atoombommen. BRICS-landen, die Iran min-of-meer steunen in het conflict met het westen, willen een positieve reactie zien maar het westen doet weer alles om een opening in het conflict te negeren. De IAEA noteert ondertussen, nadat de organisatie herhaaldelijk handelde op basis van vervalste informatie van westerse en Israëlische inlichtingendiensten, dat het zich zorgen maakt om het atoomprogramma van Iran.

Irak

De deadline voor het Amerikaanse vertrekken uit Irak komt dichterbij en de neocons die in 2003 de Amerikaanse invasie van het land toejuichden, maken zich zorgen. “We mogen niet vertrekken uit Irak”. De invloedrijke Irakese geestelijke Muqtada Al Sadr belooft ondertussen de milities van de straat te houden.....als de Amerikanen vertrekken. Zo niet, dan kan de gewapende strijd ieder moment weer worden opgepakt. 

Afghanistan

Met een reeks spectaculaire acties tegen Amerikaanse en NATO doelen in de Afghaanse hoofdstad Kaboel lijken de Afghaanse opstandelingen te willen aantonen dat het land nog verre onder de controle van de NATO en Afghaans satelliet-bewind staat. Met name de Amerikanen zijn “not amused”, en bij twijfel, geef Pakistan de schuld voor de aanslagen.