Twee werelden: de G20 top in Parijs en de duizenden demonstranten op de straten van wereldwijd honderden steden. Na het uitbreken van de zogenaamde kredietcrisis in 2007 en het “socialiseren” van honderden miljarden aan private schuld in de jaren 2008 en 2009, volgt nu de tweede, of eigenlijk derde, ronde van massale overheveling van waardeloze vorderingen vanaf bankbalansen richting belastingbetalers. Wederom moeten zombiebanken met veel te weinig kernkapitaal, door het tot in extremen voortbouwen op het zogenaamde fractional reserve banking, gered worden. Ironisch genoeg is juist de sinds 2008 explosief toegenomen staatsschuld dit keer de directe, officeel aangewezen, schuldige. Het antwoord van de politiek op de zo ontstane crisis: bezuinigingen, privatiseringen, beperking van financiële zelfbeschikking en centralisatie van (monetaire) macht. Het medicijn dat, zoals bekend, niet werkt, om iets te redden dat ingebouwd zelfdestructief is. Maar waar in 2008 de wereld nog overrompeld instemde met het “redden van de financiële systeem”, lijkt zich nu langzaam maar zeker, wereldwijd, verzet tegen de uitvoerende politiek en dicterende financiële industrie op te staan. De #occupy-vul-een-stad-in of “99%-beweging” grijpt om zich heen, met simpele eisen als het aan banden leggen van het speculatieve kapitaal, de weigering te bloeden voor de private verliezen van “too-big-to-fail” banken en meer democratie. Het is een protest tegen een wereldwijd financieel systeem dat heeft gefaald, maar het is ook het begint van het protest tegen een politiek systeem dat heeft gefaald. Terwijl in Washington en Brussel de politieke zetels nog altijd onder het mom van “volksvertegenwoordiging” en “democratie” worden gevuld, is het parlementaristische systeem, of de statistische vertegenwoordiging door volkspartijen, door lobbyisme, clientele-politiek en de draaideur tussen de corporate-wereld en politiek volledig uitgehold en rennen zowel de Verenigde Staten als Europa toe op het zogenaamde neofeodalisme. “Indignez-vous!” en “No nos representan”. De eerste, voorzichtige, tegenstand van de wandel naar dit neofeodalisme steekt nu de kop op. Het is begonnen.
In case of emergency, bomb Iran. De Verenigde Staten lijken dit oude George W. Bush scenario weer van stal te houden. Na het nogal ongeloofwaardige “terreurplot” van de tweedehandsauto-verkoper en het opblazen van de Saudische ambassadeur in Washington, en de vasthoudendheid de Amerikaanse regering in de beschuldigingen van betrokkenheid van de Iraanse regering bij het complot (inclusief Obama himself die netjes letterlijk de woorden van Hillary Clinton van de tele-prompter opleest) ondanks de bijna lacherige reactie op Amerikaanse terreurplot, zet de VS nu druk op de atoomwaakhond van de VN, IAEA, om met inlichtingen te komen over het vermeende sleutelen van Iran aan een atoombom. Hoewel Iran op nucleair gebied het meest gecontroleerde land ter wereld is, blijft het “atoombomprogramma” als een zwaard van democles boven Teheran hangen.
Dat terwijl de nodige vraagtekens gezet kunnen worden bij de “inlichtingen” van de IAEA. In het verleden bleek het agentschap vaak lijntjes te volgen die netjes werden uitgestippeld door inlichtingendiensten met vooral “dodgy” informatie over een, al jaren bestaande, spookatoombom.
Libië
Welkom in het onder het juk van Ghadaffi bevrijdde Libië. Waar nog altijd wordt gevochten in door de NATO tot puin gebombardeerde steden (om de burgerbevolking te beschermen, natuurlijk), waar stammen ondertussen zich meer tegen de nieuwe zetbazen van de “overgangsraad” beginnen te verzetten, waar wordt gemarteld, waar bevolkingsgroepen worden vervolgd,
Oeganda
Africom gaat eindelijk serieus worden. Obama stuurt 100 “adviseurs” naar Oeganda om daar mee te helpen met de strijd tegen de rebellengroep Lord’s Resistance Army (LRA). Daarnaast willende Verenigde Staten meer troepen sturen naar verschillende Afrikaanse staten als Kongo en Zuid Soedan. Hoewel de huidge regering van Oeganda tot een van de meest repressieve in Afrika gerekend kan worden, is dit klaarblijkelijk geen probleem voor de Amerikaanse regering. De werkelijke reden voor de militaire hulp: natuurlijk olie.
Somalië
Na Ethiopië is het nu de beurt aan Kenia om buurland Somalië binnen te vallen en “op jacht te gaan op extremisten”. Na een offensief door de Afrikaanse Unie waardoor de Somalische hoofdstad Mogadishu vrijwel weer in handen is van regeringstroepen en een bijzonder dodelijke aanslag in de stad, lijkt de druk op de islamisten te worden opgevoerd. Mogelijk met inzet van Amerikaanse drones.
Irak
Eigenlijk wil Irak nog 5000 Amerikaanse “trainers” in het land houden. Irak staat aan de vooravond van haar “bevrijding” van de Amerikaanse invasiemacht maar het pokerspel rond de Amerkaanse mega-basissen, en de “investering” van de oorlog, is nu pas goed begonnen. Er wordt onderhandeld over een langer verblijf, luidt het uit het Pentagon. Iets waar de grootste sjiietische fractie rond de geestelijk Al Sadr niet over wil praten. Amerikanen eruit of de gewapende strijd begint weer.
Het verzet wat nog steeds in Irak sluimert, komt op rekening van Iran natuurlijk.
Afghanistan
Ook in Afghanistan bank-bailouts als de Kabul Bank vers geld krijgt. De bank ging ten onder aan mismanagement (wat anders) en dreigde vrijwel geheel Afghanistan in het zwarte bank-balans-gat mee te trekken. Met de bailout is de weg vrij voor meer geld van het IMF en kan Afghanistan verder functioneren als schuld kolonie tot haar einde der dagen.
Rusland/China/Syrië
Het zijn eigenlijk vrienden omdat er zoveel vijanden zijn: Rusland en China, de twee belangrijkste BRICS-landen en de schrik van het Amerikaanse Pentagon. De toekomstige Russische president, en ex-president nu premier, Poetin bezocht Peking. Op de agenda: handel en vooral gas. China heeft energie nodig en Rusland wil meer afzetmarkt dan het wispelturige, en failliete ondertussen, Europa. Hoewel vooral de zakelijke zaken werden besproken zal ongetwijfeld in de pauzes onderwerpen als Syrië en Iran ter sprake zijn gekomen (hoewel het “complot” nog door de VS moet worden uitgeroepen tegen die tijd). Met de nu al legendarische reactie van de zittende president, en toekomstige premier, van Rusland Medvedev op een briesende Hillary Clinton na het afschieten van een EU-resolutie ten aanzien van Syrië in de VN-veiligheidsraad, “de tekst was weer zo vaag dat een NATO-aanval op Syrië mogelijk werd goedgekeurd (vrij vertaald)” hebben de BRICS te kennen geven de VN niet meer als speelbal voor NATO-ambities te laten misbruiken. China en Rusland stemmen de agenda’s af en willen eerder diplomatiek een oplossing voor Syrië zoeken.
Pijplijnistan
Onafhankelijkheid van Russisch gas gaat weer eens nog duurder betaald worden. Kosten Nabucco-pijplijnproject gaat richting 15 miljard. Euro.
Oekraïne
Hoe ironisch. Politiek proces of niet: met de westerse reactie op de veroordeling van Julia Timoschenko voor corruptie en een crap-gasdeal met Rusland ziet het westen, met Timoschenko als “bloem” van de kleurenrevolutie, compleet over het hoofd dat zij als regeringshoofd handelde in het belang van, jawel, Rusland.
De twaalf meest absurde wetten om tegen de #occupy-protesten op te treden: 1. Niet snurken, 2. Geen paraplu’s, 3. Sluitingstijden voor parken, 4. Geen open vuur......lees meer.
Oproepen tot bankruns verbieden???
Het echte probleem is natuurlijk dat er geld uit niets wordt gecreëerd. Waarom hoor je de Occupy movement daar niet over?
Gebeuren er ook goede dingen in Libiè?