Zo, even een sappige titel om een onderwerp aan te snijden dat steeds meer in opmars is. Nanotechnologie wordt sinds een paar decennia aangeduid als de volgende stap in onze menselijke beschaving. Deze technologie draait om het bewust manipuleren van deeltjes op nanometerschaal (een nanometer is één miljardste van een meter) waarbij moleculen en zelfs atomen gebruikt kunnen worden om als bouwblokken te dienen voor wat men ook wil maken. Stel je eens voor: een auto bouw je hoofdzakelijk met staal, aluminium en plastics dat in vorm gegoten en gesneden moet worden, maar wat als je auto’s zou kunnen bouwen die een heel leven lang meegaan of die niet met het blote oog te zien zijn? En dan niet van groot naar kleiner, maar van superklein tot een perfect eindproduct. Het maken van veel dingen is materiaalintensief omdat er veel overvloedig materiaal overblijft of verspild wordt dat eerst verwerkt moet worden, net zoals de beeldhouwer die zijn beeld uit een groot stuk steen hakt. Maar met nanotechnologie bouw je vanaf de pure basis op: vanaf moleculen en atomen. In perfecte harmonie, geheel zuiver en zonder restmateriaal of zwakheden. En op enorm kleine schaal, zodat de machines -en nanomaterialen overal voor gebruikt kunnen worden. Het lijkt wel bijna op god spelen… maar is deze technologie echt zo perfect?
Wetenschappelijk bekeken is nanotechnologie de shizzle: als we de technologie zover kunnen krijgen is de sky de limit. We zouden superkleine robotjes kunnen bouwen die via een infuus ingebracht worden en geprogrammeerd zijn om kankercellen in het lichaam te vernietigen. Nanomedicijnen zouden alleen daar werken waar gewenst en bijwerkingen zouden miniem zijn. De ruimtevaart en transport zou een enorme sprong voorwaarts maken door supersterke materialen en superefficiënte motoren. Computers zouden 150.000 keer sneller worden, assemblage zou door nanorobotjes gebeuren zonder restmateriaal. Wie weet zou men zelfs honger en dorst de wereld uit kunnen helpen. Het is echt het spul waarvan sciencefiction gemaakt is. En hoewel men op dit moment nog niet zover is dat nanorobotjes zelf auto’s en huizen bouwen, worden nanotechnologieën wel reeds volop gebruikt in veel consumentenproducten.
Geweldig, zou je zeggen. Yeay voor vooruitgang. Maar zoals vaker worden er technieken gebruikt waarvan we nog niet alle implicaties kennen. Een nanotechniek om bacteriën te doden (zoals nano zilverdeeltjes) kan makkelijk in het ecosysteem terecht komen en daar vrolijk doorgaan met zijn bacteriedodende werking. Iets wat in ons ecosysteem – dat een duidelijke natuurlijke balans nastreeft en waarin bacteriën essentieel zijn – weleens rampzalige gevolgen kan hebben. Ook zouden sommige nanodeeltjes een sterk kankerverwekkende uitwerking kunnen hebben, zoals zinkoxide nanodeeltjes en carbon nanotubes die in de longen van mensen en dieren dezelfde uitwerking kunnen hebben als asbest. Ook kunnen sommige nanodeeltjes schadelijker zijn dan wanneer in natuurlijk (groter) formaat doordat ze zich sneller hechten en makkelijker doordringen in cellen en celkernen. Zo zouden nano zilverdeeltjes hersen –en levercellen van ratten doden; deze nanozilverdeeltjes vinden we nu steeds vaker terug in pesticiden, keukengerei en anti-transpirant deo’s…
In de voedingsmiddelenindustrie wordt nanotechnologie steeds meer toegepast in verpakkingen die het product beter moeten beschermen en langer houdbaar moeten maken. Echter, op dit moment is er te weinig kennis over hoe de nanodeeltjes in deze verpakkingen zich gedragen en of ze niet migreren in het voedsel zelf en wat daar de gevolgen van kunnen zijn. Eenmaal in onze voedselketen en ecosysteem zijn de nanodeeltjes erg moeilijk op te sporen en kunnen de gevolgen desastreus zijn. Op dit moment is er te weinig onderzoek gedaan om hier duidelijkheid over te verschaffen en de consument weet uiteraard helemaal niets over eventuele risico’s. Organisaties en autoriteiten die de toepassing en veiligheid van nanotechnologie in consumentenproducten zouden moeten onderzoeken, weten zelf ook weinig af van de eventuele gevaren en maken vaak geen onderscheid tussen de normale variant en de nanotechnologische variant. Toch wordt nanotech steeds meer toegepast in consumentenartikelen zonder dat daar expliciet een vermelding op staat. Op dit moment is nanotech een futuristisch toverwoord, zoals “nuclear” dat ooit was.
Nanotechnologie is een multidisciplinaire wetenschap die zich op het snijvlak van scheikunde, natuurkunde en technologie afspeelt en dat maakt het geheel complexer als het gaat om alle implicaties ervan te begrijpen. Zaken als kwantumeffecten kunnen bijvoorbeeld om de hoek komen kijken, iets waar men ook nog niet veel vanaf weet. De technologie is in theorie fantastisch en zou de mensheid naar een volgend beschavingsniveau kunnen laten evolueren. Maar zolang corporaties, corrupte wetenschappers en hebzucht hoogtij vieren, denk ik niet dat we alleen maar de vruchten ervan zullen plukken aangezien we de nodige beschaving lijken te missen om met zulke macht om te gaan.
We’re not worthy!
Woehoeh, jaah, pas op voor de quantumeffecten, want daar weten we nog niet zo veel van. In de quantummechanica doet men voorspellingen met een afwijking die vergelijkbaar is met 1 haardikte op de oost-westkust afstand van amerika. Hoe nauwkeurig wil je het hebben?
Metallisch zilver, wat colloïdaal zilver dan zou zijn, hecht zich erg gemakkelijk aan zwavel.
Silver competes with hemoglobin in the blood in terms of its affinity for oxygen, and it also deposits readily in tissues damaging their structures. Approximately 10 grams of AgNO3, when ingested, is fatal to man.
Nee joh, ik heb niet over extremisten of zo, maar gewoon over zogenaamde gematigde gelovigen. En dat die compleet krankzinnig zijn om die onzin te geloven.
DIck | 13-08-2009 00:10
Weet je wat ik niet begrijp btw, als die theorie correct zou zijn hoe is het dan mogelijk dat de afstand tussen de maan en de aarde steeds groter wordt ipv kleiner, weet jij hoe dat kan, ik heb daar nooit een verklaring voor gezien.
ik vond en vind het nog steeds vreemd dat wanneer iets gevangen is in het zwaartekrachtveld de afstand groter wordt ipv kleiner, zeker als de zwaartekracht veroorzaakt wordt door de vervorming van de ruimtetijd, ik weet niet of je weleens gezien hebt hoe ze dat simplistisch uitbeelden en dan zal je meteen zien wat ik bedoel.
Beargumenteer het maar waarom de schepping per ongeluk of bij toeval geschapen zou zijn !!
m.a.w. de atheisten beroepen zich net zoveel op de religies als dat de religieuzen dat doen, en dat is natuurlijk ontzettend stompzinnig,
vergeet de religies en begin opnieuw, stel jezelf de vraag wat er eerder was, bewustzijn of materie ??
Volgens de wetenschap ontstond de big bang uit het niets, m.a.w. huup huup huup Barba truuk !!
Wie gelooft nu wat ?!
Einstein vergeleek het ontstaan van de kosmos en het leven met een bom die ontploft in een drukkerij, en hoe groot is de kans dat de lettertjes op een dusdanige manier terecht komen dat er een perfect verhaal geschreven staat.
M.a.w. de kansberekingen sluiten toeval of een ongeluk zo goed als uit.
Het grote verschil is wel dat wanneer het per ongeluk gebeurd zou zijn het onstaan van de kosmos en het leven geen reden kan hebben, het is immers een ongeluk, dat betekent dat het nergens over kan gaan en het heeft dan ook geen zin om erover na te denken.
Het is wetenschappelijk aangetoond dat het onderbewuste deel van ons bewustzijn een verwerkingscapaciteit heeft die minimaal 200.000 maal groter is dan de verwerkingscapaciteit van het bewuste deel, en het bewuste deel noemen we 'het nuchtere verstand'.
Zo werkt het ook met straling , van 1 keer mobiel bellen zal je geen hersentumor krijgen .