Zapruder Inc.

De originele transcriptie, voorzien van referenties en voetnoten is hier te lezen. Een MP3 van de lezing is via deze link te beluisteren.

Deze droom werd geuit door een groot aantal neoconservatieven of neocons, gedurende de jaren ’90 toen door het uiteenvallen van de Sovjet Unie dit een mogelijkheid leek. Het idee werd voor het eerste geuit in de Defense Planning Guidance van 1992, opgesteld door Paul Wolfowitz in opdracht van toen Minister van Defensie, Dick Cheney. Dit document werd ook wel “een blauwdruk voor Amerikaanse wereldheerschappij’ genoemd en “Cheney’s plan… om de wereld over te nemen.”

Om dit doel te bereiken moest aan vier voorwaarden worden voldaan. Eén daarvan was om de macht te verkrijgen over ’s werelds olie, vooral in Centraal Azië en het Midden Oosten. De Bush-Cheney regering kwam aan de macht terwijl zij al plannen had om Afghanistan en Irak aan te vallen. Een tweede vereiste was de technologische transformatie van het leger, waarin het vechten vanuit de ruimte centraal zou staan. Een derde vereiste was een enorme verhoging van het defensiebudget om deze oorlogen en ruimtewapens te bekostigen. Een vierde voorwaarde was om de doctrine van preventieve aanval te veranderen zodat Amerika landen aan zou kunnen vallen ook al ging er geen directe dreiging van uit.

Deze vier elementen vereisten een vijfde: een gebeurtenis die de Amerikanen klaar zou maken om deze imperialistische doelstellingen te accepteren. Zoals Zbigniew Brzezinski uitlegde in 1987 in zijn boek, The Grand Chessboard, zouden Amerikanen met hun democratische instincten niet makkelijk het geld en de menselijke offers voor deze “imperialistische mobilisatie” ter beschikking stellen. Deze weigering “beperkt…Amerika’s… mogelijkheden voor militaire intimidatie.” Maar dat beletsel kan overwonnen worden als er een “werkelijk enorme en geloofwaardige directe externe bedreiging was”. Zoals het Amerikaanse volk pas bereid was om deel te nemen aan de Tweede Wereldoorlog na “het shockeffect van de Japanse aanval op Pearl Harbor.” Hetzelfde idee kwam ook ter sprake in 2000 in een document getiteld Rebuilding America’s Defenses, dat werd uitgegeven door een neocon denktank genaamd The Project for the New American Century, wiens leden, waaronder Cheney, Rumsfeld en Wolfowitz, centrale posities verkregen in de Bush regering. In dit document lezen we, als het gaat om de transformatie van het leger; “het proces van transformatie… waarschijlijk langzaam zal verlopen, tenzij er een catastrofale en katalyserende gebeurtenis plaatsvindt, zoals een nieuw Pearl harbor”.

Voormalig minister Michael Meacher over het PNAC.

Toen de aanvallen plaatsvonden werden ze behandeld als een nieuw Pearl Harbor. Verschillende leden van de Bush regering spraken over 11 september als een buitenkans. Minister Donald Rumsfeld zei dat de aanslagen van 11 september “dezelfde mogelijkheden boden als de Tweede Wereldoorlog om de wereld te herorganiseren.” Het creëerde vooral de mogelijkheid om Afghanistan en Irak aan te vallen; het defensiebudget te verhogen; de militaire transformatie door te laten gaan en het idee van de preventieve aanval tot officiële doctrine te verheffen. Deze verandering van beleid werd aangekondigd in 2002 editie van de Nationale Veiligheids Strategie, waarin stond dat Amerika zal “optreden tegen… opkomende bedreigingen voordat ze volledig gevormd zijn.”

De Bush regering plukte niet alleen de vruchten van 11 september. Het waren vruchten die ze al van tevoren gewenst hadden. Het idee dat ze geen motieven hadden om 11 september te organiseren is een mythe.