Zapruder heeft veel aandacht besteed aan DU-munitie en de vreselijke gevolgen daarvan. In het kort: DU staat voor Depleted Uranium, wat in de volksmond ook wel bekend staat als verarmd uranium. Een enigszins misleidende term, want het zweemt naar dat het hier om een relatief onschadelijk bijproduct zou gaan. Niets is minder waar. DU is in grote hoeveelheden gebruikt in de oorlogen in Bosnië, Afghanistan en Irak en wordt gebruikt door alle NAVO-landen en kent zijn toepassing in tankgranaten en zogenaamde ‘bunker busters’. Door het hoge soortelijk gewicht van DU zijn deze granaten beter in staat bepantsering en verstevigde stellingen te doorboren. Het probleem is echter dat na beschieting de DU veratomiseert (verdampt tot een zeer fijne nevel) die ingeademd kan worden of door wind over grote afstanden vervoerd kan worden. DU is op twee manieren zeer schadelijk voor de mens: als radioactief materiaal (met een halfwaardetijd van ongeveer 4,5 miljard jaar en wat door cummulatie steeds radioactiever wordt) en als zwaar metaal wat tot allerlei genetische mutaties van het DNA kan leiden. Sinds de eerste berichten dat DU op grote schaal schade zou toebrengen aan militairen en burgers in de oorlogsgebieden, zijn deze geluiden tegengesproken door de NAVO-regeringen die DU gebruikten. De laatste jaren zijn die leugens steeds meer doorgeprikt en nu lijkt het zelfs onweerlegbaar bewezen dat DU zeer schadelijk is en zowel vijandelijke als eigen militairen vergiftigt.
Neem even de tijd om ons materiaal over DU door te nemen als dit onderwerp nieuw voor je is. Het geeft je tevens een beeld hoe men al die jaren bezig is geweest om deze gruwelijke waarheid te bagetelliseren en onder het tapijt te schuiven. Het eerste teken dat er iets niet goed zat waren de eerste verhalen van de mysterieuze veteranenziekten die oud-soldaten uit Amerika trof toen ze na terugkomst uit de Eerste Golfoorlog opeens allerlei rare gezondsheidsklachten kregen. Men probeerde het aan allerlei triviale oorzaken op te hangen en al snel deed het hardnekkige gerucht de ronde dat het weleens aan de munitie van de Geallieerde troepen kon liggen die in het Golfgebied gebruikt werd om tanks en bunkers kapot te schieten. Dit werd eigenlijk meteen ontkend door de Geallieerde regeringen zonder dat daar serieus en onafhankelijk onderzoek naar gedaan was. Wat wel opviel was dat de verworvenheden van DU -die eerst breed uitgemeten werden in de media als zijnde één van de meest succesvolle wapens tegen de Iraki’s- opeens angstvallig stil werden gehouden; DU werd niet meer genoemd als wapen waarmee klinkende successen werden geboekt, maar bleef nog steeds gebruikt worden. Tot op de dag van vandaag. Ook door Nederland.
Destijds was die plotselinge radiostilte natuurlijk geen hard bewijs voor de schadelijkheid van DU geweest, maar het gaf wel een sterk vermoeden dat de claims over DU als uiterst schadelijk en onoirbaar oorlogstuig (in wezen is het een kernwapen en als zodanig aan te merken als een oorlogsmisdaad) een grond hadden en de communicatie hierover oorverdovend stil was. In onze artikelenreeks kun je lezen dat andere wetenschappers zich op deze claims stortten en allemaal tot de conclusie kwamen dat DU enorme rotzooi was en grotendeels verantwoordelijk was voor de rare ziektes, kankers en vreselijke miskramen waarmee de soldaten en vooral de Iraakse burgers te maken kregen. Maar nog steeds ontkenden de Geallieerde regeringen in alle toonaarden en met name de Amerikaanse GI’s werden als oud vuil aan de kant gezet en konden op geen enkele hulp rekenen. Aan de andere kant verging het al niet veel beter, aangezien de Iraakse burgerbevolking ook de gevolgen van DU begon te merken. De schattingen die reppen over de slachtoffers onder de Iraki’s lopen in de miljoenen en de gevolgen zullen nog generaties lang voortduren, lang nadat het conflict wellicht voorbij is.
Echter, steeds meer berichten begonnen ook in de mainstream media door te dringen dat er iets niet goed in de haak zat. Niet alleen het Golfsyndroom deed letterlijk en figuurlijk stof opwaaien, maar ook NAVO-soldaten uit andere conflictgebieden als Bosnië en Afghanistan kwamen met gelijksoortige klachten aanzetten. Nu lijkt deze discussie definitief beslecht te zijn door de officiële erkenning van de regering van Italië die zegt dat tenminste 37 militairen in de periode 1996 en 2006 zijn bezweken aan de gevolgen van blootstelling aan DU tijdens de oorlog in Bosnië en dat deze kanker hebben veroorzaakt. Hoewel er nog een klein voorbehoud gemaakt wordt door van ‘vermoedelijke besmetting’ te spreken en er 10 miljoen wordt gereserveerd voor een diepgaander onderzoek, lijkt de laatste twijfel definitief weg omdat de regering ook tot schadeloosstelling van 170 miljoen overgaat voor de nabestaanden van de slachtoffers. Die erkenning houdt overigens in dat ook de burgers van Bosnië en Kosovo die lijden aan de gevolgen van DU-vergiftiging ook aanspraak kunnen maken op een schadeloosstelling. Het wrange aan het verhaal is dat Italië zelf in het oorlogsgebied geen DU-munitie gebruikt heeft, maar wel de gevolgen heeft mogen ondergaan. Wellicht staat Nederland en ander landen dus wél een leuke schadeclaim te wachten.
En nu maar hopen dat ook de Nederlandse militairen in Uruzgan wakker worden en beseffen op welke gifbelt ze hun “opbouwwerkzaamheden” mogen doen. Ik raad de bevolking uit Afghanistan, Bosnië en Kosovo dan ook aan vast een advocaat in de arm te nemen en Nederland en de andere NAVO-landen aan te klagen voor oorlogsmisdaden en tenminste nog een schadevergoeding eruit te halen.
Frisse lucht dus die met du zou zijn besmet.
-
Dat begrijp ik dan toch nog niet helemaal in het betoog.
Bata_4 (lid) | 25-10-2007 14:05
Ik raad de bevolking uit Afghanistan, Bosnië en Kosovo dan ook aan vast een advocaat in de arm te nemen en Nederland en de andere NAVO-landen aan te klagen voor oorlogsmisdaden en tenminste nog een schadevergoeding eruit te halen.
27126 Militairenvakbond roept op tot ban uranium-munitie
Johnito (lid) | 27-10-2007 23:54
De voorzitter van de militairenbond pleit tevens voor een grondige schoonmaakactie. “Het voornaamste doel van onze militairen is om een zekere mate van stabiliteit te creëren, waarin civiele organisaties hun opbouwwerkzaamheden kunnen verrichten”, stelt Van den Burg. “Maar dat werk kan alleen succesvol zijn wanneer de omgeving waarin dat wordt gedaan, veilig en onbesmet is."
De hersengarage van Zapruder Inc.
Walvisvet als biobrandstof
Verslaafd aan Russisch aardgas
De les van Libië
Europa geeft Iran schot voor de boeg (en in eigen voet)