Zapruder Inc.

Hoewel het door complottertjes vaak met sarcasme wordt aangehaald als het “Kissinger’s globaal decimering -of exterminatieplan” als weer het zoveelste NWO-complot aan het licht komt, bestaat dit plan dus wel degelijk. De populistische bijtitel die het heeft staat niet ver van de waarheid af als je de inhoud bestudeert en vervolgens de daden van de VS en haar bevriende staten beziet. Het NSSM 200 rapport gaf allerlei demografische en socio-economische argumenten waarom de VS voor haar veiligheid moest vrezen wanneer de bevolking in ontwikkelingslanden ongebreideld zou groeien. Men nam hiervoor Groot-Brittannië als voorbeeld dat door de bevolkingsgroei in haar voormalige koloniën bedreigd werd, aangezien een grote bevolking en een toenemende industrialisatie van het land een bedreiging was voor de hegemonie van het Westen. Voor de VS werd dit ondermeer op de volgende wijze geformuleerd:

19. De politieke consequenties van de huidige populatiefactoren in de ontwikkelingslanden – snelle groei, interne migratie, hoge percentages van jonge mensen, trage verbetering van leefomstandigheden, stedelijke concentraties en druk richting buitenlandse migratie – zijn schadelijk voor de interne stabiliteit en internationale betrekkingen van landen in wiens vooruitgang de V.S. geïnteresseerd is, waardoor politieke en zelfs nationale veiligheidsproblemen voor de V.S. kunnen ontstaan

Bot gezegd: de landen die de VS wil exploiteren zijn niet gebaat bij een snelle ontwikkeling omdat dit de “interne stabiliteit” in gevaar brengt. Wat dit in de praktijk betekent is goed te zien als je naar de ‘achtertuin’ van de VS kijkt: Zuid-Amerika is het beste voorbeeld van ontwikkelingslanden die door VS rücksichtslos werden geëxploiteerd. De grote Amerikaanse corporaties – met name de fruit -en oliebedrijven – hielden (en houden) daar flink huis door de landen als moderne koloniën te misbruiken: grondstoffen werden ingenomen, lokale handel en industrie werd lamgelegd en de bevolking werd als slaven te werk gesteld voor de corporaties. De Amerikaanse corporaties zagen hun moderne slavernijpraktijken ondersteund door de Amerikaanse regering, die met behulp van terreur, oorlog, embargo’s en propaganda ervoor zorgde dat de corporaties vrij spel hadden. Hierbij konden ze dus geen opstand vanuit de politiek of het volk gebruiken en zagen ze zich genoodzaakt de “interne stabiliteit” te handhaven door er hun eigen zetbazen te installeren. Deze ‘stabiliteitspolitiek’ heeft de weg vrij gemaakt voor enkele van de meest wrede dictatorregimes ter wereld.

Nu was het NSSM 200 rapport voor een groot deel gebaseerd op de controle over voedsel; door de explosieve bevolkingsgroei in de ontwikkelingslanden zou de strijd om voedsel en grondstoffen steeds heviger worden en onvermijdelijk pieken. Volgens Kissinger zou de controle over voedsel essentieel zijn, omdat het een ‘natuurlijke’ manier van geboortebeperking zou zijn. Maar je zou ook de meer recente AIDS-hype in ontwikkelingslanden hier ook onder kunnen schuiven; condooms helpen namelijk ook erg goed tegen baby’s. En giftig AZT. En vage vaccins. Ook emancipatie van de vrouwen in deze landen was belangrijk, want door onderwijs en werkgelegenheid zouden ze geneigd zijn minder kinderen te krijgen. Al die ophef rondom de rechten van de vrouw in veel islamitische landen komt hierdoor wel in een andere licht te staan. Ook de noodzaak om de landbouw -en voedselindustrie in de ontwikkelingslanden te stimuleren heeft de deur geopend voor de grote agro-food bedrijven die nu hun terminatorzaden en gentech rommel exporteren onder het mom van “een meer productieve voedselvoorziening”. Maar als je een bevolking wilt decimeren dan is een meer efficiënte voedselproductie het laatste wat je wilt, en dus is de taktiek van de verschroeide aarde die Monsanto en consorten meenemen onder het mom van betere efficiëncy ook meteen helder.

Duidelijk werd ook dat de uitvoering van dit beleid zou gebeuren in een samenspel tussen multinationals in de agro-food industrie en de Amerikaanse staat; Mussolini noemde ooit die samensmelting van staat en bedrijf fascisme. En hij kon het weten. In dat licht wordt een aantal zaken steeds duidelijker, want de VS rolde een complex meersporenbeleid uit, dat niet alleen leunde op de controle op voedsel alleen. Men verzekerde zich ook van de hulp van andere bevriende lidstaten die zich voornamelijk ophielden in de oude wereld. De voormalige kolonialisten in Europa waren sinds de Tweede Wereldoorlog door middel van het Marshallplan en de Bretton Woods met huid en haar overgeleverd aan de Amerikanen en hadden ook de pijn meegemaakt van het verliezen van hun lucratieve koloniale wingebieden. Ook zij begonnen de maatregelen van de Amerikanen over te nemen en te steunen in een gezamenlijke post-koloniale strategie om het de ontwikkelingslanden zo moeilijk mogelijk te maken. De Wereldhandelsorganisatie (WTO) die voortvloeide uit de GATT, die ook vlak na WOII werd opgericht om de internationale handel te controleren als ook het IMF, zijn inmiddels uitgegroeid tot krachtige instrumenten waarmee men op allerlei manieren druk kan uitoefenen op (ontwikkelings)landen. Dit uit zich in de praktijk in (oneigenlijke) staatssubsidies aan westerse boeren om de concurrentie uit ontwikkelingslanden onmogelijk te maken, importheffingen, ontwikkelingshulp, kredieten-met-wurgende-voorwaarden en natuurlijk de export van oorlog en terreur.

De Kissingerdoctrine is nog steeds een hoeksteen van het buitenlands beleid van het Westen naar de ontwikkelingslanden toe en naast de beproefde instrumenten lijken er in de loop der tijd wat meer manieren bijgekomen om de ontwikkeling in de Derde Wereld te remmen. Wat belangrijker is is dat er ook nog een verschuiving lijkt te hebben plaatsgevonden als het gaat om het doelwit van deze genocidetheorie. Niet alleen de ontwikkelingslanden heeft men op de korrel, ook de eigen bevolking lijkt inmiddels doelwit te zijn geworden. Dit lijkt compleet in tegenstelling met het uitgangspunt van de doctrine, maar het heeft wel degelijk een zekere morbide logica als we naar de VS kijken. De VS is de facto failliet en gaat ten onder aan haar consumptiedrang en leeglopende economie. Het enige wat het land nog enigszins staande houdt in de vaart der volkeren is haar obsceen grote militaire apparaat – gekoppeld aan een onbegrensde agressie – en een enorme binnenlandse afzetmarkt. De huidige crisis heeft echter duidelijk gemaakt dat de VS in haar huidige vorm niet lang meer kan blijven voortbestaan en zelf gedoemd is een Derde Wereldland te worden; iets waar het zelf voor gezorgd heeft zonder de zogenaamde bedreiging van de ontwikkelingslanden. Het land zucht onder een monumentale overheidsschuld en financieringstekort, toenemende werkloosheid, afbrokkelende gezondheidszorg, afbrokkelende infrastructuur en stort onvermijdelijk in omdat haar voedsel -en energievoorziening by design de meest onduurzame is van de wereld. De VS heeft zich dus in rap tempo zelf tot een Derde Wereldland getransformeerd en lijkt daarom ook in aanmerking te komen voor de Kissingerdoctrine.

20. De vaart van interne migratie van het platteland naar overbevolkte steden wordt extra verergerd door de snelle bevolkingsgroei. De regeringen van ontwikkelingslanden worden enorm belast op de gebieden van publieke administratie, volksgezondheid, onderwijs, politie en andere diensten en stedelijke gettobewoners (al dan niet recente immigranten) die een explosieve, gewelddadige macht kunnen vormen die een bedreiging is voor de politiek stabiliteit

Het is frappant dat de problematiek die zou leiden tot de gevaarlijke uitwassen waarvoor het NSSM waarschuwde, nu inmiddels deel uitmaakt van de dagelijkse realiteit in de VS. Oude productiesteden als Detroit, die ooit het middelpunt van de Amerikaanse industrie vormden, zijn nu vervallen en verlaten. Scholen verdampen, het zit vol met werkelozen en de criminaliteit tiert er welig. Een prachtige stad als New Orleans is jaren na Orkaan Katrina nog steeds een war zone en het werd in die fatale dagen duidelijk dat zwarte eenvoudige burgers in Amerika gewoon expendable zijn; gevalletje bijzaakschade. En met de onontkoombare economische crisis die nu eindelijk een feit is, zal het alleen maar erger worden en zal The United States of America alleen nog maar verder verpauperen. Als je de NSSM-criteria erop naslaat heeft de VS bijna alle slechte kenmerken van een ‘probleemland’. Dit is dus niet het gevolg van een explosief groeiende bevolking, maar een nog explosievere afname van de welvaart en economische slagkracht:

11. Nadelige economische factoren die in het algemeen voortvloeien uit een snelle bevolkingsgroei zijn:
• afnemende gezinsspaartegoeden en nationale investeringen
• toenemende behoefte aan grote hoeveelheden buitenlandse valuta voor voedselimport
• scherpe toename van zware werkeloosheid en arbeidsonderutilisatie (underemployment)
• de noodzaak voor grote uitgaven voor voorzieningen als overheidssteun, onderwijs en gezondheidszorg wat [normaliter] voor meer productieve investeringen aangewend zou worden
• de concentratie van ontwikkelingsmiddelen t.b.v. voedselproductie om overleving van een grotere bevolking te verzekeren, in plaats van de verbetering van leefomstandigheden van kleinere aantallen

Het lijkt nu alsof men van het eigen deel van de bevolking af wil dat niet voldoende rendeert en teveel voorzieningen opslorpt. Met steeds meer militairen in de straten en de meer dan verdachte FEMA-kampen lijkt men zich klaar te maken voor de onvermijdelijke rellen en opstanden die gaan uitbreken. De corrupte Obamaregering laat ieder dag haar dikke middelvinger zien als bewijs hoe schaamteloos ze haar eigen bevolking besteelt, om het vervolgens te verdelen onder een steeds rijker wordende elite. Hierdoor groeit de armoede en sociale onderklasse die steeds moeilijker in haar eigen levensonderhoud kan voorzien. Daarbij komen nog de zogenaamde ‘stille’ moordenaars bij als het rotzooivoedsel waarmee steeds meer mensen worden vetgemest als varkens voor de slachterij zodat ze uiteindelijk nog te sloom, slap en ziek zijn om in opstand te komen. Verder doen de pharmabedrijven goede zaken door hun medicijnen en vaccins te pushen voor allerlei door hen verzonnen aandoeningen en ziektebeelden, waardoor de bevolking alleen maar zieker en verslaafder wordt. En deze werkwijze wordt op de vleugels van het kapitalisme verspreid onder andere landen. Ondertussen gaat het werelddecimeringsplan in volle vaart door, aangezien de wereldbevolking ondanks alles blijft groeien.

Nu moeten we niet net doen alsof dit het Grote Evil Masterplan is waarmee ‘de NWO’ de wereld wil onderwerpen en dat alle excessen die we de laatste decennia hebben meegemaakt hieruit voortvloeien. Het duidt echter wel op een groeiende politieke denkwijze die dergelijk amoreel handelen ondersteunt en in verre mate goedpraat. Al het politiek geneuzel over vrije markten, samenwerking, bilaterale onderhandelingen en globale organisaties als de VN ten spijt (of juist dankzij), is het nog steeds een ordinaire strijd wie het eerst het grootste stuk van de taart mag afsnijden. Het enige verschil is dat het nu beter wordt toegedekt onder allerlei politieke en economische doublespeak. In het NSSM 200 is niets opgenomen over “het in samenwerking en harmonie leven met andere landen” of “het daadwerkelijk brengen van democratie en verlichting, anders dan aan het einde van een rokende geweerloop”. Als je de zogenaamde constructieve aanbevelingen vertaalt naar het beleid dat we de in de laatste decennia hebben mogen aanschouwen, dan zie je eerder het tegenovergestelde hiervan. Een land compleet opblazen en vergiftigen om het daarna op te bouwen is niet constructief en legt alleen maar de kiem voor meer conflicten en haat. De VS en consorten kozen – en kiezen – duidelijk nog steeds voor de agressieve aanpak in plaats van oprechte samenwerking. De elite ziet de wereld nog steeds als een speeltuin en de corporaties en regeringen sluiten de rijen. Hoewel de Kissingerdoctrine ‘pas’ 35 jaar bestaat beschrijft het wel de manier van handelen die de standaard is geworden voor de buitenlandpolitiek van veel Westerse landen. Ook de toegenomen agressieve manier van handelen door globale corporaties kun je ermee duiden als je naar de wapenfabrikanten kijkt en de pharma -en agro/biotechbedrijven. Het is een filosofie die ingebed is in het corporatistisch denken en toegedekt met klinische argumenten als ‘aandeelhouderswaarde’ en ‘winstmaximalisatie’.

Wat velen liefkozend aanduiden met ‘de NWO’ is in de praktijk een vorm van besmetting die tot alle lagen van politieke, economische, wetenschappelijke en mediale structuren is doorgedrongen. Een consequente filosofie, een manier van denken en handelen die onvermijdelijk tot hetzelfde eindresultaat leidt. Deze filosofie zit vaak subtiel verweven in allerlei regels en conventies en vaak beseffen de mensen die ermee werken en zich eraan conformeren niet dat ze uiteindelijk een agenda uitvoeren die je bij gebrek aan beter ‘evil’ zou kunnen noemen. Deze besmetting zorgt voor een emergent ecosysteem dat de juiste factoren zoals mens en middelen bevordert in een positie van macht en dissidenten laat afvloeien danwel vernietigt. Deze virale besmetting van normen en waarden haalt dus ook de noodzaak weg voor ingewikkelde complotten en samenzwerende kwade geniussen, want ‘evil’ zit gewoon verweven in de structuur; hidden in plain sight. De Kissingerdoctrine is slechts één van de meer expliciete voorbeelden van ‘evil control’ die een stuk minder subtiel is, zoals we tegenwoordig steeds vaker zien. Dit maakt het uitbannen van dit amoreel en slecht gedrag dan ook een stuk moeilijker, omdat het integraal onderdeel van de structuur is. Zoals er niet één NWO is, zo kun je ook niet de kop van de slang afhakken om ervan verlost te zijn. Het lijkt erop dat een complete reboot noodzakelijk is.